Sunday, November 23, 2014

ასტრიდ ლინდგრენზე, შვედეთზე და ბავშვობის ოცნებებზე, რომლებიც მოულოდნელად ხდება

ბავშვობაში, როდესაც თავზე საბანგადაფარებული, წიგნს ბატარიის სინათლეზე ვკითხულობდი, მთელი არსებით ვიყავი წიგნის გმირების ცხოვრებაში ჩართული.

- მართლა არსებობს მერი პოპინსი?
- როგორია იყო სოფელ ლიონებერგას გამგეობის თავმჯდომარე;
- როგორი საცოდავია ავრორა, რომელსაც მამა უვლის და დედა მუშაობს;
- რატომ ოცნებოდა მადსი, ჰქონოდა აბაზანა - ის ხომ ყველა ოჯახშია?

ჩემი პირველი სქელტანიანი წიგნი "პეპი გრძელიწინდა" იყო. უცებ, 5 წლის ასაკში აღმოვაჩინე, რომ მე მარტო არ ვარ და რომ სულაც არაა პრობლემა, თუ პაჭუა ცხვირზე ჭორფლები გაყრია. და რომ საკუთარი ჭორფლებით  უნდა იამაყო და არ აჰყვე ვიღაცების დაცინვას, ამ ლამაზი წინწკლების გამო რომ შენთვის გულის ტკენას ცდილობენ..

შემდეგ კარლსონი იყო - ჩასუქებული გოდორა, რომელიც მართლაც უცნაური კაცი იყო - პატარა ვაზასტანელი მოჩვენება, რომელსაც ხუთერეანი მონეტები უყვარს, პისტოლეტი აქვს და მოწყენილობისას ჰაერშიც ისვრის - სტოკჰოლმი სად იყო არ ვიცოდი, თუმცა დღემდე მჯერა, რომ ამ ქალაქის რომელიმე სახურავის თავზე, გოდორა კაცუნა მართლა ცხოვრობს და ახლა სვანტე სვანტენსონის შვილიშვილებს აბოლებს.

ჩემს წარმოდგენას ნამდვილად სცდება მოუსვენარი, ცელქი ბიჭი, რომელიც მოგვიანებით სოფელ ლიონებერგას კრების თავმჯდომარე გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ მან შეძლო, ავადმყოფი ოსკარი ექიმამდე მარტოს მიეყვანა, მანამდე ისეთი ონავრობები აქვს ჩადენილი, ვერაფრით წარმოიდგენ, მისგან სერიოზული კაცი თუ დადგება. ემილის კითხვისას ყოველთვის ჩემი სოფელი წარმომდიგებოდა ხოლმე თვალთ, ტყის ხსენებისას ჩვენი სოფლის ტყე, ბაღი და ბოსტანი, სადაც ბებიას ხშირად დავყავდით. გზად მაყვალს ვკრეფდით - ეგეთი გემრიელობა იშვიათი იყო. :) ემილის არ ჰქონდა მაყვალი, თუმცა ბევრი უცნაური საჭმელით კი სკდებოდა - მაგალითად შაშხი, შემწვარი გუფთა, ლორი, და ა.შ... სახელები არ მახსოვს, მაგრამ ჩემთვის, ისევე, როგორც 90-იანების  ბავშვთა უმეტესობისათვის, ეს დეფინიცია აბსოლუტურად გაუგებარი იყო. ყველაზე უჩვეულო ის გახლდათ, რომ შვედეთში ბავშვები ყავას სვამდნენ!.

შემდეგ ჩემს ცხოვრებაში ბიულერბიუელი ბავშვები გამოჩნდენ: ლასე, ბოსე, ლიზი, ულე, გრეტა, ანა.. სამი სახლი, სამი ოჯახი, სამი ბავშვი და მათი სამომავლო გეგმები.. როგორ მინდოდა, მყოლოდა მეგობრები, რომლებთანაც საწვიმარი მილით მექნებოდა კომუნიკაცია.. მინდოდა, ისეთი ქარბუქი ყოფილიყო გარეთ, სკოლამდე ჩაფუთნულს მევლო, იქ მასწავლებელი ავადა დამხვედროდა და ჩაი მომედუღებინა..

ყოველთვის მინდოდა, ევა-ლოტა ანდერსთან დარჩენილიყო და მამამისს კალე ბლუმკვისტისათვის მისი მითხოვება არ გაებედა. მერე რა, რომ ანდერსის მამა მეწაღე იყო და დიდ ოჯახს გჭირვებით არჩენდა? ჩემს წარმოდგენაში ანდერსი გაცილებით სიმპათიური იყო კალეზე, გაცილებით ჟილკიანი და საბოლოოდაც, ალბათ, ცხოვრებაში უფრო მეტს მიაღწევდა. მანამდე კი სამმა მეგობარმა ერთად მოახერხა ორი დანაშაულის გახსნა. მწვანე გაბარდინი ახლაც არ ვიცი რა არის, მაგრამ ის ზუსტად მახსოვს, რომ მწვანე გაბარდინის შარვლებს, ნახევრად დაშვებული შტორების მიღმა, მხოლოდ დამნაშავეები ატარებენ.
"დეტექტივ კალე ბლუმკვისტის თავგადასავალში" პირველად აღმოვაჩინე სიტყვა "მევახშე", პირველად გავიგე ისტორიული წითელი და თეთრი ვარდების ომის შესახებ, პირველად მომინდა, ევა-ლოტას მამის გამომცხვარი ფუნთუშების ჭამა, პირველად მომინდა იქ, შვედეთში მოხვედრა...

სულ ბოლოს "ჩვენ სალტკროკელები ვართ" იყო. აი ასე - ბოლოსთვის შემოვიტოვე. დიდი ვიყავი რომ წავიკითხე, მაგრამ ალბათ, ის საუკეთსოა, რაც ბებია ასტრიდს ჩვენთვის დაუწერია. უნდა გაგიმხილოთ, არასოდეს მომინდება სალტკროკასავით ცივ კუნძილზე წასვლა და ცხოვრება. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ იქ უცნაური გოგო, ჩორვენი დამელოდება.

ჰოდა ახლა, როდესაც რამდენიმე დღით, იმის შესაძლებლობა მომეცა, ჩავბარგდე, მოვემზადო და (თითქმის) საშობაო სტოკჰოლმს ვეწვიო, ისევ ისეთი აღტაცებით ვფიქრობ, სტოკჰოლმის მრავალსართულიანი ბინების სახურავების დათვალიერებაზე, როგორც 20 წლის წინ. ისევ ისე მინდა, შვედური ფუნთუშისა და ყავის გასინჯვა, როგორც მაშინ....
თურმე, ოცნებები მოულოდნელად ხდება.
განსაკუთრებით, ბავშვობის..



