Tuesday, September 2, 2014

რა მოხდებოდა, რომ...

რა მოხდება რომ:
ვამბობდეთ იმას, რისი თქმაც გვინდა;
ვყვიროდეთ მაშინ, როცა გვინდა;
ვიგინებოდეთ მაშინ, როცა საჭიროდ მიგვაჩნია;
ვიღიმოდეთ მაშინ, როცა მართლა გვეღიმება.

რა მოხდებოდა, რომ:
შეგვეძლოს უარყოფითი ემოციების შეკავება;
ვიკიდებდეთ მათ, ვისაც უნდა ვიკიდებდეთ;
ყურადღებას ვაქცევდეთ ადამიანებს, ვისაც მართლა ვუყვარვართ და არ ვაყენებდეთ ტკივილს მათ;
ადამიანები ჩვენს ცხოვრებაში მაშინ ჩნდებოდნენ, როდესაც ჩვენც მოგვწონს და არა მაშინ, როცა ემოციები აღარ გაგვაჩნია მათ მიმართ;
შეეძლოთ სხვებს მოგვისმინონ მაშინ, როცა ჩვენ საათობით გვისმენია მათი დეპრესიული ამბებისათვის;
გვქონდეს გამბედაობა, პირდაპირ ვთქვათ სათქმელი...

ასე რომ იყოს, ალბათ:

არაფერს ვინანებდით წლების შემდეგ;
არ გაგვიფუჭდებოდა ხასიათი მოულოდნელად;
არ დავიტანჯებოდით 50-60-70 წლის ასაკში, რომ უფრო მეტი დრო არ გავატარეთ მშობლებთან ახლოს;
არ მოგვინდებოდა იმ ადგილებში მარტო სიარული, სადაც ისინი დადიოდნენ და თვითმგვემ მოგონებებში ჩაძირვა.


ცხოვრებაში ყველაზე მნიშნველოვანი სიყვარულის დაფასებაა. იმ სიყვარულის, რომლითაც სხვა ადამიანებს ვუყვარვართ და არა იმის, რომელიც ადამიანებს ჩვენ მიმართ არ აქვთ...




Sunday, August 17, 2014

აგონიაში მყოფი პეპლები

ყოველ წელს, სექტემბრიდან მაისამდე, ზაფხულს ველოდები. ზაფხულს, მზეს, სითბოს, ენდორფინებს, პეპლებს მუცლებში.. ასე მგონია, ზაფხული ბედნიერების პერიოდია როცა ყველაფერი კარგად უნდა იყოს.

წლევანდელი ზაფხული ისე გავიდა, ვერაფერი გავიგე. ჩემი ზაფხული დაიკარგა. ათასმა სხვადასხვა მიმართულების მქონე საქმემ შთანთქა და როცა ამოვყვინთე, უკვე აგვისტო ყოფილა. :)

რამდენიმე დღეში სტამბულში წავალ. ცოტა აზრზე მოვალ, შემდეგ რაციონალურად მივხედავ საქმეებს. დღეს ვკითხულობდი ზუსტად, რომ ადამიანებს საკუთარი სურვილებისა და გეგმების განხორციელებაში ხელს მხოლოდ შიში უშლით. ისე, ეს ფაქტორი რომ არ არსებობდეს, დედამიწაზე მხოლოდ წარმატებული ადამიანები იცხოვრებდნენ და ცხოვრებას აზრი დაეკარგებოდა. ყოველ შემთხვევაში მგონია, რომ ადამიანების სიცოცხლეში ყველაზე საინტერესო ის პროცესია, რომელსაც მიზნის მიღწევამდე გავდივართ.

ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრი მეწერინება. თითქოს, მეორე სუნთქვა გამეხსნა. მინდა ვიჯდე და ვწერო. ვწერო ბევრი, ბევრ საინტერესო ადამიანზე, თემაზე, მოვლენაზე.. დავწერო ჩემი პირადი აღმოჩენები და მიგნებები, შევფუთო და მოხეტიელე წიგნივით გავუშვა. ამ თემაზე ბოლო ორი თვეა, სერიოზულად ვფიქრობ. თემა იდეა და სტილი მოფიქრებული მაქვს. დრო მინდა და ნებისყოფა, რომ ჩავუჯდე, მაგრამ სანამ ამას დავიწყებ, მანამდე ცხოვრებისეული მთავარი გეგმების განხორიციელებისათვის საჭირო საქმეებს უნდა მივყვე.

ხშირად ვფიქრობ შარშანდელ ზაფხულზე, გაზაფხულზე დატრიალებული ამბების კომპენსაციაზე, სტამბულზე, ჰამბურგზე, თბილისზე, მერე ზამთარზეც.. ახლა ზუსტად ის პერიოდი მოდის, როცა შარშან, ჩემთვის ჩავალაგე ჩემოდანი, მარტო წავედი აეროპორტში და მარტო გავემგზავრე იქ, სადაც არ ვიცოდი, რა მელოდა. როცა ამას ვიხსენებ, უცებ თავში მივარდება. მიუხედავად იმისა, რომ თითქმის შვიდი წელია დამოუკიდებლად ვცხოვრობ, უცხო ქვეყანაში მარტო წაბოდიალება ჩემი მეორე მესთვის კიდევ ერთხელ არის იმის დამტკიცება, რომ შეუძლებელი არაფერია. და რომ ყველაფერი ასრულებას ექვემდებარება, რასაც გულით მოინდომებ. ამაში უამრავჯერ დავრწმუნდი.

... წარმატებებისა თუ წარუმატებლობების მიუხედავად, ცხოვრებაში მთავარი ადამიანური ურთიერთობებია, რომელთა გაფუჭება და დაკარგვა დედამიწის ზურგზე არც ერთი სხვა ადამიანის გამო არ ღირს. მიუხედავად ამისა, თუ იმ მომენტში თავი მართალი გეგონა, მჯერა, რომ ცხოვრებაში არაფერს უნდა ნანობდე. როცა ურთიერთობებში რაღაცები არ გამოდის, მხოლოდ ერთის ბრალი არაა. მეორე მხრივ, არ შეიძლება ერთი მეორეს გამუდმებით აიძულებდეს, ურთიერთობაში ლიდერობა აიღოს - ეს არასწორი საქციელია.

ჯამში, ადამიანების მთავარი პრობლემა ისაა, რომ ნებისმიერ ურთიერთობას სერიოზულად უყურებენ. იმდენად სერიოზულად, რომ უტოპიური შიშის გამო, ნორმალურ ურთიერთობებს ვერ ახერხებენ. ამას თან ოიდიპოსისა და ელექტრას კომპლექსსაც თუ დავუმატებთ, არაჩვეულებრივ კომბინაციას მივიღებთ.

ზოგადად, ადამიანებს გვიჭირს იმის გააზრება, რომ ცხოვრებაში მთავარი ჩვენ ვართ. რომ ჩვენ გარშემო ბრუნავს დედამიწა, რომ ჩვენ წარვმართავთ ჩვენს ცხოვრებას მასში მოხვედრილი ადამიანებითურთ. რომ არ შეიძლება ჯერ არდაწყებულ ურთიერთობებს სისულელეების გამო დავუსვათ წერტილი, უნდა გავაანალიზოთ, რომ საკუთარი თავის დასჯის მიზნით, ურთიერთობის უცბად შეწყვეტით, არ უნდა დავსაჯოთ ადამიანები, რომელთა მიმართაც გულგრილები არ ვართ, ამასთან, ყალბი ღიმილითაც კი არ უნდა მოვატყუოთ და გამოვიყენოთ სხვა ადამიანები მაშინ, როცა საერთოდ არაფერს ვგრძნობთ მათ მიმართ - ისინი არ იმსახურებენ ფუჭ იმედებს. მართლა არ იმსახურებენ.

ძალიან ძნელია მიხვიდე ადამიანთან და უთხრა, რომ გიყვარს. მაგრამ ამაზე ძნელია მიხვიდე მასთან და უთხრა, რომ გძულს. ამიტომ ვცხოვრობთ უაზრო დეკორაციებში, რომლებიც იმის მეოთხედის გაკეთების საშუალებას არ გვაძლევენ, რომელიც ჩვენი ცხოვრების მანძილზე უნდა მოგვესწრო.

