Digital Summer Event by Liberty Bank

თურმე, 14 ივნისს ბლოგინგის საერთაშორისო დღე ყოფილა. ამის შესახებ მხოლოდ მაშინ გავიგე, როცა რადიო "აჭარას" პირდაპირ ეთერში ჩამრთეს, მომილოცეს და ბლოგზე მალაპარაკეს.

საღამოს "ვიტამინში" ავედით. Liberty Bank-მა Digital Summer მოაწყო და თავისი პროდუქცია წარმოგვიდგინა.

ჩემთვის ბანკი ყოველთვის ნიშნავდა დაწესებულებას, რომელიც ერთი კონკრეტული მიმართულებით მუშაობს, რაც ფულის ტრადიციული გზით მომოცვლას, ხელფასებს, გადარიცხვებს და ა.შ. ეხება. აქამდე მხოლოდ ერთადერთი ბანკი იყო, რომელთანაც სადაზღვევო კომპანიას ვაკავშირებდი და ისიც იმიტომ, რომ, ფერების მიხედვით, აშკარად ეტყობოდა შვილობილი კომპანიობა.

რაც შეეხება ლიბერთი ბანკს, აქამდე მის სახელთან მხოლოდ რამდენიმე პროდუქტს ვაკავშირებდი ("სმარტივი", "ფორტუნა ბარათი"), სიმართლე გითხრათ, ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ეს ახალი ბარათები, რაიმე განსხვავებულსა და განსაკუთრებულს არ სთავაზობდა მომხმარებელს. იმიტომ, რომ არ დავინტერესებულვარ მათი სერვისებით.

Digital Summer-ზე კი ერთბაშად იმდენი რამე გავიგე, ცოტა გაკვირვებული დავრჩი და ბანკის საქმიანობასაც სხვანაირად შევხედე.

მაგალითად, ნამდვილად არ ვიცოდი, თუ ჩემი საყვარელი Swoop-ი, რომლიდანაც არცთუ მცირე რაოდენობის შენაძენი მაქვს გაკეთებული, ლიბერთი ბანკის პროდუქტი იყო.

არც E-money-ს შესახებ ვიცოდი, რომელიც, ჯერ კიდევ, 2007 წელს შექმნილა და პირველია, რომელიც ელექტრონულ ფულს უშვებს (ეს ნიშნავს, რომ მისი გამოყენება ონლაინ არის შესაძლებელი. შეგვიძლია ონლაინ შოპინგი და სხვადასხვა ტრანზაქციების განხორციელება), მისი შექმნა კი სრულიად უფასო ყოფილა და ნებისმიერ ჩვენგანს, სმარტივის გვერდზე დარეგისტრირების შემდეგ შეუძლია.

არც MyPhone-ს შესახებ ვიცოდი, რომლის საშუალებითაც, როუმინგთან შედრებით, 90%-ით იაფს იხდი დარეკვაში და ზარებს ინტერნეტით ახორციელებ (დიდი ალბათობით, ამ სექტემბერს გერმანიაში სწორედ MyPhone-ს გამოვიყენებ).

პრეზენტაციებს თავად ლადო გურგენიძე აკეთებდა. სამი ბლოგერი ვიყავით მოწვეულები, დანარჩენები, ლიბერთის პარტნიორები და მოწვეული სტუმრები იყვნენ. ივენთზე ახალი პროდუქტების პრეზენტაციაც  შედგა. მათ შორის Paystore-ც იყო. როგორც მისმა წარმომადგენლებმა და ლადო გურგენიძემ აგვიხსნეს, ეს არის ონლაინ მაღაზია, რომელიც ფეისბუქშია ჩაშენებული და შესაძლებლობას გვაძლევს, ფეისბუქიდან გაუსვლელად ვიშოპინგოთ. :D

კიდევ ერთი საინტერესო დეტალი მათთვის, ვისაც ID ბარათი აქვს. ამ ბარათების გამოსვლისას თავიდანვე ხომ იყო ცნობილი, რომ მომხმარებელს შეეძლო, რამდენიმე ბარათი გაეერთიანებინა (ვიზა ბარათი, მართვის მოწმობა, დაგროვების ქულები) .. როგორც გურგენიძემ თქვა, ამ ეტაპზე ლიბერთი ბანკი პირველია, რომელიც მის მომხმარებელს საშუალებას აძლევს, ID ბარათით გამოიტანოს თანხა ბანკომატიდან..