Thursday, November 13, 2014

ღამე და ილუზიები

მთელი დღის საგიჟეთიდან დაღლილი სახლში რომ შემოდიხარ, კარს რომ შემოიხურავ, ერთი წამით რომ მიეყრდნობი და თვალებს დახუჭავ, უკვე მარტო რჩები. მარტო შენს ნამდვილ ფიქრებთან, ემოციებთან და განცდებთან. ისეთ განცდებთან, რომლებიც შიგნიდან გღრღნის და მოსვენებას არ გაძლევს, თანაც, ცოტა არ იყოს, მაზოხისტურად სასიამოვნოც არის.

ალბათ, ამიტომაა ღამე 24 საათის ყველაზე ინტიმური პერიოდი. ჩამოვჯდები კუთხეში, საღამოს მუშაობის შემდეგ და საკუთარ თავს ვუღრმავდები.

რაც არ უნდა მატერიალური შემოვიყვანოთ, ბედნიერება ადამიანური ურთიერთობებით ისაზღვრება. ადამიანები ერთმანეთს იმიტომ უახლოვდებიან, რომ მარტოები არ იყვნენ და ამის ილუზიასაც ხშირად ვიქმნით. სინამდვილეში ადამიანი მარტოსულია. ის მარტო იბადება და მარტო კვდება. ვერავინ უმსუბუქებს ახალშობილს ჰაერის ჩასუნთქვით გამოწვეულ ფილტვების ტკივილს ისევე, როგორც ვერავინ და ვერაფერი შეუმსუბუქებს კვდომის პროცესში ასფიქსიით გამოწვეულ საშინელ ხუთვას.

ამას წინათ, ერთმა მითხრა, შენი მთავარი პრობლემა ის არის, რომ საკუთარი კომფორტის ზონიდან გამოსვლა არ გინდაო. რა თქმა უნდა, ეს სინამდვილეს არ შეეფერება, თუმცა კარგი დეფინიციაა და, პირადად მე, რამდენიმე ნაწილში მეცნო.

ცხოვრების მანძილზე უამრავ ადამიანს ვიძენთ და ვკარგავთ. ზოგჯერ ადამიანებთან რაღაცები გამოდის, ზოგჯერ - არა. წლების შემდეგ ყველაზე მტკივნეული, ალბათ, ის არის, როდესაც წარსულს გადმოხედავ და საკუთარ თავზე გაბრაზდები, რატომ არ გეყო ერთი ადგილი, ესა თუ ის ურთიერთობა გაგერკვია, ამა თუ იმ მეგობრისათვის პირდაპირ გეთქვა სათქმელი, თავგასული თანამშრომლისთვის თავზე დაგემხო.. ამიტომაც ვარ მომხრე ყველანაირი ურთიერთობის გარკვევის.

ამ ყველაფერს შიში იწვევს. შიში, რომელიც ადამიანებს ბოჭავს და ამოსუნთქვის საშუალებას არ აძლევს. შიში კლავს ჩვენში კრეატივს, სილაღეს, თავისუფლებას... ასაკის მატებასთან ერთად, შიშიც იზრდება და ჩვენი სილაღეც ქრება. ყოველდღიურად გვაწუხებს მატერიალური კეთილდღეობის, საყვარელი ადამიანების, მეგობრების, სამსახურის, ძვირფასი საქმის დაკარგვის, ადამიანებისადმი ჩვენი გრძნობების გამხელის, კითხვა "მერეს?_ შიში...

მე ღამის ყველაზე მეტად მეშინია. ასე მგონია, დაბადება და გარდაცვალება ღამეს უკავშირდება. დაბადება, გარდაცვალება და სიმარტოვე, რომელიც ყველაზე მეტად გვაგრძნობინებს, რომ გარშემო ყველაფერი ილუზიაა და ჩვენ ისევე მარტოები ვართ ჩვენს ტკივილთან, განცდებსა და ემოციებთან, როგორც დაბადებისას.

P.S. სანამ ამ პოსტს ვწერდი, ფეისბუქზე დაიწერა, კახა ბენდუქიძე გარდაიცვალაო.
ღამეა...

Wednesday, October 22, 2014

კოტე ყუბანეიშვილის მოტივებზედ

ვიფიქრე,
ვიმსჯელე,
თავი ვიმხიარულე,
ვიბოდიალე,
აღმა-დაღმა ვიარე,
ვიცინე,
ვიხალისე,
მეგობრებთან ერთად 24 საათი ვატარე,
2-3 საყვარელი ადამიანები დავივიწყე
(იმათ არ დამივიწყეს),
საკუთარი თავი მივაყოლე,
სხვებს გადავყევი,
ვივორკაჰოლიკე,
მაგრამ ძილის წინ,
 საყოველთაო სიმართლის იმ ერთ წამს,
 ყოველთვის ვხვდები,
ადამიანები იმდენად მარტოსულები არიან, რომ მათი მარტო დატოვება არ შეიძლება.





Tuesday, September 16, 2014

დენ ბრაუნის სკანდალური წიგნები

თუ გაინტერესებთ მასონიზმი, ქრისტიანობისა და ვატიკანის დამალული საიდუმლოებები, რომლებიც ჭორის დონეზე ვრცელდება, თუ გიყვართ თრილერები, დეტექტივები სუპერგმირებით, თუ თქვენი საყვარელი ფილმი აგენტი 007 ან ინდიანა ჯონსია, მაშინ დენ ბრაუნი თქვენთვის წერს. გახმაურებული "და ვინჩის კოდის" ავტორი სხვა, არანაკლებ საინტერესო რომანების ავტორია, რომელთა შესახებაც მისმა თაყვანისმცემლებმა ყველაფერი იციან.

ბრაუნმა რომანების წერა 1998 წელს დაიწყო. მისი პირველი რომანი "ციფრული ციხესიმაგრეა", რომელშიც მოქმედება აშშ-სა და სევილიაში ხდება. შემდეგი რომანი
"Deception Point" პოლიტიკურ ელფერს ატარებს აშშ-ს საპრეზიდენტო არჩევნებს, პრეზიდენტობის კანდიდატებსა და მათზე აგორებულ სკანდალს ეხება. სიმართლე რომ ვთქვათ, პირველი ორი რომანი დიდი ვერაფერია, თუმცა, მოგვიანებით, დენ ბრაუნმა მიაგნო ხერხს, რომლის მიხედვითაც მისი რომანები მსოფლიოს დღემდე ალაპარაკებს. მან შექმნა გმირი, რომელიც მისი საინტერესო ამბების ეპიცენტრშია.

ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი, რობერტ ლენგდონი, იდეალურთან მიახლოებული მამაკაცია. არის 40 წლის, სპორტული, კარგად ნავარჯიშევი, მარტოხელა და ქალების გულთამპყრობელი. აქვს საყვარელი ამოჩემებული ტანსაცმელი და ატარებს მიკი მაუსის საათს, რომელიც ბავშვობაში მისმა მშობლებმა აჩუქეს.