...ორი-სამი დღის წინ მივხვდი, რომ მუცელში მოფარფატე ჩემი პეპლების ნაწილი აგონიაშია, ნაწილი გარდაცვლილა.. ძალიან შეუმჩნევლად და უმტკივნეულოდ.. ჩემს საუნდტრეკებს კიდევ ერთი მიემატება და ბარემ აქვე დავაშეარებ. :))





Thursday, July 31, 2014

ქალი, რომელმაც ბიჭი გვაჩუქა

თითქმის, 20 წლის წინათ, ლონდონის ერთ-ერთ კაფეში, საგონებელში ჩავარდნილი ქალი შევიდა. ის ცოტა ხნის წინ გაშორდა ქმარს, სამსახურიდანაც ახალი წამოსული იყო და მატერიალურად უჭირდა. ქალმა ჩაი შეუკვეთა, ამოიღო ბლოკნოტი და შვილისათვის ძილის წინ მოსაყოლი ზღაპრის წერა დაიწყო.

ბოლო სამი თვეა, ამ ქალზე ყოველ საღამოს ვფიქრობ. სამსახურიდან რომ არ გამოეშვათ, დედა რომ არ გარდაცვლოდა, ქმარს რომ არ გაყროდა და ეს ყველაფერი ერთმანეთს რომ არ დამთხვეოდა, გვექნებოდა თუ არა წიგნი, რომელიც თანამედროვე ლიტერატურის შედევრია.

მე შემიძლია, სხვებისაგან გამოვარჩიო ადამიანი, რომელსაც "ჰარი პოტერი" არ წაუკითხავს. ისინიც, ვინც ცხვირს იბზუებს და მას ამრეზით უყურებს. თუმცა ყველაზე მეტად ადამიანთა ის კატეგორია მეცოდება, "ჰარი პოტერი" რომ საბავშვო წიგნი ჰგონია. წიგნი, რომელშიც ჩვენი ყოველდღიურობა, გარემოცვა, სამსახური, სკოლა, ოჯახი, მეგობრები, საზოგადო მოღვაწეები, პოლიტიკა, პოლიტიკოსები და მედია, მთლიანად არის გაშიშვლებული და სუსტ წერტილებში ურტყამს.

"ჰარი პოტერი" არის ნაწარმოები, რომელიც მოდიდან არასოდეს გადავა. ისევე, როგორც ყოველთვის იქნებიან სკანდალისტი ჟურნალისტები, ხელისუფალნი, რომლებიც საფრთხის შესახებ მოსახლეობაში ინფორმაციას მალავენ, მასწავლებლები, რომლებიც მხოლოდ იმ ბავშვებს სწყალბენ, გავლენიანი და მდიდარი მშობლები რომ ჰყავთ, მეზობლები, რომლებიც გარშემო ყველას და ყველაფერს ადევნებენ თვალს..

"ჰარი პოტერს" 100-200-300 წლის შემდეგაც ისევე ინტერესით წაიკითხავს ყველა ასაკის მკითხველი, როგორც დღეს - ეს ხომ წიგნი ყველასთვისაა, წიგნი, რომელშიც საკუთარი თავის, მეგობრის, მეზობლის და მზესუმზირის გამყიდველის ამოცნობაც კი შეგვიძლია.
"ჰარი პოტერი" არ არის საბავშვო წიგნი. ეს ჩვენი ყოველდღიურობაა.

დღეს ჰარი პოტერი 34 წლის გახდა. ის მაგიის სამინისტროში ავრორად მუშაობს და უამრავ შვილს ზრდის ჯინისთან ერთად. ალბათ, მისი ყოველდღიურობა ისეთივეა, როგორც ყველა მამისა და ოჯახის უფროსის - მაგლებისაგან განსხვავებით, ცოტა მაგიურიც და ისეთიც, პოპულარულ  ადამიანს რომ შეეფერება.

დღეს საღამოს პოტერებთან უისლი-გრეინჯერის ოჯახი შეიკრიბება. ბურბურახს დალევენ, თავის ყოველდღიურობაზე ისაუბრებენ და გაერთობიან. ჰერმიონა ყოველგვარი წესების დარღვევის წინააღმდეგი იქნება, რონი კი, მისგან მალულად, ჰარის ჩუმად მოუყვება, როგორ აიღო მოტოციკლეტის მართვის უფლება.

31 ივლისი ერთი ქალის დაბადების დღეც არის. აი, იმ ქალის, პოსტის დასაწყისში რომ ვახსენე. მის გარეშე ჯადოქრების ეს საოცარი სამყარო არ გვექნებოდა. არც ჰარი პოტერი გვეცოდინებოდა, არც მაგიის სამინისტროს შიდა ინტრიგებს გავიგებდით და არც მსოფლიოში ყველაზე მაგარი კაცის, სევერუს სნეიპის შესახებ გვექნებოდა წარმოდგენა.
ყოველთვის ვამბობ და ახლაც გავიმეორებ: მე ბედნიერი ვარ, რომ იმ ეპოქაში დავიბადე, რომელშიც "ჰარი პოტერი" დაიწერა და რომელშიც მაქვს შანსი, მის გენიალურ ავტორს ცხოვრებაში ერთხელ მაინც შევხდე, მასთან ვრცელი ინტერვიუ ჩავწერო და ვკითხო, როგორ შეძლო, ამდენი სენსიტიური თემისა და ხასიათების ზუსტად დაჭერა.

დაბადების დღეს გილოცავ, ჯოან. შენც, ჩემს თავსაც და "ჰარი პოტერის" თაყვანისმცემლების არმიასაც. განსაკუთრებით კი მათ, რომლებიც წიგნში შენს მთავარ სათქმელს ჩაწვდა - სათქმელს, რომელიც, ჯერჯერობით, შენზე კარგად არავის გადმოუცია.

Wednesday, May 28, 2014

25

"წადით, მომწყდით თავიდან,
დაბერება არ მინდა!."
"პეპი გრძელიწინდას" ბოლო თავში, როცა პეპი, ტომი და ანიკა გადაწყვეტენ, რომ არასოდეს დაბერდნენ, აბებს ამ სიტყვებით ყლაპავენ. მიკვირდა ამ ბავშვების. მაშინ ხომ ერთი სული მქონდა, როდის გავიზრდებოდი.
სამაგიროდ, "კალე ბლუმკვისტის თავგადასავალი" მაგდებდა დეპრესიაში. ევა-ლოტა გამუდმებით იმეორებდა, როგორი იქნებოდა, როცა ძალიან მოხუცდებოდა და 25 წლის გახდებოდა.

საუკუნის მეოთხედი ბევრია მაშინ, როცა საუკუნის მეოთხედის ხარ. აი, ნახევარი საუკუნის რომ გავხდები, ალბათ, ისევე ვინატრებ 25 წლის ასაკს, როგორც ახლა მინდა 15 წლის ვხდებოდე. თუმცა, ასაკის მატებას ისე აღარ განვიცდი, როგორც ამაზე ორი-სამი წლის წინ ვნერვიულობდი.

ადამიანები ცხოვრებაში ერთხელ ვხდებით გარკვეული ასაკის. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრისგან მსმენია, როგორ არ უყვარს თავისი დაბ.დღე. მაინც არ მჯერა. ეს ჩვენი პირადი დღესასწაულია, რომელზეც ყველაზე განსაკუთრებულად ვგრძნობთ თავს. ჩვენ და ჩვენი მშობლები (ჰხო, ეგ გრძნობაც მაინტერესებს, როგორია შენი შვილის დაბადების დღე რომ დგება. განსაკუთრებით, პირველის).

