Thursday, May 19, 2016

2014-2016

უცნაური რამ ყოფილა ფრუსტრირება.

მეგონა, ისტერიკა იქნებოდა, აი, ისეთი, როდესაც კედელს თავს ურტყამ, ფეხებს აბაკუნებ, თითებს იმტვრევ, ბალიშის პირს სიმწრით ღეჭავ და ღმუიხარ. თან რომ ვერც ტირი, თან სიბრაზე და საკუთარი უსუსურობა გახრჩობს. მოკლედ, ისეთი ისტერიკა და თვითგვემა მეგონა, პირველი მიტოვების ან ცალმხრივი სიყვარულის შემდეგ რომ ემართებათ ადამიანებს - მერე ხომ ყველაფერს ვეჩვევით.

სინამდვილეში ფრუსტრირება სიცარიელე ყოფილა. აი, ასეთი. რომ ზიხარ და საერთოდ ვერაფერს გრძნობ: ვერც სიბრაზეს, ვერც იმედგაცრუებას, ვერც კუჭის ტკივილს. ვერაფერს გრძნობ უცნაური სიმშვიდის გარდა და ხვდები, რომ ნერვიულ სისტემას (თუ ასეთი რამ საერთოდ დაგრჩა) თვითგადარჩენის ინსტიქტი აქვს - ამ სიცარიელეს აფარებს თავს და ცდილობს, ზღვარს იქით არ გადაუშვას ის მეილები, რომლებიც ყოველდღე მოდის, ის წერილები, რომლებიც გარკვეული პერიოდულობით სახლის კარზე აკრული გხვდება, ის უცხო ზარები, მხოლოდ იმ ქალაქის სახელი რომ ეწერება და ნომერზე ცნობ - ახალი აკადემური შენობიდან რეკავენ.

ამ უცნაური ნირვანადან ოდნავი შეფხიზლებისთანავე ცდილობ, არ იფიქრო უშაბათკვირო ორ წელიწადზე, გამუდმებულ სტრესსა და დედლაინებზე, სირთულეებსა და სიზიფეს შრომაზე.. ცდილობ, არ იფიქრო, როგორ დაივიწყე ერთი ენა მეორის სწავლის ხარჯზე, ცდილობ, არ ჩაკლა ის მოტივაცია, რომელმაც ოცნებები საკმაოდ რეალურ და ხელშესახებ გეგმებად გადააქცია.

თურმე, ფრუსტრირება საკუთარი თავის ღალატიცაა და ყველაზე მტკივნეული ღალატი ყოფილა ღალატთა შორის. უცებ ხვდები, რომ ყოვლისშემძლე არ ხარ, რომ რესურსები არ გყოფნის, რომ ისედაც ბევრი რამეა ცხოვრებაში ისე, როგორც შენ გინდა და სრულიად საკმარისია, ოთხ კურდღელს ერთდროულად რომ წარმატებით იჭერ - მეხუთეს ადგილი აღარ არის.

ზოგჯერ ყველაზე ცუდი, რასაც ადამიანები საკუთარ თავს უწესებენ, დედლაინებია. სამკვდრო-სასიცოცხლო დედლაინები. ისეთი, თითქოს, მისი მოცემულ ვადებში შეუსრულებლობის შემთხვევაში ცხოვრება მთავრდება, არადა ძალიან კარგად იცი, რომ იმედგაცრუებები მოტივაციას გიორმაგებენ, რომ ცოტა ხანში, უფრო დიდი ამბიციებით დაიწყებ თავიდან და იმ ორ, უშაბათკვირო წელიწადს მესამესაც მიუმატებ და ისიც იცი, რომ უფრო მაგარი რამე გამოვა.

თუმცა, მანამდე წინ მტკივნეული ივნისის დასაწყისი, უფრო მტკივნეული ივლისის ბოლო და ყველაზე მტკივნეული 19 სექტემბერია.

ხშირად ამბობენ, ადამიანები საკუთარ შეცდომებზე სწავლობენო.
სინამდვილეში ადამიანები საკუთარ შეცდომებზე არასოდეს სწავლობენ.

Saturday, December 5, 2015

მყუდრო ზამთარი

ჩრდილოეთში ზამთარი სხვანაირი იცის. ჩუმი, პირქუში, მკაცრი და, ამავდროულად, მყუდრო..
ჩრდილოეთში ზამთარი წელიწადის 9 თვეს იცის და გარეთ ცხვირსაც ვერ გაჰყოფ. ერთადერთი, რაც შეიძლება, ქუჩაში ცხელი გლინტვეინითა და ცხვირის მოყინული წვერით სიარულია.

ჩრდილოეთში მალე ღამდება. ზოგჯერ ოცსაათიანი ღამეებიც იცის. ამ დროს ბიბლიოთეკებში კომფორტია. შეგიძლია შეიკეტო, ჭიქა გლინტვეინი მოიდგა, სამეცადინო დაიხვავო და გემრიელად მოკალათდე წითელ პუფში.

ეს მაშინ ხდება, როდესაც უცხო ქალაქში ყოფნისას დასაშვებად მიიჩნევ, ქუჩაში წანწალის ნაცვლად ახალი აღმოჩენები კვლევებსა და სამეცნიერო ნაშრომებში იპოვო, საკუთარი დაამუშაო, თემები გადააკეთო და სავარაუდო ჰიპოთეზების აბსურდულობაში დარწმუნდე. მერე ხვდები, რომ ასეთ საქმიანობაში ჩართვა იმ ძვირფასი დროის კარგვაა, რაც ადამიანებთან ურთიერთობას უნდა მოახმარო, თუმცა მერე გახსენდება, რომ ადამიანებთან ურთიერთობით დაიღალე. დაიღალე მუდმივი უაზრო დიპლომატიით, უაზრო, ყოველდღიური რუტინით.. დაიღალე ჰიპოთეზებით, რომლებსაც ყოველ დილას ადგენ და ყოველ საღამოს თავზე გენგრევა. დაიღალე იმედგაცრუებებით, არშემდგარი საქმიანი და პირადი ურთიერთობებით, მოკლედ, ადამიანებით დაიღალე. რა მოხდა მერე, რა არის ცუდი მათგან ტაიმ-აუტის აღებაში?!.