ბატონი ლენგდონი, არაჩვეულებრივი ფიზიკური მონაცემების გარდა, გონებრივითაც გამოირჩევა. ის ჰარვარდის უნივერსიტეტის წამყვანი აიკონოლოგი და სიმბოლოგისტია. მან ყველაფერი იცის უძველესი რელიგიებისა და ქრისტიანობის დამალული საიდუმლოების შესახებ და სწორედ ამიტომაცაა, ყველაზე საინტერსო საქმეებში რომ ეხვევა. და კიდევ იმიტომ, რომ ყველა მაგარი, ნიჭიერი და ლამაზი ქალი, წიგნის ბოლოს, მისი საყვარელი ხდება..

ლენგდონი დენ ბრაუნისათვის იგივეა, რაც სერ არტურ კონან დოილისათვის შერლოკ ჰოლმსი, აგათა კრისტისათვის ერკიულ პუარო, ჟორჟ სიმენონისათვის - კომისარი მეგრე, თუმცა მე მას, მე მაინც, სტივენ სპილბერგის პერსონაჟთან, სახელგანთქმულ ინდიანა ჯონსთან ვაიგივებ.

დენ ბრაუნი ამბობს, რომ მის ხასიათში აღწერა კაცი, როგორადაც ყოფნას თავად ისურვებდა. ამაში ახალი არაფერია. წიგნის მთავარი გმირები ხშირად სწორედ ავტორის იდეალურ ვარიანტს ან საოცნებო ადამიანს აღწერენ ხოლმე. ამ შემთხვევაშიც, ლენგდონსა და ბრაუნს თითქმის მსგავსი გამოცდილებები აქვთ. მართალია, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი არ არის, თუმცა დენ ბრაუნი სევილიაში, ხელოვნების ისტორიას სწავლობდა. სწორედ სევილიაში გატარებული პერიოდით არის შთაგონებული მისი პირველი რომანი "ციფრული ციხესიმაგრე".

დენ ბრაუნის რომანები, სკანდალური შინაარსის გარდა, ზუსტად გაწერილ დროში გამოიხატება. ხუთას-შვიდასგვერდიანი რომანების მთავარი მიმზიდველობა სწორედ შეზღუდული დროა. სულ რაღაც, 24 საათი, რომლის განმავლობაშიც რობერტ ლენგდონმა, თანმხლებ, მომხიბვლელ ქალთან ერთად, აუცილებლად უნდა ამოხსნას თავსატეხი და მსოფლიო სკანდალს გადაარჩინოს. არ ვარ დარწმუნებული, თუმცა მგონია, რომ სერიალ "24 საათის" იდეა, ავტორებმა სწორედ ბრაუნის ნაწარმოებებიდან აიღეს.

დენ ბრაუნის პირველ სამ რომანს დიდი წარმატებით არ უსარგებლია (არადა, "ანგელოზები და დემონები" მის ნაწარმოებებს შორის, ჩემი ფავორიტია), თუმცა ერთ მშვენიერ დღეს, ბრაუნი მიხვდა, რომ მისი ინტერესის სფერო (რელიგია, მასონიზმი) მარკეტინგულად უნდა შეეფუთა და ასეც მოიქცა."და ვინჩის კოდმა" მსოფლიო ყურებზე დააყენა. მასონიზმი, ტამპილიერები, ქრისტეს დამალული საიდუმლო, მკვლელობები და ფანტასტიკასთან მიახლოებული დასასრული (რომელმაც, ჩემი აზრით, ნაწარმოების მთელი ხიბლი გააფუჭა), სადაც მთავარი გმირი, სოფი, ქრისტეს პირდაპირი შთამომავალი გამოდის... ეს ყველაფერი კი ისე საინტერესოდ აქვს ბრაუნს ერთმანეთთან დაკავშირებული, რომ არაა გასაკვირი, ვატიკანის ესოდენ დიდი გულისწყრომა გამოეწვია. ლენგდონი პირველად "ანგელოზებსა და დემონებში" ჩნდება. სიუჟეტი აქაც ტაბუირებულ თემას ეხება და ვატიკანის გარშემო ტრიალებს. მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული რომანი "და ვინჩის კოდის" წინამორბედია, საყოველთაო ყურადღების ცენტრში, მასზე გადაღებული ფილმის შემდეგ მოექცა. ფილმის პრემიერის ჩაშლას ვატიკანი აქტიურად ითხოვდა, მისი პრემიერა კინოთეატრებში, სასულიერო პირების მიერ ანთებული სანთლების ფონზე მიმდიანრეობდა...

მასონური ნიშნებისა და მასონიზმის შესახებ არის "დაკარგული სიმბოლოც", სადაც მთავარი გმირი, მალახი (Mal'akh), რომელიც დასაწყისში უმაღლეს მასონურ ლოჟაში აკურთხეს, მთელი წიგნის მანძილზე რაღაც მიზნისაკენ მიისწრაფვის და მკითხველს ამით აბამს. ნაწარმოები რობერტ ლენგდონის მეგობრის, პიტერ სოლომონის გარშემოც ვითარდება, რომლის ძებნაც მთელი ნაწარმოების მთავარი ამოცანაა.

დენ ბრაუნის ბოლო რომანი, "ინფერნო", 2013 წლის ბოლოს გამოვიდა. ბრაუნის თაყვანისმცემლები მას მოუთმენლად ელოდნენ, თუმცა "და ვინჩის კოდის", "დაკარგული სიმბოლოსა" თუ "ანგელოზებისა და დემონების" შემდეგ, პირადად მე, "ინფერნომ" იმედები ძალიან გამიცრუა. ნაწარმოების მთავარი მიზანია, რობერტ ლენგდონი დაეხმაროს მსოფლიოს ჯანდაცვის ორგანიზაციას, იპოვოს ეპიდემიის გამავრცელებელი კაპსულა, რომელიც მილიონერმა, ბერტრანდ ზობრიჩმა შექმნა, მისი პოვნის კოდი კი დანტეს "ღვთაებრივი კომედიის" "ინფერნოშია". ნაწარმოების ბოლო ნაწილი სტამბულში ვითარდება. ძალიან მწყდება გული, რომ წიგნი იქ ყოფნისას დავიწყე და დაბრუნების შემდეგ დავასრულე, თორემ ენრიკო დანდოლოს საფლავსაც ვნახავდი აია სოფიაში და ცისტერნასაც კიდევ ერთხელ ვეწვეოდი..

სკანდალისტი, პოპულისტი, ინტრიგანი და აფერისტი - ასე დავახასიათებდი დენ ბრაუნს უკვე ახლა, მისი ყველა რომანის წაკითხვის შემდეგ. ეს არის კაცი, რომელსაც შეუძლია, მის ხელთ არსებული მცირე ინფორმაცია, ერთ დიდ ინტრიგად აქციოს, ინტრიგად, რომელსაც მსოფლიოს მოსახლეობის დიდი ნაწილი სულმოუთქმელად ელოდება და კითხულობს..