ვიცი, რომ ძალიან ბავშვურია, მაგრამ ისევე, როგორც წინა 24 შემთხვევაში, ახლაც მგონია, რომ 00:00-ს დადგომისთანავე, რაღაცა სასწაულები მოხდება ცაზე (მინიმუმ, ფეიერვერკი) და ყველა გაიგებს, რომ ასეთი კარგი, გადასარევი და არაჩვეულებრივი მე დავიბადე. კიდევ, სულ მგონია, რომ ამ დღეს ყველაფერი გეპატიება, ყველას უყვარხარ და, საერთოდ, ბედნიერებაა რომ არსებობ. :)

ჰოდა, წელს ყველაზე უცნაური დაბადების დღე მექნება. ფართიდან პირდაპირ აეროპორტში. კიდევ მგონია, რომ ხვალ ბევრი სიურპრიზი მელოდება, კიდევ ის, რომ განსაკუთრებით ბევრი პეპელა იფრთხიალებს ჩემს მუცელში, კიდევ ბევრი რამე მგონია, თუმცა ყოველ წელს მხოლოდ მგონია - სასწაულები არ ხდება. :))

არადა, 25 უკვე სერიოზული ასაკია. რამდენიმე საათში ჩემი ორგანიზმი ზრდა-განვითარებას შეაჩერებს და 167 სანტიმეტრს სიმაღლეს მხოლოდ ქუსლებით მოვუმატებ. კიდევ, 26-ე წელიწადის ათვლას დავიწყებ, კიდევ, ბევრი კარგი რამ მოხდება.

ყველაზე მთავარი, რასაც ამ 25 წლის მანძილზე, მხოლოდ შარშან მივხვდი, ისაა, რომ ტოლსტოი მართალი იყო. თუ გინდა, იყო ბედნიერი, იყავი. ამაში ხელს არავინ გიშლის.

ჰოდა, საუკუნის მეოთხედის მიწურულს, მე ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ. <3

Thursday, May 1, 2014

შიში, რომელიც სიძულვილს შეიქმს

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება ეტაპი, როდესაც ერთ-ერთი გავლენიანი ინსტიტუციით, ეკლესიით ინტერესდება. იწყებს წირვაზე სიარულს, აღსარების ჩაბარებას, ზიარებას, მარხვის განმავლობაში არც სამარხვო გემრიელობებს მოიკლებს და გახსნილების დღეს ხორცსაც სვავივით დააცხრება. ეს ჩვენი, სამწუხარო, მაგრამ მაინც რეალობაა.

მიუხედავად ისეთი რელიგიური რიტუალების ძირეული წესების სისტემატური დარღვევისა, როგორებიცაა მარხვა, ზიარება, აღსარება, წირვაზე დგომა და სხვა, თითოეულ მორწმუნეს ღრმად სწამს, რომ ღმერთთან სხვაზე უფრო ახლოსაა და დიდი ყურადღებით, ხშირად, თითის წვერებზე აწევითაც უსმენს ქადაგებას. მოძღვრებას ამბიონიდან, რომელსაც ძალიან ბევრი კრიტიკული გაანალიზების გარეშე იღებს და ზედმიწევნით ასრულებს.

ამის შედეგად გასული წლის 17 მაისი მივიღეთ, მანამდე ID ბარათებში ჩასახლებული ეშმაკის უაზრო პროტესტი, უფრო ადრე კი, საკუთარი ტოლერანტობით მოამაყე ერი, ჩასაქოლად დასდევდა იეღოვას მოწმეებს. წელს ახალი და, ალბათ, სახელმწიფოსათვის ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოწვევა დგას დღის წესრიგში: ანტიდისკრიმინაციული კანონი.

კონკორდატი სახელმწიფოსა და ეკლესიას შორის ურთიერთთანამშრომლობას გულისხმობს, რაც არ ნიშნავს იმ პოზიციების დათმობას, რომელიც სახელმწიფოსათვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია. ურთიერთთანამშრომლობა ეკლესიის სექტორში ადეკვატური დამოკიდებულებების მქონე პირებთან კონსულტაციებს გულისხმობს.

არ შეიძლება, ქვეყნის განვითარებისათვის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კანონპროექტის განხილვა სინოდის სხდომად გადააქციო, თუმცა სინოდის სხდომასაც გააჩნია, რა კატეგორიის სასულიერო პირებთან ერთად იხილავ. არ შეიძლება ანტიდისკრიმინაციული კანონპროექტის განხილვა ისეთ სასულიერო პირებთან, რომლებიც 17 მაისის მოვლენების მთავარი მოქმედი პირები იყვნენ, რომლებიც ღიად აცხადებენ, რომ სექსუალური უმცირესობების ადგილი საქართველოში არ არის და ისინი აქ საჭირონი არ არიან, რომლებიც ხმამაღლა, პარლამენტის ტრიბუნიდან იმუქრებიან, რომ ამ კანონის მიღება და ეკლესიისა და ერის წინააღმდეგ წასვლა (რა უფლებით ლაპარაკობენ ერის სახელით, უცნობია), არ წაადგება ხელისუფლებას და შენობიდან გამოთრევით ემუქრებიან იმ დეპუტატებს, რომლებიც კანონპროექტს დაუჭერენ მხარს. 

ყველა, ვისაც ანაფორა აცვია და ამბიონიდან ქადაგების უფლება აქვს, რეალურად, საჯარო პირია. პირი, რომელსაც, ათეულობით ადამიანი ყოველ კვირა დღეს შეჰყურებს და მისი სიტყვების სჯერა. სამწუხაროდ,  სიძულვილისა და შეუწყნარებლობის ენას, ღმერთის სახელით, ღმერთის სახლში, ბევრი ისმენს. რამდენი სასულიერო პირისგან გაგვიგია უმცირესობებზე, რომ "მათი ადგილი აქ არ არის", რომ ისინი ავადმყოფები არიან, რომ მათთვის ქვის სროლა სამოთხის კართან კიდევ ერთხელ მიგვაახლოვებს.. ისიც წარმოიდგინეთ, რამდენია მათ შორის ისეთი, რომლებსაც არც ანტიდისკრიმინაციული კანონპოროექტი წაუკითხავთ და რომც წაიკითხონ, შინაარსს მაინც ვერ გაიგებენ? თუმცა ქადაგებენ - ქადაგების უფლებას სიძულვილის ენის გამო, მათ არავინ უზღუდავს.

რაოდენ სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ამ სასულიერო პირებს უკან მრევლი დგას. მრევლი, რომელიც 17 მაისს ადამიანების დასახოცად იყო მზად, მრევლი, რომელიც ჭელაში საკუთარ მუსლიმ მეზობლებს დაუპირისპირდა, მრევლი, რომელმაც სამთაწყაროში მუსლიმებს ლოცვის საშუალება არ მისცა, მრევლი, რომელიც მათი ხელიდან იღებს ზიარებას - შვიდს შორის ერთ-ერთ უდიდეს ქრისტიანულ საიდუმლოს, მრევლი, რომელსაც ღრმად სწამს, რომ ღმერთი სიყვარულია. ისეთი სიყვარული, რომელსაც ამბიონიდან უქადაგებენ და რომელიც განსხვავებულის შეუწყნარებლობას გულისხმობს. 

ხელისუფლებას უნდა ეშინოდეს არა რომელიმე ინსტიტუციის, არამედ, ხალხის. უნდა მიიღოს ის გადაწყვეტილებები და კანონები, რომლებიც სახელმწიფოს განვითარებისათვის არის საჭირო, არ უნდა ათანხმებდეს კანონის ყველა პუნქტს საპატრიარქოსთან და თითის ერთ დაქნევაზე მათ სასარგებლოდ არ უნდა ცვლიდეს. არ შეიძლება, რომ კანონპროექტიდან ამოიღო მნიშვნელოვანი პუნქტები და ჩაწერო, რომ პირდაპირ დისკრიმინაციად არ ჩაითვლება მოქცევა, რომელიც ლეგიტიმურ მიზანსა და საზოგადოებრივი მორალის დაცვას ემსახურება. არც ის შეიძლება, საზოგადოებრივი მორალის დაცვის მიზნით, კანონმა დისკრიმინაცია დაუშვას. იმიტომ, რომ საზოგადოებრივი მორალი ფართო და ინდივიდუალურად აღქმადი ცნებაა, რომელიც მომავალი 17 მაისის, ჭელას მოვლენებისა თუ სამთაწყაროს განმეორებისაგან ვერ გვიხსნის. 