ასეთ დროს ხუჭავ თვალებს, წარმოიდგენ სადღაც, ჩრდილოეთის ერთ-ერთ ცენტრალურ ქუჩას, შენობას, რომლის წინაც რიგები დგას, გლინტვეინსა და დარიჩინიან ფუნთუშებს არიგებენ.. შიგნით შესვლისას კი იმ სამყაროში ხვდები, რომელიც მთელი ბავშვობა შენს წარმოსახვაში არსებობდა.. გლინტვეინს წრუპავ და ბავშვობის მოგონებებში ეშვები..
მერე თვალებს ისევ ხუჭავ და ისევ წარმოიგენ კიდევ ერთ ადგილს ჩრდილოეთში. ისევ ცენტრალურ უბანსა და ქუჩას, დიდ შენობას წითელი აბრით, მის ბიბლიოთეკას, რძიან ყავას, შოკოლადს და ახალ გამოწევებს, რომელთან გამკლავებაც სიამოვნებას გვანიჭებს..

მერე თვალს ახელ, რაღაცებს გადახედავ და რწმუნდები, რომ ასეთი ზამთრების გასატარებლად ყველანაირი ავანტურა ღირს. ჩრდილოეთში ხომ დღესასწაულებიც სხვანაირი იციან. გაცილებით გემრიელი, ვიდრე ჩვენთან, თუნდაც ერთი ჭიქა გლინტვეინით, აგიზგიზებული ბუხარით, სქელი, თბილი წინდებით, წიგნებით და ჩაით, რომელსაც ნებიერად წრუპავ...

ჩრდილოეთში ახალი წელი მოდის. მანამდე შობაა.

Friday, October 23, 2015

მოაქვს თუ არა მშვიდობა გაეროს?

1945 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, მსოფლიო დადგა გადაწყვეტილების წინაშე, მოეფიქრებინა რამე, რაც მშვიდობის დაცვას  შეუწყობდა ხელს. მოსაფიქრებელი აუცილებლად იყო, რადგან პირველის შემდეგ შექმნილმა „ერთა ლიგამ“ ვერ გაამართლა  -  20 წელიწადში ორი მსოფლიო ომი კი, დამეთანხმებით, მეტისმეტია.
გაერთიანებული ერების შექმნიდან 70 წელი გავიდა. უნდა აღვნიშნოთ, რომ ფრიად უცნაური ამბები მოხდა გაეროს ტრიბუნაზე. გეოპოლიტიკა შეიცვალა, რიგი საკითხები დღის წესრიგიდან გაქრა (მათ შორის საქართველოსიც), რუსეთის პრეზიდენტი გაეროს ტრიბუნაზე ათწლიანი პაუზის შემდეგ პირველად გამოვიდა, თუმცა ეს სხვა პოსტის თემაა.
გაეროს ხშირად აკრიტიკებენ, რომ ქმედითი არ არის, რომ მას მშვიდობის უზრუნველყოფა არ შეუძლია და ამის დასტურად ახლოაღმოსავლეთის კონფლიქტი, ღაზას სექტორში დატრიალებული ამბები, სირიის სამოქალაქო ომი თუ აფრიკის კონტინენტზე მიმდიანრე შეიარაღებული დაპირისპირებები მოჰყავთ. კრიტიკოსები მართლებიც არიან: მიგრანტთა კირზისის დროს, მაშინ, როდესაც ევროპის კონტინენტი სირიიდან ლტოლვილებს ვერ იტევდა, გაერომ ერთი-ორი პატარა განცხადება გაავრცელა და მორჩა. მიუხედავად ამისა, ყველას გვავიწყდება, რომ ბოლო რამდენიმე წელია ზღვარზე დავდივართ, 70 წლის მანძილზე მსოფლიო მაინც მშვიდად ცხოვრობდა.
ბავშვთა ქორწინება, სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ მცხოვრები ბავშვები, ქალები კონფლიქტის ზონაში, ძალდობა.. მოკლედ რომ ვთქვათ, ეს ორგანიზაცია მუშაობს სოციალურ საკითხებზე. საკითხებზე, რომლებიც მოწყვლად ჯგუფებს ეხება. ასე, მაგალითად, ორგანიზაცია აქტიურად მუშაობს ქალთა უფლებებზე ისეთ ქვეყნებში, სადაც ქალთა წინადაცვეთა დღემდე ჩვეულ მოვლენად აღიქმება, სადაც ბავშვთა პროსტიტუციაა გავრცელებული. ქვეყნებში, სადაც შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ადამიანებს, მათ შორის ბავშვებსაც არ ეძლევათ ნორმალური განვითარების საშუალება. გაეროს დახმარებით პატარ-პატარა ცენტრები იქმნება, ამ ცენტრებში კი შემდეგ, ეს ადამიანები ქმნიან თავის სამყაროს.
დღეს ჩვენს ქვეყანაში გენდერული თანასწორობა ბევრს სასაცილოდ არ ჰყოფნის. უფრო სწორად, სასაცილოდ არ ჰყოფნიდათ 2014 წლამდე, როდესაც მოძალადე ოჯახმა 26 ქალი შეიწირა. ნელ-ნელა ვერკვევით, რომ ქალიც ადამიანია, რომ ქალსაც აქვს უფლებები და რომ მისთვის პოლიტიკაც შეიძლება. ჩვენნაირ ქვეყნებში, პარტნიორი ადგილობრივი ორგანიზაციების დახმარებით, გაერო ძალიან ბევრს მუშაობს გენდერული თანსწორობის დასანერგად პოლიტიკაში.
ბავშვთა შიმშილობა კიდევ ერთი პრობლემაა, რომელიც მსოფლიოს არცთუ მცირე ნაწილს აწუხებს. ბევრგან კი დედებმა არ იციან, როგორ უნდა მოუარონ თავსა და შვილებს. ჰოდა, გაეროც, თავისი პროექტის ფარგლებში, ამ პრობლემის აღმოფხვრაზეც ზრუნავს.
ერთი სიტყვით, გაერომ თითქოს სახე იცვალა. ის ნაკლებად ერთვება სამშვიდობო პროცესებში, როგორც მომრიგებელი, ნაკლებად აკეთებს მკვეთრ განცხადებებს. მეტიც, ხანდახან ყველა სამშვიდობო განცხადება ისე ჰგავს ერთმანეთს, ფიქრობ, რომ ორგანიზაციაში ერთი შაბლონი აქვთ, რომელშიც მხოლოდ ქვეყნების დასახელებას ცვლიან. თუმცა თანხით, რომლებსაც წევრი ქვეყნები მშვიდობისა და საერთო მიზნებისათვის იხდიან, ორგანიზაცია, მსოფლიოს მასშტაბით, უამრავ ადამიანს ეხმარება.
თუ ჩვენ, ბოლო ათწლეულის მანძილზე, ახლოაღმოსავლეთში განვითარებული მოვლენებისა და გაეროს უმოქმედობის გამო ვართ გაბრაზებულები, თუ მიგვაჩნია, რომ ეს არის ორგანიზაცია, რომელიც მშვიდობას ვერ უზრუნველყოფს (ასეთ დროს გამოითქმის ეჭვიც, რომ მესამე მსოფლიო ომისგან არა ეს ორგანიზაცია, არამედ, მსოფლიო ლიდერების მეტ-ნაკლები „კეთილგონიერება“ გვაზღვევს), იქნებ დროა, გადაფასდეს გაეროს მიზნები. იქნებ, დროა, ის ჩამოყალიბდეს, დაახლოებით, ისეთივე ჰუმანიტარულ ორგანიზაციად, როგორიც „წითელი ჯვარია“? ორგანიზაციად, რომელიც იზრუნებს თანასწორობაზე, მშვიდობის განვითარებასა და იმ ადამიანების ბედნიერებაზე, რომლებსაც ეს ყველაზე მეტად სჭირდებათ.