სიმართლე რომ ვთქვა, თავიდან, მისი რომანების კითხვისას, დენ ბრაუნზე ორი ვარაუდი მქონდა. ერთი, რომ თემაზე დიდი ინფორმაცია აქვს და მკითხველამდე ცოტას უშვებს, მეორე - რომ იცის ძალიან ცოტა, თუმცა შეფუთვის გადასარევი ნიჭი აქვს. საბოლოოდ, მეორე ვარიანტზე შევჯერდი.

ის, რომ რელიგიებსა და მასონიზმზე ბრაუნს მცირე ინფორმაცია აქვს, მისი ნაწარმოებების კვანძის გახსნისას ჩნდება. კვანძი ყოველთვის მარტივია და წიგნის მთავარი საიდუმლო ბანალურ რაღაცებში მდგომარეობს. შესაძლოა, ეს ამერიკელ მკითხველს საკითხის იდეალური გადაწყვეტა ჰგონია, ჩემი აზრით კი, მსგავსი გადაწყვეტები ნათლად აჩვენებს, რომ ავტორმა ან მუშაობა დაიზარა, ან - საკუთარ მკითხველს პატივს არ სცემს.

ბრაუნის ნაწარმოებები საინტერესოა ადამიანებისათვის, ვისაც მათში აღწერილი საკითხები აინტერესებს და დამწყების დონეზეა. მათთვის კი, ვისთვისაც ქრისტიანული საიდუმლოებები და მასონიზმის იდეა სიახლეს არ წარმოადგენს, არაფრისმომცემი იქნება.

მიუხედავად ამისა, დენ ბრაუნის ლექციებს, სადმე, უნივერსიტეტში, სიამოვნებით დავესწრებოდი. მართალია, ის პროფესორი ლენგდონი არ არის, თუმცა თუ ჩემს თეორიაში ვცდები და მას მასონიზმსა და ქრისტიანობის ისტორიაზე მართლა დიდი ინფორმაცია აქვს, მის ლექციებზე ჯდომა ჩემთვის, ერთი სიამოვნება იქნება.



Tuesday, September 2, 2014

რა მოხდებოდა, რომ...

რა მოხდება რომ:
ვამბობდეთ იმას, რისი თქმაც გვინდა;
ვყვიროდეთ მაშინ, როცა გვინდა;
ვიგინებოდეთ მაშინ, როცა საჭიროდ მიგვაჩნია;
ვიღიმოდეთ მაშინ, როცა მართლა გვეღიმება.

რა მოხდებოდა, რომ:
შეგვეძლოს უარყოფითი ემოციების შეკავება;
ვიკიდებდეთ მათ, ვისაც უნდა ვიკიდებდეთ;
ყურადღებას ვაქცევდეთ ადამიანებს, ვისაც მართლა ვუყვარვართ და არ ვაყენებდეთ ტკივილს მათ;
ადამიანები ჩვენს ცხოვრებაში მაშინ ჩნდებოდნენ, როდესაც ჩვენც მოგვწონს და არა მაშინ, როცა ემოციები აღარ გაგვაჩნია მათ მიმართ;
შეეძლოთ სხვებს მოგვისმინონ მაშინ, როცა ჩვენ საათობით გვისმენია მათი დეპრესიული ამბებისათვის;
გვქონდეს გამბედაობა, პირდაპირ ვთქვათ სათქმელი...

ასე რომ იყოს, ალბათ:

არაფერს ვინანებდით წლების შემდეგ;
არ გაგვიფუჭდებოდა ხასიათი მოულოდნელად;
არ დავიტანჯებოდით 50-60-70 წლის ასაკში, რომ უფრო მეტი დრო არ გავატარეთ მშობლებთან ახლოს;
არ მოგვინდებოდა იმ ადგილებში მარტო სიარული, სადაც ისინი დადიოდნენ და თვითმგვემ მოგონებებში ჩაძირვა.


ცხოვრებაში ყველაზე მნიშნველოვანი სიყვარულის დაფასებაა. იმ სიყვარულის, რომლითაც სხვა ადამიანებს ვუყვარვართ და არა იმის, რომელიც ადამიანებს ჩვენ მიმართ არ აქვთ...




Sunday, August 17, 2014

აგონიაში მყოფი პეპლები

ყოველ წელს, სექტემბრიდან მაისამდე, ზაფხულს ველოდები. ზაფხულს, მზეს, სითბოს, ენდორფინებს, პეპლებს მუცლებში.. ასე მგონია, ზაფხული ბედნიერების პერიოდია როცა ყველაფერი კარგად უნდა იყოს.

წლევანდელი ზაფხული ისე გავიდა, ვერაფერი გავიგე. ჩემი ზაფხული დაიკარგა. ათასმა სხვადასხვა მიმართულების მქონე საქმემ შთანთქა და როცა ამოვყვინთე, უკვე აგვისტო ყოფილა. :)

რამდენიმე დღეში სტამბულში წავალ. ცოტა აზრზე მოვალ, შემდეგ რაციონალურად მივხედავ საქმეებს. დღეს ვკითხულობდი ზუსტად, რომ ადამიანებს საკუთარი სურვილებისა და გეგმების განხორციელებაში ხელს მხოლოდ შიში უშლით. ისე, ეს ფაქტორი რომ არ არსებობდეს, დედამიწაზე მხოლოდ წარმატებული ადამიანები იცხოვრებდნენ და ცხოვრებას აზრი დაეკარგებოდა. ყოველ შემთხვევაში მგონია, რომ ადამიანების სიცოცხლეში ყველაზე საინტერესო ის პროცესია, რომელსაც მიზნის მიღწევამდე გავდივართ.

ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრი მეწერინება. თითქოს, მეორე სუნთქვა გამეხსნა. მინდა ვიჯდე და ვწერო. ვწერო ბევრი, ბევრ საინტერესო ადამიანზე, თემაზე, მოვლენაზე.. დავწერო ჩემი პირადი აღმოჩენები და მიგნებები, შევფუთო და მოხეტიელე წიგნივით გავუშვა. ამ თემაზე ბოლო ორი თვეა, სერიოზულად ვფიქრობ. თემა იდეა და სტილი მოფიქრებული მაქვს. დრო მინდა და ნებისყოფა, რომ ჩავუჯდე, მაგრამ სანამ ამას დავიწყებ, მანამდე ცხოვრებისეული მთავარი გეგმების განხორიციელებისათვის საჭირო საქმეებს უნდა მივყვე.

ხშირად ვფიქრობ შარშანდელ ზაფხულზე, გაზაფხულზე დატრიალებული ამბების კომპენსაციაზე, სტამბულზე, ჰამბურგზე, თბილისზე, მერე ზამთარზეც.. ახლა ზუსტად ის პერიოდი მოდის, როცა შარშან, ჩემთვის ჩავალაგე ჩემოდანი, მარტო წავედი აეროპორტში და მარტო გავემგზავრე იქ, სადაც არ ვიცოდი, რა მელოდა. როცა ამას ვიხსენებ, უცებ თავში მივარდება. მიუხედავად იმისა, რომ თითქმის შვიდი წელია დამოუკიდებლად ვცხოვრობ, უცხო ქვეყანაში მარტო წაბოდიალება ჩემი მეორე მესთვის კიდევ ერთხელ არის იმის დამტკიცება, რომ შეუძლებელი არაფერია. და რომ ყველაფერი ასრულებას ექვემდებარება, რასაც გულით მოინდომებ. ამაში უამრავჯერ დავრწმუნდი.