არადა, ზემოთჩამოთვლილი ქმედებების მიზეზი შიშია;
შიში, რომელსაც მოკვდავებში ღმერთისა და ეკლესიის ავტორიტეტი იწვევს;
შიში, რომელიც სიყვარულის ნაცვლად, სიძულვილს შეიქმს;
შიში, რომელსაც, მჯერა, რომ ერთ მშვენიერ დღეს, ყველა ერთად დავძლევთ. 

Saturday, April 26, 2014

წვიმა, ჰამბურგის ნოსტალგია და რომანტიული მე

მთელი დღე წვიმს. ასეთი ამინდი ბევრს ძილს ანდომებს, ბევრს - სმას, ზოგი ლონდონს ადარებს და ქოლგით ხელში დახტის გუბეებზე. მე ლონდონში არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ ასეთი ამინდები ჰამბურგს მაგონებს.

მიუხედავად საშინელი ნოსტალგიისა, ჰამბურგში გატარებულმა დრომ დამაფიქრა იმ სიძნელეებზე, საკუთარ თავში რომ მაქვს გადასალახი. აბა, როგორ გინდა იცხოვრო ჩრდილოეთში, ქალაქში, სადაც წელიწადის 3/4 წვიმს, როცა მზე, სითბო და კარგი ამინდი გაბენდიერებს?. თურმე, "ჰოუმსიკნესიც" გადასალახი მქონია. ცხოვრებაში ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, თუ ერთ კვირაში ბღავილით გავსკდებოდი, სახლში მინდა-მეთქი. აბა, ერთი წლით, ანდაც, სამუდამოდ, როგორ უნდა გავძლო წვიმების დედაქალაქში? :)

ოღონდ ვერც მაშინ და ვერც ახლა, ზუსტად ვერ ვაანალიზებ, თითქმის, ყოველდღიური კონტაქტის მიუხედავად, კონკრეტული ადამიანი მენატრებოდა, მეგობრები, ოჯახის წევრები თუ უბრალოდ, შეჩვეული გარემო.

მახსოვს, როგორი სიხარულით მოვდიოდი აეროპორტში,  მაგრამ ისიც ზუსტად ვიცოდი, როგორ მომენატრებოდა იქაურობა. ასეცაა. ჰამბურგს პატარა ადგილი უკავია სადღაც, ჩემი ცნობიერების კუნჭულში და რაც დრო გადის, მით უფრო მეტად მეწურება. ასეთ წვიმიან ამინდებში კი ვხუჭავ თვალებს და წარმოვიდგენ, როგორ გამოვდივარ ლუდვიგ-ერჰარდშტრასედან ფეხით, ჰამბურგის ძველ ბაზარზე, როგორ გავივლი იმ ლამაზ ხიდებს, დამბებზე რომაა გადებული და რატჰაუსთან გავალ. მანდედან მონკებერგშტრასე იწყება. იქ ერთი პატარა, მყუდრო და გემრიელი კაფეა. ბერლინა და ცხელი შოკოლადი შეგიძლია დალიო მეორე სართულზე, ფანჯარასთან მოკალათდე და წვრილ წვიმას უყურო. ჰამბურგში უცნაური წვიმა იცის. არა ისეთი ჩვენთან რომაა, შხაპუნა და მსხვილი. წვრილად ცრის. ისე, თითქოს, არ წვიმს. მაგრამ გადიხარ თუ არა გარეთ, საშინლად სველდები..

მონკებერგზე, მაღაზიებისა და მყუდრო კაფეების გარდა, ერთი ძველი ეკლესია დგას. აქვეა ევროპის ერთ-ერთი უდიდესი ჰაუპტბანჰოფი - ევროპის მატარებელთა ქსელის მთავარი გადაკვეთის წერტილი. მხოლოდ მისი ნახვა ღირს ერთ რამედ.. :)

ჰაუპტბანჰოფიდან ორ ან სამ გაჩერებაში, სანტ-პაულიზე ამოდიხარ. თუმცა სანამ მეტრომდე მიხვალ, ტაილანდური საკვები უნდა გასინჯო. მეხორცე გერმანიაში ხომ ეს ერთადერთი საჭმელია, რომელსაც მეტ-ნაკლებად ეკარები და არც ისე საშინელია.
ჰო, სანტ-პაულიდან ლეგენდარული რიპერბანი იწყება. აქ აწყვეტილი ხმაური, ღრიალი, ლუდის სმა და წიოკი, პარასკევი საღამოდან პიკს აღწევს. თუ ჰამბურგში ჩადიხარ, ღამე აუცილებლად უნდა გაათენო ქალაქის ყველაზე აყროლებულ ქუჩაზე, ჯერ თურქულ ბარებში უნდა ჭამო, კლუბებშიც უნდა შეხვიდე, ვიღაცებმა ლუდზე დაგპატიჟონ, მერე გარეთ გამოხვიდე და გული აგერიოს. უნდა უყურო, როგორ სკდებიან ქუჩაში რწყევით გერმანელები, ისიც არ უნდა გამოგრჩეს, როგორ მიდის გაწევ-გამოწევა, ან როგორ იგერიებენ მეძავები აბეზარ, მთვრალ კლიენტებს.

ამასობაში, შაბათი ღამე კვირა დილად უნდა დაგათენდეს და იქვე, ელბეს სანაპიროზე ჩახვიდე. ფიშმარკეტი მხოლოდ კვირას, დილის ექვსიდან რვამდე იხსნება. ლუდი უნდა იყიდო, შენობაში როკენროლი იცეკვო, თევზი თუ გიყვარს, ოჯახში ისიც უნდა გააყოლო, მხოლოდ იმ გამყიდველისგან, რომელიც უკეთესად შემგთავაზებს პროდუქტს.ხილის კალათაც არ უნდა დაგავიწყდეს. უკანა გზაზე კი ფრიმარკეტზე უნდა ამოიარო, პირდაპირ რიპერბანზე რომ არის გახსნილი.

ფრიმარკეტი მეორადი ნივთების ბაზრობაა. პირადად მე, ჩემი პირველი სეკენდჰენდ ნივთები მანდ ვიყიდე, ბეგბედერის "39.9 ევრო" (იგივე "99 ფრანკი"), ტყავის სამაჯური, რომელსაც პრაქტიკულად, არ ვიშორებ და ქამარი. რონი როჰასი ამბობს, როცა სამოგზაუროდ დავდივარ, ყოველთვის მიმაქვს იმ ქალაქიდან რაიმე ნივთი. ოღონდ არა სუვენირი, არამედ ნამდვილი. ისეთი, როგორიც ამ ქალაქის მაცხოვრებლებისთვის არის დამზადებულიო. იმასაც ამბობს, რომ ასეთი ნივთები მხოლოდ მეორადების ბაზრობებზე იყიდება. როცა საქართველოში ჩამოვა, აუცილებლად წავიყვან მშრალ ხიდზე, სადაც მხოლოდ არყის ჭიქებსა და გრაფინს ვაყიდინებ, საბჭოურს. 
 ფრიმარკეტის შემდეგ ყოველთვის ვიჭედები, ვდგავარ ხოლმე წარმოსახვაში სანტ-პაულისა და ლუდვიგ ერჰარდშტრასეს გზაჯვარედინზე და დაუსრულებლად ველოდები მწვანეს ანთებას. მერე თვალებს ვახელ და ფანჯრიდან ისევ კორპუსებს ვხედავ. ქვემოთ წყალი ნიაღვარად მოდის.


ჩემს უტყუარ ინტუიციას თუ ვენდობით, ჰამბურგში ისევ დავბრუნდები. წინასწარ წარმოვიდგენ, როგორი ემოცია მექნება ნაცნობი ქუჩების გავლისას. ალბათ, ვიტირებ. ბოლო პერიოდი ხომ ყველაფერზე ისტერიულად და უმიზეზოდ მიჩუყდება გული.  ჰაილიგ მიშელის ეკლესიაშიც შევალ, ყოველდღე რომ მის გვერდით დავიდიოდი და ვერც ერთხელ მოვაბი თავი, შიგნიდან მენახა. ვნახავ დასრულებულ ფილარმონიასაც, იქ კონცერტს დავესწრები და თანმხლებს მოვუყვები, როგორი იყო ელბეზე მოლივლივე, ნახევრად ამოყვანილი ეს უზარმაზარი სივრცე. მომინდება, რომ ყველას მოვუყვე, როგორ დავბრუნდი იმ ბედნიერი სექტემბრის შემდეგ და როგორ ორმაგად ბედნიერი ვარ..