ეს ის ძირითადი პროდუქტებია, რომლებიც დამამახსოვრდა. სხვათაშორის, არც ის ვიცოდი, რომ ევროპაბეთი და აჭარაბეთი ლიბერთის პარტნიორები იყვნენ.

ზემოთ აღვნიშნე, რომ ცოტა უცნაურად მომეჩვენა ამდენი პროდუქტი, რომლებსაც ერთი ბანკი აერთიანებს. საინტერესოა, რომ პარტნიორთა უმეტესობას, ლოგოებში ლიბერთის ფერები აქვს გამოყენებული. რაც კარგია იმისათვის, რომ მომხმარებელმა იცოდეს, ვისთან უწევს კონტაქტი. აღსანიშნავია, რომ პარტნიორობა სხვადასხვა კომპანიებთან, ბანკის კლიენტისათვის გარკვეულ ოპერაციებს უფრო აადვილებს.

არ ვიცი, მე მრჩება შთაბეჭდილება თუ ასეა, მაგრამ ლიბერთი ბანკი უფრო ნაკლებად ჩანს, ვიდრე სხვა ბანკები. თუმცა, ვფიქრობ, საზოგადოებამ მეტი უნდა იცოდეს ლიბერთის მართლაც, კარგი პროდუქტების შესახებ.

საღამოს შემდეგ გამიჩნდა იდეა, რომ ამ პროდუქტებისა და საქმიანობის შესახებ, საზოგადოების უფრო მეტი ინფორმირებულობაა საჭირო.

P.S. საღამოს ბოლოს იყო ფოკუსები დათო რობაქიძისგან და კარაოკე. ორივეგან სასაჩუქრე ბარათები გათამაშდა, სამწუხაროდ, მე ვერაფერი მოვიგე.. :D

როდესაც შენი ტოლები იხოცებიან

დაახლოებით, ერთი თვის წინ, როდესაც ჰელმანდის პროვინციაში, ქართულ სამხედრო ბაზაზე თავდასხმა მოხდა და სამი ქართველი დაიღუპა, მე და ჩემი ოპერატორი სამინისტროში, ბრიფინგზე წავედით.

თემა ჯერ არ იყო ცნობილი. ყველას ეგონა, რომ კომენტარი პოლიტიკურ ვითარებაზე კეთდებოდა.

ადგილზე მისულებმა თავდასხმის შესახებ შევიტყვეთ. ბრიფინგი რვაზე იყო დანიშნული, თუმცა ერთ საათზე მეტხანს მოგვიწია ლოდინმა. ორივე ვცქმუტავდით და უკმაყოფილებას გამოვთქვამდით - ჩვენ ჩვენს პირად საქმეებზე მიგვეჩქარებოდა.

არეულ გეგმებზე მრავალგზის წუწუნის შემდეგ,  უცებ დამარტყა, რომ მანამ, სანამ ჩვენ ისეთი პრიმიტიული რაღაცების გადადება გვენანებოდა, როგორიც ვიღაცასთან შეხვედრა ან მეგობრებთან ლუდის დალევაა, ჩვენი ტოლები დაიხოცნენ. ადამიანები, რომლებსაც, ჩვენსავით უყვარდათ ლუდი, მეგობრები, ოჯახის წევრები, საღამოობით გარეთ სეირნობა, გვიანობამდე მესიჯობა, ვიღაცებთან ფლირტი და ა.შ.

მაშინ ვიგრძენი, როგორი ამაზრზენი იყო ჩემი საქციელი და იმ დაღუპული სამხედროების შემრცხვა.

დღესაც, სანამ ჩემი პირადი ცხოვრების აბსურდულ დეტალებსა თუ უცნაურ ტიპებზე ვნერვიულობ(დი) და პრიმიტიული რაღაცების გამო მეგონა თავი "უბედური", სანამ იმ დილემას ვწყვეტი, ჩავსულიყავი თუ არა ლუდისა და მიწის თხილის საყიდლად და  The Subway-ს ან Depeche Mode-ს ახალ ალბომს ვუსმენდი, ავღანეთში ჩემი ტოლი შვიდი  ბიჭი დაიღუპა.
(ამას არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა, მაგრამ) აქედან სამი გორელი.
ჩვენ 17 წელი ერთ ქალაქში ვცხოვრობდით. საერთო ადგილებში დავდიოდით. შეიძლება, კიდეც შევხვედრილვართ ერთმანეთს, ბევრჯერ. შეიძლება, მაშინაც მინახავს, ომის შემდეგ რომ დავბრუნდით ჩვენს ქალაქში და ყველას რომ ერთმანეთი გვიყვარდა. შეიძლება, ერთად გვისეირნია ჭავჭავაძესა თუ სტალინის მუზეუმის ბაღში, ერთი გამყიდველისგან გვიყიდია მზესუმზირა თუ საღეჭი რეზინი..