... წარმატებებისა თუ წარუმატებლობების მიუხედავად, ცხოვრებაში მთავარი ადამიანური ურთიერთობებია, რომელთა გაფუჭება და დაკარგვა დედამიწის ზურგზე არც ერთი სხვა ადამიანის გამო არ ღირს. მიუხედავად ამისა, თუ იმ მომენტში თავი მართალი გეგონა, მჯერა, რომ ცხოვრებაში არაფერს უნდა ნანობდე. როცა ურთიერთობებში რაღაცები არ გამოდის, მხოლოდ ერთის ბრალი არაა. მეორე მხრივ, არ შეიძლება ერთი მეორეს გამუდმებით აიძულებდეს, ურთიერთობაში ლიდერობა აიღოს - ეს არასწორი საქციელია.

ჯამში, ადამიანების მთავარი პრობლემა ისაა, რომ ნებისმიერ ურთიერთობას სერიოზულად უყურებენ. იმდენად სერიოზულად, რომ უტოპიური შიშის გამო, ნორმალურ ურთიერთობებს ვერ ახერხებენ. ამას თან ოიდიპოსისა და ელექტრას კომპლექსსაც თუ დავუმატებთ, არაჩვეულებრივ კომბინაციას მივიღებთ.

ზოგადად, ადამიანებს გვიჭირს იმის გააზრება, რომ ცხოვრებაში მთავარი ჩვენ ვართ. რომ ჩვენ გარშემო ბრუნავს დედამიწა, რომ ჩვენ წარვმართავთ ჩვენს ცხოვრებას მასში მოხვედრილი ადამიანებითურთ. რომ არ შეიძლება ჯერ არდაწყებულ ურთიერთობებს სისულელეების გამო დავუსვათ წერტილი, უნდა გავაანალიზოთ, რომ საკუთარი თავის დასჯის მიზნით, ურთიერთობის უცბად შეწყვეტით, არ უნდა დავსაჯოთ ადამიანები, რომელთა მიმართაც გულგრილები არ ვართ, ამასთან, ყალბი ღიმილითაც კი არ უნდა მოვატყუოთ და გამოვიყენოთ სხვა ადამიანები მაშინ, როცა საერთოდ არაფერს ვგრძნობთ მათ მიმართ - ისინი არ იმსახურებენ ფუჭ იმედებს. მართლა არ იმსახურებენ.

ძალიან ძნელია მიხვიდე ადამიანთან და უთხრა, რომ გიყვარს. მაგრამ ამაზე ძნელია მიხვიდე მასთან და უთხრა, რომ გძულს. ამიტომ ვცხოვრობთ უაზრო დეკორაციებში, რომლებიც იმის მეოთხედის გაკეთების საშუალებას არ გვაძლევენ, რომელიც ჩვენი ცხოვრების მანძილზე უნდა მოგვესწრო.

...ორი-სამი დღის წინ მივხვდი, რომ მუცელში მოფარფატე ჩემი პეპლების ნაწილი აგონიაშია, ნაწილი გარდაცვლილა.. ძალიან შეუმჩნევლად და უმტკივნეულოდ.. ჩემს საუნდტრეკებს კიდევ ერთი მიემატება და ბარემ აქვე დავაშეარებ. :))





Thursday, July 31, 2014

ქალი, რომელმაც ბიჭი გვაჩუქა

თითქმის, 20 წლის წინათ, ლონდონის ერთ-ერთ კაფეში, საგონებელში ჩავარდნილი ქალი შევიდა. ის ცოტა ხნის წინ გაშორდა ქმარს, სამსახურიდანაც ახალი წამოსული იყო და მატერიალურად უჭირდა. ქალმა ჩაი შეუკვეთა, ამოიღო ბლოკნოტი და შვილისათვის ძილის წინ მოსაყოლი ზღაპრის წერა დაიწყო.

ბოლო სამი თვეა, ამ ქალზე ყოველ საღამოს ვფიქრობ. სამსახურიდან რომ არ გამოეშვათ, დედა რომ არ გარდაცვლოდა, ქმარს რომ არ გაყროდა და ეს ყველაფერი ერთმანეთს რომ არ დამთხვეოდა, გვექნებოდა თუ არა წიგნი, რომელიც თანამედროვე ლიტერატურის შედევრია.

მე შემიძლია, სხვებისაგან გამოვარჩიო ადამიანი, რომელსაც "ჰარი პოტერი" არ წაუკითხავს. ისინიც, ვინც ცხვირს იბზუებს და მას ამრეზით უყურებს. თუმცა ყველაზე მეტად ადამიანთა ის კატეგორია მეცოდება, "ჰარი პოტერი" რომ საბავშვო წიგნი ჰგონია. წიგნი, რომელშიც ჩვენი ყოველდღიურობა, გარემოცვა, სამსახური, სკოლა, ოჯახი, მეგობრები, საზოგადო მოღვაწეები, პოლიტიკა, პოლიტიკოსები და მედია, მთლიანად არის გაშიშვლებული და სუსტ წერტილებში ურტყამს.

"ჰარი პოტერი" არის ნაწარმოები, რომელიც მოდიდან არასოდეს გადავა. ისევე, როგორც ყოველთვის იქნებიან სკანდალისტი ჟურნალისტები, ხელისუფალნი, რომლებიც საფრთხის შესახებ მოსახლეობაში ინფორმაციას მალავენ, მასწავლებლები, რომლებიც მხოლოდ იმ ბავშვებს სწყალბენ, გავლენიანი და მდიდარი მშობლები რომ ჰყავთ, მეზობლები, რომლებიც გარშემო ყველას და ყველაფერს ადევნებენ თვალს..

"ჰარი პოტერს" 100-200-300 წლის შემდეგაც ისევე ინტერესით წაიკითხავს ყველა ასაკის მკითხველი, როგორც დღეს - ეს ხომ წიგნი ყველასთვისაა, წიგნი, რომელშიც საკუთარი თავის, მეგობრის, მეზობლის და მზესუმზირის გამყიდველის ამოცნობაც კი შეგვიძლია.
"ჰარი პოტერი" არ არის საბავშვო წიგნი. ეს ჩვენი ყოველდღიურობაა.

დღეს ჰარი პოტერი 34 წლის გახდა. ის მაგიის სამინისტროში ავრორად მუშაობს და უამრავ შვილს ზრდის ჯინისთან ერთად. ალბათ, მისი ყოველდღიურობა ისეთივეა, როგორც ყველა მამისა და ოჯახის უფროსის - მაგლებისაგან განსხვავებით, ცოტა მაგიურიც და ისეთიც, პოპულარულ  ადამიანს რომ შეეფერება.