Thursday, March 27, 2014

კიტ ჰარინგტონი და მე

მაშინ, როდესაც მეგონა, ნედ სტარკის ნაბიჭვარს ვუყურებდი;
მაშინ, როცა ნაბიჭვარი ჯონ სნოუდ იქცა;
მაშინ, როცა მსოფლიოში ყველაზე მაგარი გოგოს პროტოტიპს - იგრიტის შეხვდა;
მაშინ, როცა ამ გოგომ გადაარჩინა;
მაშინ, როცა ეს გოგო შეუყვარდა;
მაშინ, როცა ეს გოგო მიატოვა;
მაშინ, როცა ხელებში ჩააკვდა;
მაშინ, როცა ჩრდილოეთის კედელს ჩაუდგა სათავეში;
მაშინ, როცა სემველ ტარლი მოუსავლეთში გაგზავნა;
მაშინაც, როცა მის შესახებ მსოფლიოში ყველაზე ინტრიგანული სიმართლე შევიტყვე;
მაშინ, როცა მელისანდრამ იგრიტივით გაუმეორა, "You Know Nothing, Jon Snow"-ო;
მაშინაც კი, როცა მეხუთე წიგნის ბოლოს, მასზე დიდმა ნაბიჭვრებმა ჩაკეტეს და მსოფლიოს ნომერ პირველ სადისტს, ჯორჯ მარტინს შემატოვეს ხელებში,
ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ ჯონ სნოუს ოდესმე კიტ ჰარინგტონად დავინახავდი.

მაგრამ ახლა,
მას შემდეგ, რაც "პომპეი" ვნახე
(ორჯერ)
და კიტ ჰარინგტონი დავინახე..

უკვე ვიცი, რას ნიშნავს,
როცა ადამიანი ეკრანიდან გიყვარდება...

:)



Friday, March 14, 2014

როგორ დავლიე ცეცხლი

ალკოჰოლი არ მიყვარს. იშვიათად ვსვამ, თუმცა ხანდახან, როცა ძალიან გადავიწვები საქმეებით, ერთადერთი სურვილი მაქვს: წავიდე დისკოტეკაზე, ბევრი დავლიო და ვიცეკვო.

რვა მარტი ქალთა საერთაშორისო დღეა. ყოველ რვა მარტს ვოცნებობ, ყვავილები არავინ მაჩუქოს. რატომ? ძალიან არ მიყვარს. და თუ მაინცდამაინც  ვინმეს ჩემთვის ყვავილის ჩუქება სურს, მირჩევნია, ცოცხალი, ქოთნით მაჩუქოს. ლამაზი ყვავილების თაიგული ჩემთვის გვამებთან ასოცირდება. ათეულობით ყვავილი კვდება იმისთვის, რომ ვიღაცა კიკინებიანი აღფრთოვანდეს და გულში სითბო ჩაეღვაროს. ალბათ, ასე უყურებენ უკიდურესი ვეგანები მცენარეულ ნაყოფსაც, რომელსაც ჩვეულებრივი ადამიანები კრეფენ და საკვებად იყენებენ. თაიგულის გადაგდების მომენტია განსაკუთრებულად სევდიანი. სასევდიანო კი ცხოვრებაში იმდენი რამეა, მაინცდამაინც ყვავილების გამო არ ღირს, ხასიათის გაფუჭება.

ყვავილებზე გამახსენდა (მაინც როგორი სტერეოტიპულია), რომ არ არსებობს გოგო, რომელსაც ცხოვრებაში ერთხელ მაინც არ ჰქონია აბსურულად გაურკვეველი ტიპის ურთიერთობა ბიჭთან. ბიჭები ხომ ასეთები არიან, უკან დასახევ გზას ყოველთვის იტოვებენ და ძირითადად, აქტიურობისკენ შენ მოგიწოდებენ. რაღაცების გარკვევის თავი კი თვითონ როცა არ აქვთ, მაშინ შენ უნდა დასვა, უთხრა სათქმელი, ის მოგიყვება, როგორი გადასარევი გოგო ხარ, რომ ვერც კი წარმოიდგენდა, შენნაირ გადასარევ გოგოს თუ ოდესმე მისნაირი ძუნძგლიანი ბიჭი მოეწონებოდა, ბოლოს დაიშლებით და თავი მსოფლიოში ყველაზე მაგარი გოგო გეგონება (ყოველშემთხვევაში მანამ, სანამ ბიჭის ცხოვრებაში სხვა გოგო არ გამოჩნდება და არ მიხვდები, რომ სულ ერთი არ ყოფილა შენთვის).

ჩემს ერთ-ერთ მეგობარს ეს ეტაპი ახლა უდგას. ზის და ცრემლებს აღვარღვარებს. ასეთ დროს არ იცი, რა უნდა უთხრა ადამიანს. თავს მაინც უაზრო რაღაცების გახსენებით იმშვიდებს და არაფრით უნდა დაჯერება, რომ ის საქებარი სიტყვები, უხერხული საუბრის შემდეგ რომ უთხრა, ან ზოგად თემებზე მიწერისას რომ ეუბნება, მხოლოდ კომპენსაციაა, იმისა, მის გრძნობებს შესაბამისად რომ ვერ პასუხობს. ამიტომ, სარვამარტოდ, მეგობრები მთელი დღე ვმსჯელობდით, მივსულიყავით და წამოგვეღო სადმე თუ არა. იქ დარჩენას არც განვიხილავდით, პატარა სახლში ცხოვრობენ და მისი ოჯახის წევრების მყუდროების დარღვევა არ გვინდოდა.  ბოლოს, სამსაათიანი რეკვის შემდეგ, ტელეფონი აიღო და ჩვენს სტუმრობაზე თანხმობა განაცხადა, თანაც ღამისთევით, ოჯახის წევრები წასულები არიან სოფელშიო.

ასე, ათისკენ ავიფხიკეთ სახლებიდან და ძლივს გავაგენით ვარკეთილში. როცა ღამისთევით გოგოშკურ ფართიზე მიდიხარ, სასმელიც გინდა, მისაყოლებელიც და პიჟამოც. ქალაქში რაღაცების ყიდვა დაგვავიწყდა და ვარკეთილში მაღაზიის, თანაც 24 საათიანის პოვნა ხომ გინდა?! კალოუბანზე რომ ჩამოვედით, დიდი მარკეტი შემოგვეფეთა. თანაც - ოცდაოთხსაათიანი. „ფრესკოს“ არსებობის შესახებ პირველად გავიგე. ალბათ იმიტომ, რომ ფილიალები მხოლოდ გარეუბნებში ჰქონიათ.
ზოგადად, ღამით, დიდ მაღაზიებში რაღაცების ყიდვა სასიამოვნო იმითაა, რომ სალაროსთან უზარმაზარ რიგებში დგომა არ გიწევს. არც ახლა მოგვიწია. ვიყიდეთ ლუდები, წვენი, კოკა-კოლა და ორი ბოთლი უცნაური ჯიშის არაყი, რომლის სახელიც ვერ დავიმახსოვრე (ჩემნაირი დილეტანტი მხოლოდ „ნემიროვში“ ერკვევა).

 მომსახურების ქართულ სფეროში ყველაზე დიდ პრობლემას გამყიდველთა დაღვრემილი და გაბრაზებული სახეები წარმოადგენს. მათ ქაღალდის ფული ისე უნდა გაუწოდო, რომ მორალურად მზად იყო ცემისთვისაც კი. „ფრესკოს“ გოგოები კი უჩვეულოდ დადებითები აღმოჩნდენ. ეგ კი არა, ასლარიანი კუპიურის დაშლაც არ დაზარებიათ (ყოველ შემთხვევაში, ჩამოშვებული ცხვირი და აგდებული დამოკიდებულება არ უჩვენებიათ მაინც).