აკი, ასეც იქცევა.

Monday, October 19, 2015

საიდან მიაქვთ გაზეთები ბუებს?

დილაობით, როდესაც სტუდენტები ლექციებზე გადანაწილებამდე დიდ ჰოლში იკრიბებიან და საუზმობენ, სალექციო თემებს, პირად ცხოვრებას, სპორტულ აქტივობებსა თუ ახალ ამბებს განიხილავენ, უეცრად ჰაერიდან ფრთების ტლაშუნის ხმა ისმის და მაგიდებს კივილით გადაუფრენენ ხოლმე ბუები.

თითოეულ მათგანს ნისკარტში რაღაც უჭირავს. ეს რაღაც, ხშირად, გაზეთია. "დილის მისანი", რომელიც ჯადოქრულ სამყაროს ახალ ამბებს აცნობს.

როგორია ეს ახალი ამბები?.

მთავრობა ხანდახან ხალხს ატყუებს, ხანდახან საჭირო ინფორმაციას უმალავს, ხან თემების გადაფარვას სულელური ამბებით ცდილობს.. ერთი სიტყვით, გაზეთი სამთავრობოა და ისეთ ამბებს აქვეყნებს, მხოლოდ მაგიის სამინისტროს რომ აწყობს. ასეთი გაზეთები ყველა ქვეყანაში ერთმანეთს ჰგავს. მისი თანამშრომლებიც კი. ყველა ასეთ გაზეთში მუშაობს თითო სკანდალური რიტა სკიტერი, რომელიც არღვევს ყველა უფლებას, ყველა კანონს, მათ შორის, ჯადოქრულ სამყაროშიც უზღუდავს ადამიანებს პირადი ცხოვრების თავისუფლებას..

თუმცა ეს სხვა ამბებია. ამბები, რომლებზეც სხვაგან ვწერ და ჩვენი პოსტის თემა არ არის (პირადი ბლოგი ხომ ის სივრცეა, სადაც შემიძლია, უზომოდ სენტიმენტალური და ადამიანური ვიყო). ისე, სულ მიკვირიდა, რატომ იყო მხოლოდ ერთი გაზეთი ჯადოქართა სამყაროში?

ახლა კი, როდესაც თავი დილა/შუადღე/საღამოს ერთი სურვილითა და ამბით მაქვს გამოტენილი, როდესაც კონცენტრაციას მხოლოდ კონკრეტული მიმართულებით ვახდენ, როდესაც უფრო მეტი მეფიქრება "ჰარი პოტერზე", "მარწყვის მდელოებზე", ღამ-ღამობით ლურჯად განათებულ შენობასა თუ პატარა, წითელაბრიან და გრძელსახელიან სასწავლებელზე, ალაგ-ალაგ გამიელვებს ხოლმე კითხვა: საიდან მოაქვთ  ყოველ დილით ბუებს გაზეთები ჰოგვორტსის იმ უზარმაზარ, სასადილო დარბაზში?.