დღეს საღამოს პოტერებთან უისლი-გრეინჯერის ოჯახი შეიკრიბება. ბურბურახს დალევენ, თავის ყოველდღიურობაზე ისაუბრებენ და გაერთობიან. ჰერმიონა ყოველგვარი წესების დარღვევის წინააღმდეგი იქნება, რონი კი, მისგან მალულად, ჰარის ჩუმად მოუყვება, როგორ აიღო მოტოციკლეტის მართვის უფლება.

31 ივლისი ერთი ქალის დაბადების დღეც არის. აი, იმ ქალის, პოსტის დასაწყისში რომ ვახსენე. მის გარეშე ჯადოქრების ეს საოცარი სამყარო არ გვექნებოდა. არც ჰარი პოტერი გვეცოდინებოდა, არც მაგიის სამინისტროს შიდა ინტრიგებს გავიგებდით და არც მსოფლიოში ყველაზე მაგარი კაცის, სევერუს სნეიპის შესახებ გვექნებოდა წარმოდგენა.
ყოველთვის ვამბობ და ახლაც გავიმეორებ: მე ბედნიერი ვარ, რომ იმ ეპოქაში დავიბადე, რომელშიც "ჰარი პოტერი" დაიწერა და რომელშიც მაქვს შანსი, მის გენიალურ ავტორს ცხოვრებაში ერთხელ მაინც შევხდე, მასთან ვრცელი ინტერვიუ ჩავწერო და ვკითხო, როგორ შეძლო, ამდენი სენსიტიური თემისა და ხასიათების ზუსტად დაჭერა.

დაბადების დღეს გილოცავ, ჯოან. შენც, ჩემს თავსაც და "ჰარი პოტერის" თაყვანისმცემლების არმიასაც. განსაკუთრებით კი მათ, რომლებიც წიგნში შენს მთავარ სათქმელს ჩაწვდა - სათქმელს, რომელიც, ჯერჯერობით, შენზე კარგად არავის გადმოუცია.

Wednesday, May 28, 2014

25

"წადით, მომწყდით თავიდან,
დაბერება არ მინდა!."
"პეპი გრძელიწინდას" ბოლო თავში, როცა პეპი, ტომი და ანიკა გადაწყვეტენ, რომ არასოდეს დაბერდნენ, აბებს ამ სიტყვებით ყლაპავენ. მიკვირდა ამ ბავშვების. მაშინ ხომ ერთი სული მქონდა, როდის გავიზრდებოდი.
სამაგიროდ, "კალე ბლუმკვისტის თავგადასავალი" მაგდებდა დეპრესიაში. ევა-ლოტა გამუდმებით იმეორებდა, როგორი იქნებოდა, როცა ძალიან მოხუცდებოდა და 25 წლის გახდებოდა.

საუკუნის მეოთხედი ბევრია მაშინ, როცა საუკუნის მეოთხედის ხარ. აი, ნახევარი საუკუნის რომ გავხდები, ალბათ, ისევე ვინატრებ 25 წლის ასაკს, როგორც ახლა მინდა 15 წლის ვხდებოდე. თუმცა, ასაკის მატებას ისე აღარ განვიცდი, როგორც ამაზე ორი-სამი წლის წინ ვნერვიულობდი.

ადამიანები ცხოვრებაში ერთხელ ვხდებით გარკვეული ასაკის. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრისგან მსმენია, როგორ არ უყვარს თავისი დაბ.დღე. მაინც არ მჯერა. ეს ჩვენი პირადი დღესასწაულია, რომელზეც ყველაზე განსაკუთრებულად ვგრძნობთ თავს. ჩვენ და ჩვენი მშობლები (ჰხო, ეგ გრძნობაც მაინტერესებს, როგორია შენი შვილის დაბადების დღე რომ დგება. განსაკუთრებით, პირველის).

ვიცი, რომ ძალიან ბავშვურია, მაგრამ ისევე, როგორც წინა 24 შემთხვევაში, ახლაც მგონია, რომ 00:00-ს დადგომისთანავე, რაღაცა სასწაულები მოხდება ცაზე (მინიმუმ, ფეიერვერკი) და ყველა გაიგებს, რომ ასეთი კარგი, გადასარევი და არაჩვეულებრივი მე დავიბადე. კიდევ, სულ მგონია, რომ ამ დღეს ყველაფერი გეპატიება, ყველას უყვარხარ და, საერთოდ, ბედნიერებაა რომ არსებობ. :)

ჰოდა, წელს ყველაზე უცნაური დაბადების დღე მექნება. ფართიდან პირდაპირ აეროპორტში. კიდევ მგონია, რომ ხვალ ბევრი სიურპრიზი მელოდება, კიდევ ის, რომ განსაკუთრებით ბევრი პეპელა იფრთხიალებს ჩემს მუცელში, კიდევ ბევრი რამე მგონია, თუმცა ყოველ წელს მხოლოდ მგონია - სასწაულები არ ხდება. :))

არადა, 25 უკვე სერიოზული ასაკია. რამდენიმე საათში ჩემი ორგანიზმი ზრდა-განვითარებას შეაჩერებს და 167 სანტიმეტრს სიმაღლეს მხოლოდ ქუსლებით მოვუმატებ. კიდევ, 26-ე წელიწადის ათვლას დავიწყებ, კიდევ, ბევრი კარგი რამ მოხდება.

ყველაზე მთავარი, რასაც ამ 25 წლის მანძილზე, მხოლოდ შარშან მივხვდი, ისაა, რომ ტოლსტოი მართალი იყო. თუ გინდა, იყო ბედნიერი, იყავი. ამაში ხელს არავინ გიშლის.

ჰოდა, საუკუნის მეოთხედის მიწურულს, მე ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ. <3

Thursday, May 1, 2014

შიში, რომელიც სიძულვილს შეიქმს

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება ეტაპი, როდესაც ერთ-ერთი გავლენიანი ინსტიტუციით, ეკლესიით ინტერესდება. იწყებს წირვაზე სიარულს, აღსარების ჩაბარებას, ზიარებას, მარხვის განმავლობაში არც სამარხვო გემრიელობებს მოიკლებს და გახსნილების დღეს ხორცსაც სვავივით დააცხრება. ეს ჩვენი, სამწუხარო, მაგრამ მაინც რეალობაა.

მიუხედავად ისეთი რელიგიური რიტუალების ძირეული წესების სისტემატური დარღვევისა, როგორებიცაა მარხვა, ზიარება, აღსარება, წირვაზე დგომა და სხვა, თითოეულ მორწმუნეს ღრმად სწამს, რომ ღმერთთან სხვაზე უფრო ახლოსაა და დიდი ყურადღებით, ხშირად, თითის წვერებზე აწევითაც უსმენს ქადაგებას. მოძღვრებას ამბიონიდან, რომელსაც ძალიან ბევრი კრიტიკული გაანალიზების გარეშე იღებს და ზედმიწევნით ასრულებს.