ვისაც კორტასარის „კლასობანა“ არ წაუკითხავს, ვერასოდეს გაიგებს, როგორ ჟღერს სიტყვებში მუსიკა, კერძოდ - ბლუზი. ხოლო ვინც გოგოშკურ ფართიზე არ ყოფილა, ვერასოდეს გაიგებს,  რას ნიშნავს განიტვირთო შემაწუხებელი ემოციებისგან ისე, რომ ფსიქოლოგი არ დაგჭირდეს და არც ის იფიქრო, ვინმეს  ზედმეტად ვაწუხებო.
ჩემს გოგოებს შორის, სიმთვრალის, ყველაზე ნაკლები გამოცდილება მაქვს. სასმელი დიდად არ მიყვარს, განსაკუთრებით, არაყს ვერიდები იმ გაჭედვების გამო, რომელიც ჯანსაღ კვებაზე მაქვს, მაგრამ ბევრი ჩიჩინის შემდეგ მაინც მომიწია როგორც კლარა ცეტკინის, ასევე, მაგარი გოგოების, დაუკვალიანებელი ბიჭებისა და, ბოლოს, იმ სკამის ფეხის სადღეგრძელოს დალევამაც, რომელზეც ვიჯექი.

შეიძლება ითქვას, რომ ცხოვრებაში მერამდენიღაცედ, ცეცხლი დავლიე. თან ისეთი ცეცხლი, რომ  დაძინებისა და გაღვიძების შემდეგ მივხვდი, ისევ მთვრალი ვიყავი. ცხოვრებაში პირველად მქონდა ბახუსის მსგავსიც.  ყელი რომ გიშრება, წყალი რომ გინდა, წყალზე რომ გული გერევა და ა.შ. ძლივს მოვედი სახლში, თუმცა დათვივით ვერ დავიძინე - არ მიყვარს ძილი.

ახლა ვზივარ, ამ პოსტს ვწერ და ვხვდები, რომ ყოველი სამუშაო დღის მიწურულს, დისკოტეკაზე წასვლის, უკიდეგანოდ დალევისა და ცეკვის სურვილი ისევ მიჩნდება - ეტყობა, ზედმეტად გადავიღალე. პარალელურ ფანჯარაში საერთო ჩატი მაქვს გახსნილი, სადაც ჩემი გულგატეხილი მეგობარი პოსტებს ღიმილაკებით გვწერს. არ ვიცი, პიჟამა-ფართიმ უშველა, დალევამ თუ გამოფხიზლების შემდეგ მიხვდა, იმ ბიჭს რომ ხელი უნდა დაუქნიოს, ქვეცნობიერად არ ჩამოეკიდოს (განსაკუთრებულად გულისმომკვლელია, შენ რომ ვერ აცნობიერებ ისე რომ ეწებები, ის თავის შორს დაჭერას ზრდილობიანად, მაგრამ მახეში გაბმული თაგვივით რომ ცდილობს და ამას თან ხალხი უყურებს), აქეთ-იქით თვითონაც მიმოიხედოს  და მასაც, სინდისის ქენჯნის გარეშე არსებობის საშუალება მისცეს.


P.S. არაყს კიდევ, მართლა აღარსოდეს დავლევ. :( 


Wednesday, February 26, 2014

ევრომაიდანი - ქალაქი ქალაქში


როცა თვითმფრინავი აეროპორტში ეშვება, გული რაღაცნაირად გიცემს. შენ ხომ იმ ქალაქში ხარ, ორი დღის წინ მსოფლიოს რომ რაღაცები უმტკიცა.
-ახლა რა სიტუაციაა? - ვეკითხებით ტაქსის მძღოლს.
- სიმშვიდეა, არაფერი ხდება. ვისაც ეშინოდა, გაიქცა. 

ბინაში გალინა გვხვდება. გულზე უკრაინის დროშა აქვს მიმაგრებული. ამ ნიშნით მარტივად შეგიძლიათ ამოიცნოთ ადამიანი, რომლისთვისაც ევრომეიდანზე დატრიალებული ტრაგედია სულ ერთი არ არის.

- აუცილებლად უნდა წახვიდეთ მოედანზე (ევრომაიდანს არ ახსენებს) ახლა იქ სიმშვიდეა, ხალხი დაღუპულებს გლოვობს, ყვავილებია, ცრემლები.. თქვენ უკრაინის ისტორიულ მომენტში ჩამოზვედით და ეს აუცილებლად უნდა ნახოთ, - გვეუბნება ემოციურად. 

ჩვენც ვპასუხობთ, რომ ამისათვის სპეციალურად ჩამოვედით (რეალური მიზეზი, მართლაც, მეათეხარისხოვანია ჩვენთვის). გალინას უხარია და ცდილობს, ქართულად რამდენიმე სიტყვა გვითხრას. გამოსდის კიდეც. :)

"ახალი სანაპიროდან" კიევის მაიდნამდე პატარა აღმართია ასავლელი. გზაზე ყვავილებით, გულზე უკრაინის დროშითა და თვალებში ცრემლებით, უამრავი ადამიანი გხვდება. მეიდნის შესასვლელთან მცირე ბარიკადებია. ყვავილები დევს, სანთლებიც ანთია.. 


ერთ-ერთ ჩვენგანს კისერზე საქართველოს დროშა აქვს შემოხვეული. 

-Привет, сестря, - გვესალმებიან, ღიმილით. ზოგიერთი ხელს გულითადად გვართმევს და "გამარჟობას" გვეუბნება. 

- თქვენ იცით, სამი ქართველი დაიღუპა მაიდანზე, ისინი კი არა, აქ რომ ცხოვრობდნენ, სპეციალურად ჩამოვიდნენ ჩვენს გვერდით დასადგომად, - ემოციურად მეუბნება იგორ იარუშენკო.  ის და მისი ოჯახი, უკვე რამდენიმე თვეა, ევრომაიდანზე ცხოვრობენ. პატარს ჯიხური აქვთ, მაიდნელებს საჭმელს უმზადებენ და ღიმილით სთავაზობენ. 

-მე აქ ვიდექი 2004-შიც, ახლაც, ძველი რევოლუციონერი ვარ ჩემი ოჯახით.  ეს მშვიდობიანი აქცია იყო. რატომ დახოცეს ახალგაზრდები და ბავშვრბი? ესენი ხომ ყველა ახალგაზრდა იყო, უიარაღო სტუდენტები, მეტირება, რომ
 ვიხსენებ, - მეუბნება და ცრემლებს იწმენდს. შემდეგ ცოტა წყნარდება და ცოტა შეშფოთებით მეკითხება, - რა ხდება თქვენთან, ხომ მშვიდობაა? 

- კი, ყველაფერი რიგზეა, - ვპასუხობ. 
- მადლობა ღმერთს, - იღიმის და აფხაზეთის ამბებს იხსენებს. კიდევ უნდა საქართველოში ჩამოსვლა ოჯახთან ერთად. 
- გოგონა, მოდი, გასინჯე სუპი, - მეპატიჟება მისი მეუღლე. 
მადლობას ვუხდი, ვართმევ და ხრეშატიკს მივუყვები. სცენასთან ხალხია შეგროვილი, ჰიმნი ისმის. გარშემო ყველა მღერის, გულწრფელად, პატრიოტულად, მღერის და ტირის, ცრემლებს იწმენდს და ისევ აგრძელებს. 