ჰოგვორტსი ჰოგსმიდთან ახლოსაა. ჰოგსმიდი სოფელია. სხვათა შორის, "ჰარი პოტერის" სასადილოების სცენა ოქსფორდის უნივერსიტეტის დარბაზშია გადაღებული. ალბათ, ჰოგსმიდიც ოქსფორდთან ასოცირდება - სოფელთან და არა უნივერსიტეტთან.

"დილის მისანი" უცნაური გაზეთია. ისევე, როგორც "ჰარი პოტერია" უცნაური წიგნი. ეს გაზეთი, თითქოს, ჟურნალისტიკის დაცინვასაც წარმოადგენს, ინფორმაციის მიღების ერთადერთ წყაროსაც, საუკეთესო ადგილსაც ჟურნალისტებისათვის და, ასე განსაჯეთ, "დეილი მეილის" პაროდიასაც. თუმცა,  "ჰარი პოტერი" ხომ ისედაც პაროდიაა. ცხოვრების პაროდია, რომელშიც საუკეთესო ადამიანური თვისებები იმარჯვებს. პაროდია მთავრობის, სასამართლო სისტემის, მედიის, მლიქვნელი და სახიფათო ადამიანების.. პაროდია და დაუნდობელი კრიტიკა.

ნეტა, შეუმჩნევიათ თუ არა ჯადოქრებს, პირველ სექტემბერს რომ ქინგს ქროსის სადგურისკენ მიიჩქარიან, იქვე მდგარი შუშის შენობა, რომელიც სავაჭრო ცენტრს უფრო ჰგავს. თუმცა ჯადოქრები მაგლები არ არიან. მათ არაჯადოქრულ სამყაროში ერთი მიზანი აქვთ: მივიდნენ ქინგს-ქროსის სადგურზე, იპოვონ მეცხრე და მეათე პლატფორმა და დაუგვიანებლად გაძვრნენ 3/4-ში.

ჯადოქრები ყურადღებას არ აქცევენ ამ შუშის შენობას, რომელიც უამრავი არასაჭირო, უფუნქციო და მაგლური ნივთით გამოტენილი ჰგონიათ. ისინი დარდობენ საკუთარ ჯიბეზე, საჰოგვორტსედ გამოსაწყობად რომ დაახარჯეს ბავშვებს, დარდობენ ბილეთის ფულზე, რომელიც ლონდონიდან ჰოგვორტსამდე არცთუ იაფია, დარდობენ წესებზე, რომელიც მაგლურ სამყაროში ჯადოქრობის გამოყენებას უკრძალავს, დარდობენ შვილებზე, რომლებსაც 9 თვის შემდეგღა თუ ნახავენ..

ჯადოქრებიც დარდობენ და ყურადღებას არ აქცევენ შუშის შენობას ქინგს ქროსზე, რომელიც შეიძლება "დილის მისანსაც" ეკუთვნოდეს და მაგიის სამინისტროსაც, საუკეთესო ამბებსაც ბეჭდავდეს და ყველაზე სულელურებსაც, სერიოზულ ანალიტიკასაც წერდეს და ყვითელ ამბებსაც, რიტა სკიტერებსაც ამუშავებდნენ და პროგრესულად მოაზროვნე ჟურნალისტებსაც..

ჰოდა, იქნებ, იქ, ჰოგვორტსში, ჯადოქართა სამყაროს საუკეთსო სასწავლებელში ბუებს გაზეთები ქინგს-ქროსზე მდებარე ამ შენობიდანაც მიაქვთ და როულინგს წერისას გამორჩა?.  იქნებ, მაგლურ სამყაროშიც აქვთ ადამიანებს საიდუმლო, როგორიც ბიძია ვერნონს და დეიდა პეტუნიას ჰქონდათ, საიდუმლო, რომელიც დილის შვიდ საათზე, სტამბიდან გამოსული პრესტიჟული, ანალიტიკური და არისტოკრატული გაზეთის ეგზემპლართა ნაწილის ბუებისათვის გადაცემას გულისხმობს?. იმისათვის, რომ მათ კილომეტრები შეუჩერებლად იფრინონ და მაგლური ამბები მიუტანონ საუკეთესო ჯადოქრული სასწავლებლის სტუდენტებს, საუზმეზე რომ შეკრებილან და თან საინტერესო ლექციებზე მიეჩქარებათ?.

იქნებ, ჯადოქრებსაც ისევე უხარიათ არაჯადოქრული გაზეთების გამოწერა, როგორც ჩემს ერთ_ერთ მეგობარს "ნიუ-იორკერის?"

იქნებ ისინიც ისეთივე ინტერესით ელიან საერთაშორისო ამბების მიმომხილველის სვეტს, როგორც მე ვარეფრეშებ ყოველდღე, მისი ახალი სვეტი რომ წავიკითხო და თავისი სამართლიანი კრიტიკით კიდევ ერთხელ მომფხანოს გული?.

იქნებ, ისინი მაგლურ გაზეთებში ეძებენ იმ განსხვავებულ, ალტერნატიულ ინფორმაციას, რომელიც არ გააჩნიათ?.

იქნებ, "დილის მისნისაგან" განსხვავებული პრესა მათთვის ისეთივე იატაქვეშეთის გამოცემაა, როგორც პროკლამაციები საბჭოთა კავშირსა და ნაცისტურ გერმანიაში?

იქნებ, ბუები პოულობენ შემოვლით გზას, რომ მიყრუებულ სოფელში, მიყრუებულ სასწავლებელში, განათლებასა და ინტელექტუალური მონაცემების გაზრდაზე ორიენტირებულ სტუდენტებს პროტესტის გრძნობა გაუჩინონ და ალტერნატივა მოითხოვონ?.

იქნებ, ცნებები: მიუკერძოებლობა და სრული დამოუკიდებლობა, ჯადოქართა სამყაროშიც ისეთივე ბლეფია, როგორც მაგლურში?.