შეიძლება, იმათაც ჩემსავით აწუხებდათ პირადი ცხოვრების უმნიშვნელო დეტალები (სიკვდილის წინაშე ხომ ყველა სხვა დანარჩენი უმნიშვნელოა), შეიძლება, ავღანეთიდან ჩამოსვლის შემდეგ, ოჯახების შექმნას გეგმავდნენ, შეიძლება, ზოგიერთი დედისერთა იყო, ზოგს პატარა შვილი დარჩა, ორსული ცოლი, ანდაც, არავინ - ვერ მოასწრო!

და, აი, ეს ადამიანები, რომლებსაც ისევე უხაროდათ სიცოცხლე, როგორც მე;
იმდენივე უამრავი გეგმა ჰქონდათ, როგორც მე;
სიკვდილი ისევე ცხრა მთას იქით ეგონათ, როგორც მე
რამდენიმე საათის წინ, თვალის ერთ დახამხამებაში დაიხოცნენ.

როგორ უნდა მიხვიდე, მათ ოჯახებში, ადამიანი?
რა უნდა უთხრა?
რით უნდა ანუგეშო?
ის ბიჭები ხომ ავღანეთში კარიერისა და მათხოვრული, საშუალოდ, 1000$-ის გამო წავიდნენ?
1000$-ის გამო.
რეალურად.

ადამიანის სიკვდილი სევდიანია. თუმცა, ახალგაზრდა ადამიანის სიკვდილი გკლავს. როდესაც შენი ტოლი იღუპება, ხვდები, რომ ახლოსაა, კუთხეში. და მისი დაცვა სიკვდილისაგან ისევე გინდა, როგორც საკუთარი თავის.

დღეს ვნახე ერთი დაღუპული ჯარისკაცის ფოტო.
რაღაცნაირი თვალები ჰქონია.
სუფთა და ბავშვური.
21 წლის იყო.

ამის შემდეგ, ისეთ უბადრუკ "პრობლემებს" ყურადღება როგორ უნდა მივაქციო?!
აი, როგორ?
როგორ, როცა ჩემი ტოლები იღუპებიან.
ადამიანები, რომლებსაც ისევე უყვარდათ სიცოცხლე, როგორც მე მიყვარს!
და ახლა აღარ არიან.

რა ვიცი. ვის შეუძლია, მათი ოჯახის წევრებს თვალები გაუსწოროს?
ვის?

P.S. ასე მგონია, მათ დაღუპვაში დამნაშავე მეც ვარ.

კალა - დასასრული

რას ვიფიქრებდი, თუ 24 წლის მანძილზე, დაბადების დღის საუკეთესო საჩუქარს კახა კალაძე თუ გამიკეთებდა?!

მილანის რიგებში კახა კალაძე 2003 წელს, სერია ა-ს ფინალში მახსოვს. ეს ბოლო ფინალი იყო, რომელიც იტალიის ჩემპიონატში შედგა (მას შემდეგ გამარჯვებული დაგროვილი ქულების ოდენობით ვლინდება). მილანი რომას ეთამაშებოდა. კალას ტრავმა ახალი მოშუშებული ჰქონდა და მოედანზე ბოლოსკენ შემოუშვეს.

ფეხბურთის ყურების დღიდან "მილანის" გულშემატკივარი ვარ. ერთ-ერთი მიზეზი,  კახა კალაძის ფაქტორიც იყო. ბედნიერი ვიყავი, როდესაც კალა 90 წუთს თამაშობდა.  ხელზე ყოველთვის ეკეთა სამაჯური საქართველოს დროშის გამოსახულებით, რომელიც ყოველთვის ჩანდა და მეამაყებოდა. ალბათ, იმ დიდ მატჩთაგან, რომლებიც კალას უთამაშია, რომელიმეზე რომ მოვმხვდარიყავი, ყველას სიამაყით ვეტყოდი, რომ კალაძე ჩემი თანამემამულეა.