ამის შედეგად გასული წლის 17 მაისი მივიღეთ, მანამდე ID ბარათებში ჩასახლებული ეშმაკის უაზრო პროტესტი, უფრო ადრე კი, საკუთარი ტოლერანტობით მოამაყე ერი, ჩასაქოლად დასდევდა იეღოვას მოწმეებს. წელს ახალი და, ალბათ, სახელმწიფოსათვის ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოწვევა დგას დღის წესრიგში: ანტიდისკრიმინაციული კანონი.

კონკორდატი სახელმწიფოსა და ეკლესიას შორის ურთიერთთანამშრომლობას გულისხმობს, რაც არ ნიშნავს იმ პოზიციების დათმობას, რომელიც სახელმწიფოსათვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია. ურთიერთთანამშრომლობა ეკლესიის სექტორში ადეკვატური დამოკიდებულებების მქონე პირებთან კონსულტაციებს გულისხმობს.

არ შეიძლება, ქვეყნის განვითარებისათვის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კანონპროექტის განხილვა სინოდის სხდომად გადააქციო, თუმცა სინოდის სხდომასაც გააჩნია, რა კატეგორიის სასულიერო პირებთან ერთად იხილავ. არ შეიძლება ანტიდისკრიმინაციული კანონპროექტის განხილვა ისეთ სასულიერო პირებთან, რომლებიც 17 მაისის მოვლენების მთავარი მოქმედი პირები იყვნენ, რომლებიც ღიად აცხადებენ, რომ სექსუალური უმცირესობების ადგილი საქართველოში არ არის და ისინი აქ საჭირონი არ არიან, რომლებიც ხმამაღლა, პარლამენტის ტრიბუნიდან იმუქრებიან, რომ ამ კანონის მიღება და ეკლესიისა და ერის წინააღმდეგ წასვლა (რა უფლებით ლაპარაკობენ ერის სახელით, უცნობია), არ წაადგება ხელისუფლებას და შენობიდან გამოთრევით ემუქრებიან იმ დეპუტატებს, რომლებიც კანონპროექტს დაუჭერენ მხარს. 

ყველა, ვისაც ანაფორა აცვია და ამბიონიდან ქადაგების უფლება აქვს, რეალურად, საჯარო პირია. პირი, რომელსაც, ათეულობით ადამიანი ყოველ კვირა დღეს შეჰყურებს და მისი სიტყვების სჯერა. სამწუხაროდ,  სიძულვილისა და შეუწყნარებლობის ენას, ღმერთის სახელით, ღმერთის სახლში, ბევრი ისმენს. რამდენი სასულიერო პირისგან გაგვიგია უმცირესობებზე, რომ "მათი ადგილი აქ არ არის", რომ ისინი ავადმყოფები არიან, რომ მათთვის ქვის სროლა სამოთხის კართან კიდევ ერთხელ მიგვაახლოვებს.. ისიც წარმოიდგინეთ, რამდენია მათ შორის ისეთი, რომლებსაც არც ანტიდისკრიმინაციული კანონპოროექტი წაუკითხავთ და რომც წაიკითხონ, შინაარსს მაინც ვერ გაიგებენ? თუმცა ქადაგებენ - ქადაგების უფლებას სიძულვილის ენის გამო, მათ არავინ უზღუდავს.

რაოდენ სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ამ სასულიერო პირებს უკან მრევლი დგას. მრევლი, რომელიც 17 მაისს ადამიანების დასახოცად იყო მზად, მრევლი, რომელიც ჭელაში საკუთარ მუსლიმ მეზობლებს დაუპირისპირდა, მრევლი, რომელმაც სამთაწყაროში მუსლიმებს ლოცვის საშუალება არ მისცა, მრევლი, რომელიც მათი ხელიდან იღებს ზიარებას - შვიდს შორის ერთ-ერთ უდიდეს ქრისტიანულ საიდუმლოს, მრევლი, რომელსაც ღრმად სწამს, რომ ღმერთი სიყვარულია. ისეთი სიყვარული, რომელსაც ამბიონიდან უქადაგებენ და რომელიც განსხვავებულის შეუწყნარებლობას გულისხმობს. 

ხელისუფლებას უნდა ეშინოდეს არა რომელიმე ინსტიტუციის, არამედ, ხალხის. უნდა მიიღოს ის გადაწყვეტილებები და კანონები, რომლებიც სახელმწიფოს განვითარებისათვის არის საჭირო, არ უნდა ათანხმებდეს კანონის ყველა პუნქტს საპატრიარქოსთან და თითის ერთ დაქნევაზე მათ სასარგებლოდ არ უნდა ცვლიდეს. არ შეიძლება, რომ კანონპროექტიდან ამოიღო მნიშვნელოვანი პუნქტები და ჩაწერო, რომ პირდაპირ დისკრიმინაციად არ ჩაითვლება მოქცევა, რომელიც ლეგიტიმურ მიზანსა და საზოგადოებრივი მორალის დაცვას ემსახურება. არც ის შეიძლება, საზოგადოებრივი მორალის დაცვის მიზნით, კანონმა დისკრიმინაცია დაუშვას. იმიტომ, რომ საზოგადოებრივი მორალი ფართო და ინდივიდუალურად აღქმადი ცნებაა, რომელიც მომავალი 17 მაისის, ჭელას მოვლენებისა თუ სამთაწყაროს განმეორებისაგან ვერ გვიხსნის. 

არადა, ზემოთჩამოთვლილი ქმედებების მიზეზი შიშია;
შიში, რომელსაც მოკვდავებში ღმერთისა და ეკლესიის ავტორიტეტი იწვევს;
შიში, რომელიც სიყვარულის ნაცვლად, სიძულვილს შეიქმს;
შიში, რომელსაც, მჯერა, რომ ერთ მშვენიერ დღეს, ყველა ერთად დავძლევთ. 

Saturday, April 26, 2014

წვიმა, ჰამბურგის ნოსტალგია და რომანტიული მე

მთელი დღე წვიმს. ასეთი ამინდი ბევრს ძილს ანდომებს, ბევრს - სმას, ზოგი ლონდონს ადარებს და ქოლგით ხელში დახტის გუბეებზე. მე ლონდონში არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ ასეთი ამინდები ჰამბურგს მაგონებს.

მიუხედავად საშინელი ნოსტალგიისა, ჰამბურგში გატარებულმა დრომ დამაფიქრა იმ სიძნელეებზე, საკუთარ თავში რომ მაქვს გადასალახი. აბა, როგორ გინდა იცხოვრო ჩრდილოეთში, ქალაქში, სადაც წელიწადის 3/4 წვიმს, როცა მზე, სითბო და კარგი ამინდი გაბენდიერებს?. თურმე, "ჰოუმსიკნესიც" გადასალახი მქონია. ცხოვრებაში ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, თუ ერთ კვირაში ბღავილით გავსკდებოდი, სახლში მინდა-მეთქი. აბა, ერთი წლით, ანდაც, სამუდამოდ, როგორ უნდა გავძლო წვიმების დედაქალაქში? :)

ოღონდ ვერც მაშინ და ვერც ახლა, ზუსტად ვერ ვაანალიზებ, თითქმის, ყოველდღიური კონტაქტის მიუხედავად, კონკრეტული ადამიანი მენატრებოდა, მეგობრები, ოჯახის წევრები თუ უბრალოდ, შეჩვეული გარემო.