საიდან მიაქვთ გაზეთები ბუებს ჰოგვორსტში, მისის როულინგ?..
მეშინია.


Saturday, October 17, 2015

.

მეც
ჩამოვალ
და
შენ
შემიყვარებ.




Sunday, August 16, 2015

წერილი მე (არ მჭირდება მაგრამ იყოს)

"ზოგჯერ უკან ერთი ნაბიჯით უნდა დაიხიო რომ შემდეგ ორი ნაბიჯი გადადგა წინ." (c) ვიღაც ბრძენი კაცი.
ნაწილი I 

ამას წინათ ვწერდი, რომ პირადი ჩანაწერები მნიშვნელოვანი რამეა. რომ ძველი ჩანაწერების კითხვა გეხმარება, რეალურად გააანალიზო, როგორ გაიზარდე, რომ დიდი გოგო/ბიჭი ხარ, რომ შენს გარშემო "ქრაშებიც" შეიცვალა, მნიშვნელოვანი ბიჭებიც, გოგოებიც, მეგობრებიც, სამსახურებრივი მდგომარეობებიც, გამოწვევებიც.. ჰოდა, რომ კითხულობ, მშვიდდები, იმიტომ, რომ ზუსტად იცი, წლევანდელი პრიორიტეტები მომავალ წელს აღარ იქნება დღის წესრიგში.

კიდევ იმას ხვდები, რომ ადამიანები ერთმანეთისათვის, ნებსით თუ უნებლიეთ, მოტივატორები არიან, სიტყვითა თუ საქმით ერთმანეთს აქეზებენ და ეხმარებიან. ზოგადად, ადამიანებთან ურთიერთობა საუკეთესო თერაპიაა, რომელსაც კომპიუტერი, წიგნი, ინტერნეტი, სოციალური ქსელები ვერ შეცვლის. მიუხედავად ამისა, გამუდმებით გავურბივართ ადამიანებს, ვიკეტებით სადღაც სახლებში, ერთმანეთთან ვირტუალურად ვკონტაქტობთ და ეს გვაკმაყოფილებს. შემდეგ ადამიანებს ჩვენს წარმოსახვაში ვაცილებთ იმ რეალურ მახასიათებლებს, რომლებიც აქვთ და ვუტოვებთ იმას, რაც მოგვწონს, ხოლო როცა 1-2 თვის შემდეგ ვხვდებით, მათი რეალური სახე უკმაყოფილების შეგრძნებას გვიტოვებს და გული გვწყდება. ეს ყოველდღიური გამოცდილება კიდევ უფრი მეტად ამტკიცებს იმას, რომ ჩვენ იდეალურ ადამიანებს ვეძებთ საკონტაქტოდ/საურთიერთობოდ და მერე სულ იმედები გვიცრუვდება, თუმცა it's OK, ჩვენც ზუსტად ასევე ვუცრუვებთ სხვებს იმედებს. 


  ნაწილი II

ყველა ადამიანი ამბიციურია. 
ამბიციები წარმოშობის მიზნებს. 
ადამიანებს უჩნდებათ მიზნები. 
შემდეგ იწყებენ მათკენ სვლას. 

 არაფერია იმაზე სასიამოვნო, როდესაც ოცნებას აიხდენ და მიზანს მიაღწევ, თუმცა ცოდვა გამხელილი სჯობს: მიზნის მიღწევა მით უფრო გეამაყება, რაც უფრო "ეკლიან" გზას გაივლი იქამდე. შემდეგ დგახარ მწვერვალზე, ღრმად ისუნთქავ ჰაერს, ორი წუთით თვითკმაყოფილება მოგიცავს და ფიქრობ, მერე რა? არც არაფერი. 

ზოგადად, მიზნები რომ არ არსებობდეს, არც ჩვენი ცხოვრება იქნებოდა საინტერესო და თავგადასავლებით სავსე. მიზნები და ოცნებები გვამოძრავებს და მათკენ სწრაფვაში გადის დრო, თუმცა გვეშინია. გვეშინია, რომ არ შეგვწევს მათი ახდენის ძალა, რომ ის იმდენად დიდია, რომ ვერასოდეს მივწვდებით და ბოლოს: ყველაზე მეტად, მათი ახდენის გვეშინია. შესაბამისად, ვიწყებთ მიზეზების ძებნას, რომ 60-70 წლის ასაკში გამართლება დავიწყოთ. მიზეზი სხვადასხვაგვარია: ზოგი კომფორტის ზონას ვერ ელევა, ზოგი მშობლებს, ზოგი მეზობლის აზრს და ასე, დაუსრულებლად.. 

ბოლოს გამოდის, რომ მხოლოდ ავანტურისტებს უმართლებთ. 
ალბათ, ამაში მდგომარეობს კანონზომიერება. 
ავანტურისტებს უნდა გაუმართლოთ. 
ავანტურისტები ცვლიან სამყაროს. 
გერქვას ავანტურისტი - ფრიად მომხიბვლელად ჟღერს.

ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ პირველი/მეორე/მესამე მარცხის შემდეგ ყურები არ ჩამოყარო. მიზნის მისაღწევად ახალ-ახალი ხერხებისა და გზების ძიება ინსტინქტურად უნდა დაიწყო (მე, მაგალითად, სასწაული უნდა მოხდეს, პირველ ჯერზე რომ გამიმართლოს. მხოლოდ მეორეზე მიმართლებს ხოლმე. :) თუმცა, იმედი მაქვს, ის სასწაული მოხდება წელს). კიდევ, რაც ძალიან გინდა, ის აუცილებლად აგიხდება. გამორიცხულია, ასე არ მოხდეს - რამდენჯერ გამომიცდია. :)) 

ნაწილი III
"Gone Girl"-ისეული ნაწილი: 
მე მგონი, შენთვის მნიშვნელოვანი რაღაცები ყველასთან კი არა, საკუთარ თავთანაც არ უნდა მოჰყვე:
 ა) სხვები ვერასოდეს გაიგებენ შენ რას განიცდი; 
ბ) ვერასოდეს თანაგიგრძნობენ ადეკვატურად; 
გ) სხვა ვერასოდეს გირჩევს, რა გინდა შენ და რა არის შენთვის უკეთესი; 
დ) სხვები არ არსებობენ. 