მე კახა კალაძეს შევხვდი. ოღონდ, გვიან. უკვე მინისტრის რანგში. ვუყრებდი და ჩემი თავის მიკვირდა. კოსტუმში ვერ ამოვიცანი ფეხბურთელი, რომლის ეკრანზე გამოჩენასაც, მსოფლიო დონის მატჩებზე, ნესტასავით გულის ფანცქალით ველოდებოდი. კოსტუმში კახა კალაძე ენერგეტიკის მინისტრია, რომელსაც ბატონ კახას ვეძახით და ენერგეტიკაზე ვუსვამთ კითხვას. ერთხელ, სადღაც, თებერვალში, ვერ მოვითმინე და, მთავრობის სხდომის დასრულების შემდეგ, ლიფტს რომ ელოდებოდა, ვკითხე, გამოსამშვიდობებელს როდის მართავ-თქო. საორგანიზაციო საკითხებია მოსაწესრიგებელი და აუცილებლად გაგაგებინებთო. ნესტას ხომ ჩამოიყვან-მეთქი. კიო.

ნესტა ვერ ჩამოვიდა (ახლა კანადაში თამაშობს). სხვები ჩამოვიდნენ. ლეგენდები. კახა კალაძე კი, ბატონ კახადან, 90 წუთით ისევ კალად გადაიქცა.
კალად, რომელიც ყველას ძალიან უყვარს;
კალად, რომელმაც ფეხბურთზე შეყვარებულ ადამიანებს საქართველო გააცნო;
კალად, რომლის ხსენებაზეც, როგორც ამბობენ, იტალიაში ყველა თბილად გიღიმის და, როგორც მის თანამემამულეს, მაქსიმალურად ცდილობს, პატივი გცეს;
კალად, რომელმაც 2006 წელს, მიუნხენის ბაიერნთან მეოთხედ-ფინალში, ყველა დაიხია და უმაღლესი კლასი აჩვენა. მატჩის დამთავრების შემდეგ კი, საქართველოში გამოფრინდა და ძმა დაკრძალა;
კალად, რომელსაც პატარა ადამიანები იმ ავტოგოლებს ისე ნიშნისმოგებით უხსენებენ, გეგონება, სხვა არაფერი გაეკეთებინოს ამ ქვეყნისთვის;
კალად, რომლის შრომისმოყვარეობაზეც იმდენი ლეგენდა მსმენია, რომ სიამოვნებით ვიხსენებ და რომლებიც, სტიმულს მაძლევს, არ დავნებდე;
კალად, რომელიც საქართველოს ისტორიაში ყველა დროის ყველაზე წარმატებული და ტიტულოვანი ფეხბურთელია.

31 მაისს, კალაძემ კიდევ ერთხელ, ამჯერად, ლაივში გვაჩვენა, რომ მსოფლიო დონის ვარსკვლავი იყო. ჩვენ საკუთარი თვალით, რამდენიმე მეტრში ვნახეთ, როგორ თამაშობდნენ მის გვერდით ინძაგი, ბობანი, მალდინი, კანავარო და სხვები.. ეს ხალხი მის გამო, რამდენიმე საათით ჩამოვიდა თბილისში. ფეხბურთი ითამაშა, კალა გააცილა და წავიდა. მარტო ფეხბურთელები კი არა, ადრიანო გალიანიც ჩამოვიდა. მილანის ვიცე-პრეზიდენტი.

ღმერთმა უწყის, კიდევ როდის გვეყოლება კალაძისნაირი ფეხბურთელი. მოვესწრები კი ოდესმე ქართველს, რომელიც უმაღლესი დონის ფეხბურთს ითამაშებს?! ძნელია, ცრემლები შეიკავო მაშინ, როდესაც ფეხბურთელი საპატიო წრეს ურტყამს მოედანს. როდესაც ამდენი ადამიანი ტაშს უკრავს მას, ფეხზე უდგება და თან ტირის. ბედნიერი ვარ, რომ კალას თამაშს მოვესწარი.

მეც ვიტირე სტადიონზე. არა იმიტომ, რომ მალდინი ან ინძაგი ვინახე. არამედ, იმიტომ, რომ ჩემ თვალწინ დასრულდა ქართული ლეგენდა. ლეგენდა, სახელად კახა კალაძე.

P.S. დღეიდან კახა კალაძეს კვლავ კოსტუმში ვნახავ. კვლავ ბატონ კახას დავუძახებ, კვლავ ვთხოვ კომენტარებს ენერგეტიკის თემაზე და ისევ ძველებურად გამიკვირდება, რატომ ვერ ვახერხებ ოფიციალური ტანსაცმლის უკან, მილანის მაისურში მოთამაშე კალა ამოვიცნო.

24

მე მაინც ვფიქრობ, რომ წელს ყველაზე კარგი დაბადების დღე მექნება.