მახსოვს, როგორი სიხარულით მოვდიოდი აეროპორტში,  მაგრამ ისიც ზუსტად ვიცოდი, როგორ მომენატრებოდა იქაურობა. ასეცაა. ჰამბურგს პატარა ადგილი უკავია სადღაც, ჩემი ცნობიერების კუნჭულში და რაც დრო გადის, მით უფრო მეტად მეწურება. ასეთ წვიმიან ამინდებში კი ვხუჭავ თვალებს და წარმოვიდგენ, როგორ გამოვდივარ ლუდვიგ-ერჰარდშტრასედან ფეხით, ჰამბურგის ძველ ბაზარზე, როგორ გავივლი იმ ლამაზ ხიდებს, დამბებზე რომაა გადებული და რატჰაუსთან გავალ. მანდედან მონკებერგშტრასე იწყება. იქ ერთი პატარა, მყუდრო და გემრიელი კაფეა. ბერლინა და ცხელი შოკოლადი შეგიძლია დალიო მეორე სართულზე, ფანჯარასთან მოკალათდე და წვრილ წვიმას უყურო. ჰამბურგში უცნაური წვიმა იცის. არა ისეთი ჩვენთან რომაა, შხაპუნა და მსხვილი. წვრილად ცრის. ისე, თითქოს, არ წვიმს. მაგრამ გადიხარ თუ არა გარეთ, საშინლად სველდები..

მონკებერგზე, მაღაზიებისა და მყუდრო კაფეების გარდა, ერთი ძველი ეკლესია დგას. აქვეა ევროპის ერთ-ერთი უდიდესი ჰაუპტბანჰოფი - ევროპის მატარებელთა ქსელის მთავარი გადაკვეთის წერტილი. მხოლოდ მისი ნახვა ღირს ერთ რამედ.. :)

ჰაუპტბანჰოფიდან ორ ან სამ გაჩერებაში, სანტ-პაულიზე ამოდიხარ. თუმცა სანამ მეტრომდე მიხვალ, ტაილანდური საკვები უნდა გასინჯო. მეხორცე გერმანიაში ხომ ეს ერთადერთი საჭმელია, რომელსაც მეტ-ნაკლებად ეკარები და არც ისე საშინელია.
ჰო, სანტ-პაულიდან ლეგენდარული რიპერბანი იწყება. აქ აწყვეტილი ხმაური, ღრიალი, ლუდის სმა და წიოკი, პარასკევი საღამოდან პიკს აღწევს. თუ ჰამბურგში ჩადიხარ, ღამე აუცილებლად უნდა გაათენო ქალაქის ყველაზე აყროლებულ ქუჩაზე, ჯერ თურქულ ბარებში უნდა ჭამო, კლუბებშიც უნდა შეხვიდე, ვიღაცებმა ლუდზე დაგპატიჟონ, მერე გარეთ გამოხვიდე და გული აგერიოს. უნდა უყურო, როგორ სკდებიან ქუჩაში რწყევით გერმანელები, ისიც არ უნდა გამოგრჩეს, როგორ მიდის გაწევ-გამოწევა, ან როგორ იგერიებენ მეძავები აბეზარ, მთვრალ კლიენტებს.

ამასობაში, შაბათი ღამე კვირა დილად უნდა დაგათენდეს და იქვე, ელბეს სანაპიროზე ჩახვიდე. ფიშმარკეტი მხოლოდ კვირას, დილის ექვსიდან რვამდე იხსნება. ლუდი უნდა იყიდო, შენობაში როკენროლი იცეკვო, თევზი თუ გიყვარს, ოჯახში ისიც უნდა გააყოლო, მხოლოდ იმ გამყიდველისგან, რომელიც უკეთესად შემგთავაზებს პროდუქტს.ხილის კალათაც არ უნდა დაგავიწყდეს. უკანა გზაზე კი ფრიმარკეტზე უნდა ამოიარო, პირდაპირ რიპერბანზე რომ არის გახსნილი.

ფრიმარკეტი მეორადი ნივთების ბაზრობაა. პირადად მე, ჩემი პირველი სეკენდჰენდ ნივთები მანდ ვიყიდე, ბეგბედერის "39.9 ევრო" (იგივე "99 ფრანკი"), ტყავის სამაჯური, რომელსაც პრაქტიკულად, არ ვიშორებ და ქამარი. რონი როჰასი ამბობს, როცა სამოგზაუროდ დავდივარ, ყოველთვის მიმაქვს იმ ქალაქიდან რაიმე ნივთი. ოღონდ არა სუვენირი, არამედ ნამდვილი. ისეთი, როგორიც ამ ქალაქის მაცხოვრებლებისთვის არის დამზადებულიო. იმასაც ამბობს, რომ ასეთი ნივთები მხოლოდ მეორადების ბაზრობებზე იყიდება. როცა საქართველოში ჩამოვა, აუცილებლად წავიყვან მშრალ ხიდზე, სადაც მხოლოდ არყის ჭიქებსა და გრაფინს ვაყიდინებ, საბჭოურს. 
 ფრიმარკეტის შემდეგ ყოველთვის ვიჭედები, ვდგავარ ხოლმე წარმოსახვაში სანტ-პაულისა და ლუდვიგ ერჰარდშტრასეს გზაჯვარედინზე და დაუსრულებლად ველოდები მწვანეს ანთებას. მერე თვალებს ვახელ და ფანჯრიდან ისევ კორპუსებს ვხედავ. ქვემოთ წყალი ნიაღვარად მოდის.


ჩემს უტყუარ ინტუიციას თუ ვენდობით, ჰამბურგში ისევ დავბრუნდები. წინასწარ წარმოვიდგენ, როგორი ემოცია მექნება ნაცნობი ქუჩების გავლისას. ალბათ, ვიტირებ. ბოლო პერიოდი ხომ ყველაფერზე ისტერიულად და უმიზეზოდ მიჩუყდება გული.  ჰაილიგ მიშელის ეკლესიაშიც შევალ, ყოველდღე რომ მის გვერდით დავიდიოდი და ვერც ერთხელ მოვაბი თავი, შიგნიდან მენახა. ვნახავ დასრულებულ ფილარმონიასაც, იქ კონცერტს დავესწრები და თანმხლებს მოვუყვები, როგორი იყო ელბეზე მოლივლივე, ნახევრად ამოყვანილი ეს უზარმაზარი სივრცე. მომინდება, რომ ყველას მოვუყვე, როგორ დავბრუნდი იმ ბედნიერი სექტემბრის შემდეგ და როგორ ორმაგად ბედნიერი ვარ..



 
Powered by Blogger