 არა, შენთვის მნიშვნელოვანი რაღაცები არავის უნდა მოუყვე. საკუთარ თავსაც კი. 

წინ დეკემბერია..

Tuesday, July 21, 2015

ჩემს ქუჩაზეც მოვა გაზაფხული

მოვა და აფუთფუთდებიან პეპლები მუცელში, ლეიკოციტები და ერითროციტები  სისხლძარღვებში, ცისარტყელები და მზეები თავში; 
მოვა და ვიქნები ყელამდე სავსე და ვიფრენ ცაში;
სადაც არ იქნება ვალდებულებები;
არც გამოწვევები;
არც დასარეგულირებელი ადამიანური ურთიერთობები.

ჩემს ქუჩაზეც მოვა გაზაფხული და ვიქნები ყველაზე თავისუფალი ადამიანი იმ ადამიანებს შორის, რომლებსაც დედამიწაზე უცხოვრიათ;
მაშინ ყველა პირადი და საზოგადოებრივი ურთიერთობის ტესტი მექნება ჩაბარებული;
არ იქნებიან გარშემო უპერსპექტივოდ დაბოღმილი, სხვის პირად საქმეში მქექავი ადამიანები;
არც უტოპიური რომეოები;
არც ჯონ სნოუები;
არც გოგოები;
არც ბიჭები;
არც ქალები;
არც კაცები;
არც მეგობრები;
არც მეგობრების ურთიერთობები;
არც სხივსი ცოლები;
არც სხვისი ქმრები;
არც სხვისი დაქალები;
არც ჩამოუყალიბებელი ადამაინები;
არც იდიოტები..

არც მე ვიქნები ისეთი მომღიმარი, ხალისიანი და კარგი;
მე არ ვიქნები. 

აღარ მექნება მიზნები, რადგან ერთ მშვენიერ დღეს მოვიხედავ და დღევანდელივით გავაანალიზებ, რომ ჩემი ცხოვრების უტოპიური მიზნები რეალობად ვაქციე. ვაქციე  ცხოვრების საუკეთესო წლების ხარჯზე და მისით სიამოვნებას ვეღარ მივიღებ.

ერთ დღესაც მოვიხედავ და გამიკვირდება, როგორ ასწრებენ ადამიანები ასე ერთბაშად ყველაფერს. მერე დავფიქრდები და მივხვდები, რომ ისინიც ჩემნაირები არიან, რომ ფასადურად ისინიც ყველაფერს ასწრებენ, სინამდვილეში კი შინაგანი მარტოობით იტანჯებიან;
ჰყავთ მეგობარი, მაგრამ არ ჰყოფნით;
ჰყავთ პარტნიორი და არ აკმაყოფილებთ;
აქვთ შემოსავალი და დროის უქონლობის გამო ვერ ხარჯავენ;
არიან უამრავ ხალხში, მაგრამ არიან მარტონი;
ისინი ვერასოდეს უზიარებენ სხვებს ემოციებს და საკუთარ განცდებში იხარშებიან..

გაზაფხული ყველას ცხოვრებაში მოდის, მთავარია, არ გამოვტოვოთ.
 იმ გაზაფხულისათვის არ გვექნება არც გამოცდები, არც გამოწვევები, არც  სამსახურები, არც ვალდებულებები.. 
აღარ დაგვტანჯავს გრძნობა,რომ 10-15 რაღაც თუ ვიღაც ყოველდღე შენს ნაკუწებად დაგლეჯას ცდილობს, ყოველდღე თავის წილს ითხოვს შენგან, ითხოვს აგრესიულად, მაგიდაზე მუშტის ბრახუნით და მოკვლით გემუქრება;
აღარც სიცარიელის გრძნობა გვექნება, არც ცვლილებების სურვილი, არც აქედან გაქცევა მოგვინდება;
აღარც თვალების დახუჭვა დაგვჭირდება და იმის წარმოდგენა, რომ  ტრიალ მინდორზე, ბალახზე წევხარ, სუფთა ჰაერს სუნთქავ და მზე გიჭვრეტს თვალებში, არც პატარა ქოხზე იოცნებებ, არც ჰამაკსა და უამრავ წიგნზე, არც ადამიანებისაგან გაქცევაზე, იმიტომ, რომ ყველაფერი გექნება.. 
 
დიახაც, 
ჩემს ქუჩაზეც მოვა გაზაფხული და მეც მუდამ ახალგაზრდა ვიქნები!.

Thursday, April 23, 2015

Feeling emptiness

სულ ვფიქრობ, რომ ადამიანები ცხოვრების მანძილზე რამდენჯერმე კვდებიან.

პროცესი, ძირითადად, ემოციურია და ის აღდგენას ექვემდებარება. ემოციური სიკვდილის შემდეგ ადამიანები, საკუთარისა თუ სხვების დახმარებით, კვლავ ცოცხლდებიან, თუმცა ახალ სიცოცხლეში გაცილებით ნაკლები ენერგია აქვთ.
ასეა, ემოციურ კვდომას დიდი ენერგია მიაქვს.