და მომავალ წელს, ამ ყველაფერთან ერთად, მექნება ის, რაც წელს მაკლია.

იმიტომ, რომ ისა..

23

22

21

20


24 წელი არაა ცოტა. მაგრამ, მომავალ წელს ისევე ვინატრებ, 24-ის ვხდებოდე, როგორც წელს ვნატრობ შარშანდელ ასაკს.

P.S. ასე მგონია, ჩემი ბლოგი ჩემი ცხოვრების აზრიან პერიოდს იტევს და ეს პერიოდი, თავისი მრავალფეროვნებით, ადრე უფრო აზრიანი იყო, ვიდრე ახლა.  :)

უმანკოების მუზეუმში

როდესაც ფამუქის "უმანკოების მუზეუმის ბოლო გვერდებს კითხულობ, ერთადერთი, რაც იმ წუთას ყველაზე მეტად გსურს, სტამბულში, ჩუქურჯუმას ქუჩაზე ყოფნაა. იმ წითელი სახლის სიახლოვეს, რომელშიც ქემალისა და ფუსუნის ისტორიის დიდი ნაწილი ვითარდება.

მე მგონი, ერთ-ერთი პირველი ადამიანი ვიყავი, რომელმაც "უმანკოების მუზეუმი" წაიკითხა (დანამდვილებით შემიძლია ვთქვა, რომ ამ წიგნის ქართული თარგმანი პირველმა ვიყიდე). მიუხედავად იმისა, რომ ქემალ ბასმაჩი სრული სერიოზულობით აღწერდა, დარწმუნებული ვიყავი, მუზეუმის ისტორია წიგნის შემადგენელი ნაწილი იყო.

მოგვიანებით, როდესაც გავიგე, რომ ფამუქი უმანკოების მუზეუმის გახსნას მართლაც გეგმავდა, არ გამკვირვებია - მე ხომ ორჰან ფამუქის სხვა ნაწარმოებებიც მქონდა წაკითხული და ხომ ვიცოდი, რომ ეს კაცი თავის რომანებში, საკუთარი თავის შემოყვანის დიდოსტატი გახლდათ?!

უმანკოების მუზეუმის გახსნას ორი წლის განმავლობაში ისე ველოდებოდი, როგორც ახლა კახა კალაძის გამოსამშვიდობებელ მატჩს (აქ ნესტა მყავს სანახავი).

მუზეუმი გაიხსნა. მე ერთი ოცნება დამემატა. უფრო სწორად, სურვილი, რადგან საქართველოში მცხოვრებისათვის, იოცნებო სტამბულზე - ზედმეტად არაადეკვატურად ჟღერს. სტამბული არ არის ლიმა, სადაც მოხვედრას, ჩემი საყვარელი მესოამერიკული კულტურის გარდა, მარიო ვარგას ლიოსას გამო ვოცნებობ, ის აქვე, სულ რაღაც, 1000 კმ-ზეა. :)

როდესაც სტამბულის მიმართულებით ბილეთის ყიდვა გადავწყვიტე, აია სოფიას, ბოსფორის, სულთანახმედისა და სხვა 4354354 საოცრების ნახვის მაგივრად, "უმანკოების მუზეუმზე" ვფიქრობდი. რამდენიმე თვით ადრე უკვე წარმოდგენილი მქონდა, როგორ ჩავიხუტებდი ჩემს წიგნს, როგორ მივცუხცუხდებოდი მუზეუმთან, როგორ ჩამირტყამდნენ ბეჭედს წიგნში, როგორ გამიღიმებდნენ და სტამბულის მუშათა უბნისათვის დამახასიათებელ სახლში შემიძღვებოდნენ.



სამი დღეა, სტამბულში ვარ. აქ ყოფნისას ორი შოკი მქონდა: პირველი იმ მომენტს უკავშირდება, როდესაც მუზეუმის ადგილმდებარეობის დასაზვერად წასულმა, თავი მის წინ ამოვყავი, მეორე კი აია სოფიას, ჟრუანტელმა რომ დამიარა, კინაღამ რომ ავბღავლდი და იქვე დავეცი (ნეტა სხვა რაღაცებშიც შემეძლოს ასე მარტივად თავის ხელში აყვანა).



უმანკოების მუზეუმში ყველაფერი ისე მოხდა, როგორც წარმოდგენილი მქონდა. იქ ფოტოების გადაღება არ შეიძლება,საავტორო უფლებებს იცავენ.