მაიდანზე ქართველები ბევრნი არიან. არამხოლოდ სპეციალურად მხარდაჭერისათვის ჩასულები, იქ მცხოვრებნიც. ერთ-ერთი მათგანი ქუჩაში გადაგვეყარა. სამი თვეა აქ ვდგავარ, ლვოვიდან ჩამოვედიო. მაიდანი დაშლას არჩევნებამდე არ აპირებსო. ხალხი არც ძველ და არც ახალ ლიდერებს შეცდომას არ აპატიებს, მოთხოვნები იგივე რჩება, იანუკოვიჩი, ჰააგამდე, აქ უნდა მოათრიონ ყურითო. შიდა ამბებზეც გველაპარაკა, აქ ყველაფერი სუფთად არ ყოფილაო. სამივე ლიდერი თავისკენ ექაჩება და ეს ყველაზე საშიშიაო. ამას წინათ ფეხში დავიჭერი, მედ-პუნქტში მივედი, რომელიც ერთ-ერთი პარტიის მიერ იყო მოწყობილი და არ გადამიხვიეს, საშვი არ გაქვსო. დაღუპულები კი, მაგრამ დაკარგულების შესახებ ინფორმაცია არავის აქვსო, ხალხი მაიდანზე მოდიოდა, სახლში კი ამბობდა, სამუშაოდ მივდივარ სხვა ქალაქშიო. ბოლოს ისიც მოაყოლა, აგერ, მეხუთე სართულზე ვარ და თუ რამე დაგჭირდათ, ომარ გრუზინი იკითხეთო. 



აქ ღამე განსაკუთრებულია. თავი აპოკალიპსის შემდგომ გადარჩენილთა  თავშესაფარში გგონია. საბურავების, ქვიშის, ხის ბარიკადების დანახვისას გეშინია, რაიმე ეპიდემიამ არ იფეთქოს, მაგრა, ხედავ, როგორ ორგანიზებულად ალაგებენ იქაურობას. კიევი თებერვლის ტრაგედიამ გააერთიანა. ქუჩაში, ყოველ მეორეს გულზე უკრაინის ლენტა აქვს შებმული, უამრავ მიხაკიანსაც შეხვდებით, ევრომაიდნისკენ რომ მიიჩქარის, დაღუპულ გმირთათვის პატივის მისაგებად. 


- ჩაი არ გინდა, გოგონი? ეს ჩვენებური, ბანდაროვული ჩაია, კაზაკური, - მეუბნება შუახნის კაცი.  ჩაიზე უარს არასოდეს ვამბობ, "ბანდაროვსკი" კი განსაკუთრებულია. ევრომაიდანზე მომზადებულ ჩაის სხვა, ემოციური გემო აქვს. 

ოდნავ ქვემოთ პიანინოს ხმა გვესმის. ეს ის ცნობილი პიანინოა, უკრაინის დროშის ფერებში, მისმა ფოტოებმა რომ მსოფლიო მოიარა. 18-20 წლის ბიჭი უზის და საოცრად უკრავს. გარშემო უამრავი ხალხია. აპლოდისმენტებს არ იშურებენ და ეკითხებიან, ვინაა.

- არავითარი კონსერვატორია, მხოლოდ მცირე მუსიკალური სკოლა, - ამბობს მორიდებით და დაკვრას განაგრძობს. ეს ის მცირედია, რაც დაღუპულებთან შედარებით, მას შეუძლია, საკუთარო ქვეყნისათვის გააკეთოს. ისევე, როგორც თითოეულ ადამიანს, ყველა ნაბიჯში დადგმულ ყულაბაში რომ ყრის ფულს, მაიდნელებისათვის სახლიდან ტანსაცმელი, საჭმელი, თბილი შალი და, საერთოდ, ყველაფერი რომ მოაქვს, რაც გააჩნია. ასეთები კიევში ბევრნი არიან. ძალიან ბევრნი.



ყველაზე ემოციური ადგილი ჩვენთვის, მაინც, ქართველების კარავია. "საქართველო თქვენთანაა" - აწერია უკრაინულად. კარვის თავზე წართული დროშა ფრიალებს, ქვემოთ კი დათო ყიფიანის ფოტო დევს. გარშემო, ისევე, როგორც ყველა დაღუპულის ფოტოსთან, უამრავი ყვავილი და სანთელი დევს. იქვე ყულაბა დგას. "დათოს ოჯახისათვის" - აწერია ზედ. თითქმის სავსეა. აქ ხომ ყულაბები იმაზე სწრაფად ივსება, ვიდრე რეალობაში..



დადიხარ წინ და უკან, ხედავ უამრავ ცრემლიან თვალებს, მაიდნელებსაც აწყდები, სამი თვე მართლა ფეხი რომ არ გაუდგამთ აქედან, ხვდები და თვალებში ვერ უყურებ, გრცხვენია. იმის, რომ ახლა, როცა მაიდანზე გამოსვლა უსაფრთხოა, ექსკურსიას იწყობ და მათ ექსპონანტებივით ათვალიერებ. ალბათ, ჩემზე ცუდად გრძნობენ თავს კიეველები ამ ხალხის გამო. ვინ იცის, როცა მათ ბერკუტი ხოცავდა, რომელ უსაფრთხო ადგილას ჰქონდათ თავი შეფარებული. ახლა კი მოდიან, მოაქვთ მიხაკები, სანთლები, საჭმელი და ყველაფერი, რაც გააჩნიათ, მოაქვთ, ცხარე ცრემლით ტირიან და არიგებენ. ასე ინანიებენ, ბოდიშს უხდიან, რომ მძიმე წუთებში არ ეყოთ გამბედაობა, მათ გვერდზე მდგარიყვნენ. 

მითი, რომ კიევში ქართველები ძალიან უყვართ, რეალობაა, რომელიც მაიდნის გარეთაც იგრძნობა. ქუჩაში მოხუცი ქალი დაწვრილებით გვიხსნის, როგორ მივიდეთ დანიშნულების ადგილამდე, ერთი კაცი თავის თავზე იღებს ჩვენს გიდობას პეჩორას ლავრაში და ყველა კუთხე-კუნჭულის ისტორიას გვიყვება, ბულგაკოვის მუზეუმის მეთვალყურე კი ცრემლიანი თვალებით გვიხდის მადლობას მხარდაჭერისა და გვერდში დგომისათვის. 

საქართველოში ბევრს, აქაურმა ამბებმა, ცხრა აპრილი გაახსენა. არ მიკვირს - ევრომაიდანი უკრაინის ცხრა აპრილია. გაცილებით დიდი მსხვერპლით, რომლებიც, ფაქტობრივად, იმავე იდეის გამო დაიღუპნენ, რომლისთვისაც 25 წლის წინ, საქართველოში.

ამ იდეას სამშობლო ჰქვია. 



Sunday, February 9, 2014

რამდენიმე მითი ევროპა/ამერიკაში ნამყოფთა შესახებ

ევროპა, ამერიკა, აზია, აფრიკა.. კავკასიის მთების შვილი ქართველებისათვის ყველგან "კარგი პონტია" სომხეთისა და აზერბაიჯანის გარდა (ეს ორი და, ნაწილობრივ, თურქეთიც  საზღვარგარეთად არ მიიჩნევა). თუმცა, ადამიანები განსაკუთრებულად შემოგნატრიან როდესაც ევროკავშირის რომელიმე ქვეყანაში, ანდაც, აშშ-ში იმყოფები. თუ სასწავლებლად მიდიხარ, მამაშენის ფულიანობას აბრალებენ, ხოლო თუ მამა ჯიბეებგაფხეკილი გყავს, ჰორიზონტზე არც საყვარელი შეგენიშნება და ევროპაში სამოგზაუროდ მაინც მიდიხარ - ე.ი. თავად იშოვე ბევრი ფული.
განვითარებული ქვეყნების მოვლას, საზოგადოების მხრიდან, თავისი წნეხი ახლავს. მისი ტარება სუბიექტისათვის ისეთივე აუცილებლობაა, როგორც პოლიტიკოსისათვის თმენის ვალდებულება. გთავაზობთ რამდენიმე პუნქტს, რომელიც ყველა იმ ადამიანს გამოუვლია, ვისაც პასპორტში საზღვრის გადაკვეთის დამადასტურებელი ბეჭედი აქვს ჩარტყმული:

1. საჩუქრები და სუვენირები - ევროპა და ამერიკა ბევრ ადამიანს აღთქმულ მიწად ეჩვენება, ბევრს - გარყვნილების ბუდედ, ბევრსაც - დასვენებისა და გართობის ადგილად, სადაც ყველა ბედნიერია და ყველაფერი კაპიკები ღირს. აბა, ასეთ შემთხვევაში როგორ არ დაგწყდება გული, როცა კარგი ცხოვრების მნახველი მეგობარი უბრალო ბრელოკს ჩამოგიტანს?. დაგწყდება კი არა, ცხვირსაც გემრიელად აიბზუებ, სხვებთან იჭორავებ და აუცილებლად დაიმახსოვრებ იმ დროისათვის, შენკენაც რომ გამოისვრის ფორტუნა; 
შედეგი - დარბიხარ, ცდილობ, ყველასთვის კარგი რამე იყიდო, ამასობაში, საკუთარი თავი, ოჯახის წევრები და საყვარელი ადამიანები გრჩებიან გვერდით. ჩამოტანის შემდეგ, ადრესატი ურეაქციოდ დახედავს, გვერდით გადადებს, მადლობას ცივად მოგიხდის და დააყოლებს, რომ გასულ კვირას, მაგალითად, აჭარის მაღალმთიანეთში სტუმრობისას, საერთოდ არ გახსენებიხარ. 