ამბობენ, რომ ფიზიკური კვდომის შემდეგ, ადამიანის სხეული იმ ენერგიას გამოყოფს, რომელიც გამოუყენებელი დარჩა და რომელიც, ალბათ, მისი კიდევ ერთი ემოციური კვდომისა და მკვდრეთით აღდგენისათვის არასაკმარისია.

მე კიდევ ვცდილობ, ნაცადი და უკვე ჩამოყალიბებული თეორიით დავიჯერო, რომ სამყარო ილუზიაა, რომელიც არ არსებობს, რომ არც ჩვენ ვარსებობთ ჩვენი ტკივილებით, სიხარულით, ენდორფინებით, პრობლემებით და ათასი წვრილმანით..
არც ჰაინრიხ ჰაინეს "Die Lorelei" არსებობს.

ამის გახსენების პარალელურად კი ვერ გავიგე, რა მდგომარეობაა, როდესაც არაფერს გრძნობ შიგნით, არც ემოციებს, არც განცდებს, არც გრძნობებს, არც კი ფიქრობ რამეზე..

ვერ სცნობ ნაცნობებს, მეგობრებს, არ გინდა არავის ნახვა, მხოლოდ სახლში შეკეტვა, კუთხეში ჩამოჯდომა..
ჩამოჯდომა..
ჩამოჯდომა
და მეტი არაფერი.

არც კითხვა, არც ფილმის ყურება, არც დასვენება, არც მუსიკა..

მერე ფიქრობ, რომ რაღაც რიგზე არ არის, როცა თვალებს ხუჭავ და წარმოდგენაშიც კი ცდილობ, გაუძლო ცდუნებას, დაყარო ყველაფერი და გავარდე ტყეში, მთაში, ბალახზე..
დაწვე გულაღმა და ასე იყო სამუდამოდ.

რატომ კვდებიან მიზეზის გარეშე ადამიანები ემოციურად, დეფ?


Sunday, March 1, 2015

ადამიანური ურთიერთობები

მოდი შევთანხმდეთ, რომ ადამიანებთან კონტაქტი საკუთარ თავთან ურთიერთობისათვის გვჭირდება. ასე რომ არ იყოს, ჩვენ ვერ ვიქნებოდით ჭკვიანები, ამბიციურები, ემოციურები, მიზანდასახულები, არ მოგვინდებოდა გაგვეკეთებინა რაღაც - შემფასებელი არ გვეყოლებოდა. წარმოიდგინეთ, რამდენი ნიჭი დაიკარგებოდა. :)

მოკლედ, პროფესიულ და კარიერულ რაღაცებს ვგულისხმობ, თუმცა ამაზე მნიშვნელოვანია, როდესაც ადამიანები გეუბნებიან, რომ ლამაზი ხარ. მერე სარკეში გარბიხარ და იხედები, მერე საკუთარ თავს ეპრანჭები, მერე ვიღაცებს ხვდები, ვიღაცებთან არაფერი გამოდის, ვიღაცებს არ ატყუებ და მისივე კეთილდღეობისათვის თავიდანვე გულს სტკენ..
მოკლედ.. ადამიანური ურთიერთობები მგონია, რომ ყველაზე საინტერესო რამეა რაც კი ჩვენს სამყაროში არსებობს. ის ურთიერთობები, რომლებიც ვიღაცების გამო ინგრევა, ისინიც, რომლებიც არ გამოდის, ისინიც, რომელიც გამოდის და ისიც კი, რომელსაც არ ვაფასებთ (ეს უკანასკნელი ყველაზე ხშირად ოჯახის წევრებთან გვემართება). ყველა ურთიერთობა საინტერესოა იმდენად რამდენადაც ჩვენვე გვზრდის. თუ რაღაც გვეშლება, ვითვალისწინებთ, თუ სხვას ეშლება, ამასაც.. საერთოდ, ცხოვრებაში ყველაფერი თავის დროზე ხდება და რაღაცები იმიტომ არ გამოდის, რომ წინ უკეთესი გველოდება.

არ ვიცი, გაზაფხულის ბრალია თუ საკუთარ თავში ახალი აღმოჩენების, მაგრამ ცხოვრების ამ ეტაპზე ძალიან ბედნიერი ვარ. საკუთარ თავში ვიპოვე ის, რასაც ადრე სხვებს შევნატროდი და ახლა ვცდილობ, თავიდან ბოლომდე კარგად შევისწავლო, რომ მერე საჭიროებისამებრ გამოვიყენო.

კიდევ იმას მივხვდი, რომ არსებობს ცხოვრებაში ეტაპები, როდესაც ბედნიერებისათვის არ არის საჭირო სხვა ადამიანი. თურმე, ამ ეტაპების დროს საკუთარი თავის დაფასება და მისგან მაქსიმალური სიამოვნება უნდა მივიღოთ.


Sunday, November 23, 2014

ასტრიდ ლინდგრენზე, შვედეთზე და ბავშვობის ოცნებებზე, რომლებიც მოულოდნელად ხდება

ბავშვობაში, როდესაც თავზე საბანგადაფარებული, წიგნს ბატარიის სინათლეზე ვკითხულობდი, მთელი არსებით ვიყავი წიგნის გმირების ცხოვრებაში ჩართული.

- მართლა არსებობს მერი პოპინსი?
- როგორია იყო სოფელ ლიონებერგას გამგეობის თავმჯდომარე;
- როგორი საცოდავია ავრორა, რომელსაც მამა უვლის და დედა მუშაობს;
- რატომ ოცნებოდა მადსი, ჰქონოდა აბაზანა - ის ხომ ყველა ოჯახშია?