ექსპონანტები წიგნის თავების მიხედვით არის დაყოფილი. უყურებ და ხედავ საყურეს, რომელიც ფუსუნმა ქემალთან ყოფნისას დაკარგა, აგერ, ის ყვითელი ჩანთა და ფეხსაცმელი! აქეთ ის მარგალიტის საყურეებია, ქემალის მამამ რომ ახალგაზრდა საყვარელს აჩუქა. კომშის სახეხი, რომლის გამოც კინაღამ დააპატიმრეს, რა უცნაურად გამოიყურება "მელთემის" ბოთლები, ის ამერიკელი მოდელი კი, მართლა ლამაზი ყოფილა. რა ნერვი ეყო მუზეუმის ავტორს, სიგარეტის ამდენი ნამწვი რომ მოეგროვებინა, ნეტავ როგორია სითხე, რომელიც ერთ დროს ის ყავა გახლდათ და ფუსუნმა რომ არ დალია; ფაიფურის ძაღლები რეალურად როგორი სხვანაირები ყოფილა!..

სახლის ბოლო სართულზე, იქ, სადაც ფუსუნისა და ქემალის საწოლი დგას, კედელზე ორჰან ფამუქის ხელნაწერებია განთავსებული. ის თავები, რომლებიც რომანში არ შევიდა, ასევე საკვანძო მომენტებიც. ყველაფერს აწერია როდის, რა მომენტში ქმნიდა. ერთ-ერთ თავზე ორჰან ბეი იმ დღეს მუშაობდა, როდესაც ნობელის პრემია გადასცეს..

უცნაური შეგრძნებაა, როდესაც საყვარელი მწერლის ხელნაწერს უყურებ. შავი კალმით დაწერილს, გადახაზულს, წითელი კალმით შეტანილ შენიშვნებს, მწვანე ფერით გაკეთებულ გადასვლებს... ძალიან რთულია, როცა შენთვის გაუგებარ ენაზეა და ელემენტარულის ამოკითხვადაც ვერ ახერხებ. ძალიან დამწყდა გული, რომ ფოტოების გადაღება აკრძალული იყო. იმიტომ, რომ მისი ხელნაწერების გადაღებაზე, მისთვის ხელის გადასმაზე მეტად, არაფერი მინდოდა..



ორჰან ფამუქი არის მწერალი, რომლიც თურქეთში ტურიზმის განვითარებაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობს. იმ დილაუთენია, მუზეუმში უკვე რამდენიმე ტურისტი იმყოფებოდა. ასაკიანი ხალხი იყვნენ. ვერ იტყოდი, რომ წიგნმა მათზე გავლენა ასაკის გამო მოახდინა (ხშირად ასე მიიჩნევენ მის გავლენას) აღფრთოვანებულები დადიოდნენ და თითოეულ ექსპონანტს გაბრწყინებულები შესცქეროდნენ.

რთულია, წაიკითხო "უმანკოების მუზეუმი" და ქემალთან ერთად არ იგრძნო ყველა დეტალი. მისი წაკითხვის შემდეგ, ჩემმა ბიჭმა მეგობარმა მითხრა, წიგნში ამ კაცს გადმოცემული აქვს აბსოლუტურად ყველა გრძნობა, რაც კი ოდესმე შეუძლია კაცს, ქალის მიმართ განიცადოსო. როცა ეს მითხრა, გული დამწყდა, რომ ამ გრძნობებს ვერასოდეს გამოვცდი. მე ხომ კაცი არ ვარ?!

ძნელია, გადმოვცე ემოციები, რომელიც ამ მუზეუმში სტუმრობისას განვიცადე. ეს სიტყვებით ვერ აღიწერება. სამაგიეროდ, უკვე ვიცი, ერთდროულად როგორი სავსე და ცარიელი ხარ, როდესაც გრძნობ, რომ შენი ერთ-ერთი ოცნება ხდება.