2. გართობა და ძიგძიგი - არ აქვს მნიშვნელობა, თქვენი მეგობარი რამდენი ხნით წავიდა ევროპაში, არც მიზანს, არც ყოველდღიური დატვირთვის ხარისხს. მთავარია, რომ აღთქმულ მიწაზე იმყოფება და თქვენს წარმოდგენებში ისე ერთობა, ყველაფერს იხევს თავზე. ამ წარმოდგენას ის ორიოდე კინკილა ფოტოც ამძაფრებს, რომელსაც შემთხვევითი მოცალეობის ან სასწავლებლის/სამუშაოს/ტრენინგისაკენ მიმავალ გზაზე, ადგილობრივი, რომელიმე ღირსშესანიშნაობის სიახლოვეს იღებს. ეს საკმარისია იმისათვის, რათა ფეისბუქის კომენტარებში, პირად მიმოწერასა თუ მეილებში რამდენჯერმე აღუნიშნოთ, რომ ხედავთ, რა მაგარ დროს ატარებს, რომ არაფერი ენაღვლება, რომ აწყობილი აქვს ცხოვრება, რომ მასთან გინდათ და ა.შ. ამავდროულად, არ უნდა დაგვავიწყდეს, მაქსიმალურად ვუბურღოთ ტვინი ათასი სისულელის კითხვით, რომელზე პასუხსაც გუგლი მარტივად გაგვცემს. აქვე, მაგრად უნდა გავბრაზდეთ, თუ დროზე არ გვიპასუხა.
შედეგი - საუკეთესო მეგობრების ამგვარ დამოკიდებულებას ეწირება ნერვები, ნაცნობების განსაკუთრებულ გააქტიურებას ფბ-ს ჩატში ჭეშმარიტ ელექტრონულ დივაისებსა თუ რესურსებთან, ფეხბურთის ანგარიშებთან თუ ლაურას მაღაზიაში "ალპენ გოლდის" ფასთან დაკავშირებით (თან აუცილებლად დალინკვას რომ გთხოვენ, თვითონ დაგუგვლაზე არ შეიწუხებენ თავებს), დრო, რომელიც არ გაქვს და ნერვები ( ეს უკანასკნელი, განსაკუთრებით, მაშინ, როცა გგონია, რომ არ იციან სად ხარ და ცდილობ, ნორმალურად უპასუხო. უცებ კი გწერენ, რომ ხედავენ, როგორ მაგარ დროს ატარებ), ხოლო უცნობების უაზრო გამოხტომებზე, გიჩნდება ერთადერთი სურვილი, რომ მოკვდნენ. 

3. ევროპული საღეჭი რეზინი - საზღვარგარეთ მიმავალ მეგობარს აუცილებლად უნდა დააბაროთ რამე. ბუნებრივია, ევროპაში სხვანაირ "ორბიტს" ჰყიდიან, ნუნების საჭრელი აქვთ სხვანაირად გალესილი, თქვენ წარმოიდგინეთ, ჩვეულებრივი ჭიქაც კი ევროპისათვის ცალკე მზადდება. ჰოდა, მეგობარი რისი მეგობარია, თუ თქვენთვის თავი არ შეიწუხა?. ამ ჯერზე კი შეწუხებას საერთოდ არ სთხოვთ. რა არის მისთვის 12 საათიანი სამუშაო და სალექციო დღის შემდეგ მაღაზიების მოვლა და ნუნების საჭრელის მონახვა? არაფერი. ეგ კი არა, ფრანგული სახის კრემის ყიდვაც არ უნდა გაუჭირდეს. ბუნებრივია, საკუთარი ფულით, რომ ჩამოვა, მერე მისცემთ. თუ არ ჩამოგიტანათ, მის ნამდვილ სახესაც დაინახავთ - ეგეთი ადამიანი მეგობრად არ გამოგადგებათ.  
შედეგი - შესვენებიდან შესვენებამდე სახეახეული დარბიხარ დაბარებული რომ ჯერ მოძებნო, მერე არჩიო, მერე ის იფიქრო, რა მოეწონება, მერე იყიდო, მერე ბარგში ჩატენო, მერე ჩამოიტანო და ბოლოს დაგიწუნოს და ის ეწყინოს, როგორ ვერ გაიაზრე, რა შეიძლებოდა, მას მოწონებოდა და მორგებოდა. 

4. "რა გენაღვლება, ევროპაში/ამერიკაში ხარ ნამყოფი" - ადამიანთა ნაწილს სერიოზულად მიაჩნია, რომ საზღვარგარეთ წასვლით, საკუთარი ცხოვრებისეული მისია შეასრულე და მუდმივრეჟიმიან ნირვანას სიკვდილამდე იმსახურებ. აქედან გამომდინარე, არ ძალუძთ, გაიგონ, რომ შეიძლება, რამე საზოგადოებრივი ან პირადი გაწუხებდეს. ყოველი წაწუწუნების შემდეგ, აუცილებლად მოგიტრიალდებიან და ჩაგაგდებინებენ ხმას სიტყვებით: შენ რა გენაღვლება, მოიარე მთელი ტოკიო და კამპალაო. 
შედეგი - ამ "ვითომ ხუმრობით" ნათქვამზე უკვე ვეღარ კაიფობ.

5. ინგლისური დილის ჩაი - არაამქვეყნიურად მეზარება პროვინციალიზმით დაავადებულ ადამიანთა საზღვარგარეთული ისტორიების მოსმენა და ყოველი მეორე წინადადების დაწყება რეჩებით: "მე რომ ლონდომში ვიყავი".. "ჩვენთან, მალმოში" "პარიზის შემდეგ "ანტრეს" კრუასანებთან შეჩვევა გამიჭირდა" და ა.შ. ამის გაკეთებას თავს მაქსიმალურად ვარიდებ. თუმცა, ადამიანთა ნაწილი, რომლებმაც შენი მოგზაურობოს შესახებ იციან, გამუდმებით, ვითომ ხუმრობით გეკითხებიან,  აქვს თუ არა იგივე გემო ინგლისურ დილის ჩაის საქართველოში, როგორიც მელბურნში. 
შედეგი - იგივე. 

არადა, სინამდვილეში, რეალობა სულ სხვანაირად გამოიყურება. როდესაც ევროპაში სასწავლებად მოდიხარ (არ აქვს მნიშვნელობა 4 თვით თუ 1 წლით), ეს მართლა სასწავლებლად წამოსვლას ნიშნავს. ამ პროცესს თან ახლავს სამეცადინოსთან გათენებული ღამეები (ისე, რომ სახლიდან უნივერსიტეტის იქით გზისა და ქალაქის არსებობის შესახებ, პრაქტიკულად, გადმოცემით იცი), მცირეხნიანი კურსებისას კი, 10-12 საათიანი ინტენსიური სალექციო რეჟიმი. არა, განა მაგაზეა, მაგრამ სადღაც მაინც მაგაზეა.. 

P.S. ზემოთ ჩამოთვლილი მითები და დამოკიდებულებები საკუთარ თავზე მაქვს ნაწვნევი და გამოცდილება მალაპარაკებს.



 
Powered by Blogger