ჩემი პირველი სქელტანიანი წიგნი "პეპი გრძელიწინდა" იყო. უცებ, 5 წლის ასაკში აღმოვაჩინე, რომ მე მარტო არ ვარ და რომ სულაც არაა პრობლემა, თუ პაჭუა ცხვირზე ჭორფლები გაყრია. და რომ საკუთარი ჭორფლებით  უნდა იამაყო და არ აჰყვე ვიღაცების დაცინვას, ამ ლამაზი წინწკლების გამო რომ შენთვის გულის ტკენას ცდილობენ..

შემდეგ კარლსონი იყო - ჩასუქებული გოდორა, რომელიც მართლაც უცნაური კაცი იყო - პატარა ვაზასტანელი მოჩვენება, რომელსაც ხუთერეანი მონეტები უყვარს, პისტოლეტი აქვს და მოწყენილობისას ჰაერშიც ისვრის - სტოკჰოლმი სად იყო არ ვიცოდი, თუმცა დღემდე მჯერა, რომ ამ ქალაქის რომელიმე სახურავის თავზე, გოდორა კაცუნა მართლა ცხოვრობს და ახლა სვანტე სვანტენსონის შვილიშვილებს აბოლებს.

ჩემს წარმოდგენას ნამდვილად სცდება მოუსვენარი, ცელქი ბიჭი, რომელიც მოგვიანებით სოფელ ლიონებერგას კრების თავმჯდომარე გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ მან შეძლო, ავადმყოფი ოსკარი ექიმამდე მარტოს მიეყვანა, მანამდე ისეთი ონავრობები აქვს ჩადენილი, ვერაფრით წარმოიდგენ, მისგან სერიოზული კაცი თუ დადგება. ემილის კითხვისას ყოველთვის ჩემი სოფელი წარმომდიგებოდა ხოლმე თვალთ, ტყის ხსენებისას ჩვენი სოფლის ტყე, ბაღი და ბოსტანი, სადაც ბებიას ხშირად დავყავდით. გზად მაყვალს ვკრეფდით - ეგეთი გემრიელობა იშვიათი იყო. :) ემილის არ ჰქონდა მაყვალი, თუმცა ბევრი უცნაური საჭმელით კი სკდებოდა - მაგალითად შაშხი, შემწვარი გუფთა, ლორი, და ა.შ... სახელები არ მახსოვს, მაგრამ ჩემთვის, ისევე, როგორც 90-იანების  ბავშვთა უმეტესობისათვის, ეს დეფინიცია აბსოლუტურად გაუგებარი იყო. ყველაზე უჩვეულო ის გახლდათ, რომ შვედეთში ბავშვები ყავას სვამდნენ!.

შემდეგ ჩემს ცხოვრებაში ბიულერბიუელი ბავშვები გამოჩნდენ: ლასე, ბოსე, ლიზი, ულე, გრეტა, ანა.. სამი სახლი, სამი ოჯახი, სამი ბავშვი და მათი სამომავლო გეგმები.. როგორ მინდოდა, მყოლოდა მეგობრები, რომლებთანაც საწვიმარი მილით მექნებოდა კომუნიკაცია.. მინდოდა, ისეთი ქარბუქი ყოფილიყო გარეთ, სკოლამდე ჩაფუთნულს მევლო, იქ მასწავლებელი ავადა დამხვედროდა და ჩაი მომედუღებინა..

ყოველთვის მინდოდა, ევა-ლოტა ანდერსთან დარჩენილიყო და მამამისს კალე ბლუმკვისტისათვის მისი მითხოვება არ გაებედა. მერე რა, რომ ანდერსის მამა მეწაღე იყო და დიდ ოჯახს გჭირვებით არჩენდა? ჩემს წარმოდგენაში ანდერსი გაცილებით სიმპათიური იყო კალეზე, გაცილებით ჟილკიანი და საბოლოოდაც, ალბათ, ცხოვრებაში უფრო მეტს მიაღწევდა. მანამდე კი სამმა მეგობარმა ერთად მოახერხა ორი დანაშაულის გახსნა. მწვანე გაბარდინი ახლაც არ ვიცი რა არის, მაგრამ ის ზუსტად მახსოვს, რომ მწვანე გაბარდინის შარვლებს, ნახევრად დაშვებული შტორების მიღმა, მხოლოდ დამნაშავეები ატარებენ.
"დეტექტივ კალე ბლუმკვისტის თავგადასავალში" პირველად აღმოვაჩინე სიტყვა "მევახშე", პირველად გავიგე ისტორიული წითელი და თეთრი ვარდების ომის შესახებ, პირველად მომინდა, ევა-ლოტას მამის გამომცხვარი ფუნთუშების ჭამა, პირველად მომინდა იქ, შვედეთში მოხვედრა...

სულ ბოლოს "ჩვენ სალტკროკელები ვართ" იყო. აი ასე - ბოლოსთვის შემოვიტოვე. დიდი ვიყავი რომ წავიკითხე, მაგრამ ალბათ, ის საუკეთსოა, რაც ბებია ასტრიდს ჩვენთვის დაუწერია. უნდა გაგიმხილოთ, არასოდეს მომინდება სალტკროკასავით ცივ კუნძილზე წასვლა და ცხოვრება. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ იქ უცნაური გოგო, ჩორვენი დამელოდება.

ჰოდა ახლა, როდესაც რამდენიმე დღით, იმის შესაძლებლობა მომეცა, ჩავბარგდე, მოვემზადო და (თითქმის) საშობაო სტოკჰოლმს ვეწვიო, ისევ ისეთი აღტაცებით ვფიქრობ, სტოკჰოლმის მრავალსართულიანი ბინების სახურავების დათვალიერებაზე, როგორც 20 წლის წინ. ისევ ისე მინდა, შვედური ფუნთუშისა და ყავის გასინჯვა, როგორც მაშინ....
თურმე, ოცნებები მოულოდნელად ხდება.
განსაკუთრებით, ბავშვობის..



 
Powered by Blogger