My lovestories Soundtreacks

ბოლოდან:

აი, რომ ჩამოვალ, ვინც არ მკიდიხართ, ყველანი მაგრად მეკიდებით. :Fuckyouall:

მეგობრები

სადღაც წავიკითხე, რომ ადამიანები მეგობრებში ეძებენ იმ თვისებებს, რომლებიც მათ არ აქვთ და დანაკლისს მეგობრებით ივსებენ.
რომ დავფიქრდი და ჩემს მეგობრებს გადავავლე თვალი, ზუსტად ასეა. ყველაში არსებობს თვისება, რომელიც მე ძალიან მომწონს და არ მაქვს.
ყველა ადამიანი, გარკვეულწილად, ეგოსიტია. არც მე ვარ გამონაკლისი. ხშირად მიფიქრია, რომ მეგობრები არ მყავს, რომ არავის ვადარდებ და ა.შ (მოწყენილობის თხუთმეტწუთიანი შემოტევები), მაგრამ მეგობრების ფასს და მათ ნამდვილობას ადამიანები მაშინ ვიგებთ, როცა გვჭირდება.
ჰოდა..
მე რომ დამჭირდა..
აღმოვაჩინე, რომ ბევრი მეგობარი მყოლია;
ბევრი გულწრფელი მეგობარი.
რომლებსაც ჩემთვის არც დრო დანანებიათ;
არც გარჯა;
არც სისულელეების კეთება;
არც თავზე ხელის გადასმა;
არც მაგარი ჩხუბი და შეჯანჯღარება;
არც გაკრიტიკება და იმის აღნიშვნა, რომ მაგარი გოგო არ ვარ, რადგან გოგო ვარ;
არც სასწაულების ჩადენა;
არც გამხნევება;
მოკლედ, არაფერი დაზარებიათ.
ჰოდა, მივხვდი, რომ ბედნიერი ადამიანი მარტო იმიტომ ვარ, რომ ამდენი მეგობარი მყოლია.
ძალიან მაგარი მეგობარი.

ჰოდა, ძალიან მიყვარხართ.
და გპირდებით, რომ აწი შევეცდები, მხოლოდ მაგარი გოგოსავით მოვიქცე.
იმიტომ, რომ ისა.. :)

დაიხოცეთ, პეპლებო, დაიხოცეთ!

როდესაც პეპლები კვდებიან..
ნელა, ტანჯვით და მწარედ რომ იხოცებიან;
მერე შიგნიდან ლპებიან, რომ გწამლავენ და რომ ვერ ქრებიან იმიტომ, რომ ამის საშუალებას არ გაძლევენ;
თან თავიდან გაცოცხლებას რომ აპირებენ...
დღეს..
ხვალ..
ზეგ..
მაზეგ თუ როცა იქნება, რომ იცი, რომ გაცოცხლდებიან და შეწყვეტილიდან გააგრძელებენ;
და თავიდან რომ კარგი იქნება;
და მერე რომ უფრო ცუდი იქნება.

რატომ არ უთმობენ ადგილს სხვა პეპლებს?

რა ცუდია, როცა ხვდები, რომ სჯობდა, ძველი პეპლები თავად დახოცილიყვნენ, ის მტკივნეული პეპლები, რომლებაც ძალიან გაგაწვალეს;
დახოცილიყვნენ თავისთვის, წყნარად და მშვიდად, როგორც აქამდე ხდებოდა (მით უმეტეს, თითქმის დახოცილები იყვნენ) და არ ჩაენაცვლებინა პეპლებს, რომლებთან ერთადაც ცხოვრება გაცილებით გართულდა;
პეპლებს, რომლებთან გამკლავებაც ნამდვილ გამოცდად იქცა;
პეპლებს, რომლებსაც არ გეგმავდი;
პეპლებს, რომელთა გაჩენაც წარმოუდგენლად გეჩვენებოდა;
პეპლებს, რომლებიც ყველა შენს სტერეოტიპს არღვევდნენ;
პეპლებს, რომლებმაც, თითქმის, ყველა შეხედულება გადააფასეს;
პეპლებს რომლების გასაჩენადაც ყველაფერი გააკეთეს;
და მერე გააფუჭე(თ)ს.

დაიხოცეთ რა, პეპლებო.
ან ადგილი სხვას დაუთმეთ.
იმათ, რომლებიც ასე მწარედ არ დაიხოცებიან.
იმათ, რომელთა გამჩენსაც მეტი გამბედაობა ექნება;


დაიხოცეთ რა, პეპლებო, მალე დაიხოცეთ.
მშვიდად ძილი მინდა;
კუჭის ტკივილი - აღარ.

რატომ არ უნდა იყოს წიგნი უფასო?

სიტყვა "უფასო" ისეთი ცნებაა, რომელიც, ამა თუ იმ საგნის საჭიროების არსებობა-არარსებობის მიუხედავად, ადამიანს მაინც უნდა. პრინციპით - ოჯახი ხრამია.

ეს პრინციპი უფასო სახელმძღვანელოების შემთხვევაში ცოტა უხეშად ჟღერს, თუმცა თავად გადაწყვეტილება, რომ მომავალ წელს ბავშვებს წიგნები უფასოდ დაურიგდებათ, ისეთ ასოციაციას მიჩენს, როგორსაც მაგარმანქანიანი ტიპი, რომელსაც უამრავი ვალი, ბანკის კრედიტი და ჩამონგრეული ბინა აქვს, თუმცა პირველად საჭიროებებზე უარს ამბობს და ბოლო მოდელის მანქანის საყიდლად მიდის.

უფასო სახელმძღვანელოები - ეს არის თემა, რომელმაც აზრთა დიდი სხვადასხვაობა გამოიწვია. მე ამ იდეას არ ვემხრობი. შეიძლება იმიტომ, რომ სულით კაპიტალისტი ვარ (რაც ცოტა ხნის წინ აღმოვაჩინე). მიმაჩნია, რომ მსგავსი აქცია პრობლემას ვერ აღმოფხვრის და საკუთარი არგუმენტები მაქვს:

• სასკოლო წიგნები მართლა არანორმალურად ძვირია. რასაც ემატება ის, რომ სახელმძღვანელოები, თითქმის, ყოველ წელს იცვლება (უმეტესად, კიდეც ძვირდება), რაც ორ და მეტშვილიან ოჯახს სერიოზულ ფინანსურ პრობლემას უქმნის. რატომ არ შეიძლება, რომ ამ პროექტის ნაცვლად, სამინისტრო დაჯდეს და შეიმუშავოს სახელმძღვანელოების კონცეფცია, რომელიც მშობელს გარანტიას მისცემს, რომ გრიფირებული წიგნები, მინიმუმ, 5 წლით მაინც აღარ შეიცვლება;
  
• როგორც გადმოცემით ვიცი, საბჭოთა პერიოდში სკოლის ბიბლიოთეკები კარგად მუშაობდა. ბავშვების დიდი ნაწილი, სწორედ ბიბლიოთეკის წიგნებით სარგებლობდა, სახლში წაღების უფლებით. ეს ნაწილი რომ ისევ ავამუშავოთ, ეს წიგნები ბიბლიოთეკებს გადავცეთ და, ზოგადად, ზოგად განათლებაზეც ცოტა მეტი რომ ვიფიქროთ, მე მგონი, ეს უკეთესი იქნება;
  
• წიგნების უფასოდ დარიგების ნაცვლად, უკეთესი ხომ არ იქნებოდა, სახელმწიფოს მათი ღირებულების დიდი ნაწილი გადაეხადა, ისე, რომ მშობლისთვის წიგნი 2-3 ლარი დარჩენილიყო?
  
•  კანონი ზოგადი განათლების შესახებ გვამცნობს, რომ განათლების უფლება ყველა ადამიანს აქვს. სახელმწიფო ზოგად განათლებას სრულად აფინანსებს. თითოეულ მოსწავლეს ეძლევა ვაუჩერი, რომელშიც სასწავლო დაწესებულებაში სიარულის, მასწავლებლის ხელფასისა და სხვა ტიპის ხარჯები შედის, თუმცა კანონი არ აღნიშნავს, რომ სახელმწიფოს მოსწავლეებისათვის წიგნების უფასოდ დარიგების ვალდებულება აქვს;
  
• მაშინ, როცა შაშკინი შაშკინობდა, სახელმძღვანელოების ბეჭდვის უფლება "24 საათის" გამომცემლობას გადაეცა, რამაც წიგნების ფასი გააძვირა და გამომცემლობებსაც მდგომარეობა გაურთულა. ამბობენ, რომ კონტრაქტის გაწყვეტის შემთხვევაში, სამინისტროს დიდი ჯარიმა ეკისრება. ამ სქემას კი სახელმწიფო სხვა ვერაფრით შეებრძოლებოდა, თუ არა სახელმძღვანელოების დარიგებით. სამინისტროს ლოგიკით, გარდა იმისა, რომ სტამბას ფულს სამინისტრო გადაუხდის და არა მშობელი, არაფერი იცვლება და სიტუაციიდან გამოსავალს მე ამ "აღმოჩენაში" ვერ ვხედავ;
  
• ისევ თანხებს რომ დავუბრუნდეთ. წლის განმავლობაში, მასწავლებელთა ტრენინგებსა და გადამზადების კურსებზე, ძალიან ბევრი, შესაძლოა, 12 მლნ-ზე მეტიც იხარჯებოდა. პრაქტიკაში ეს ტრენინგები არ მუშაობდა და ფული წყალში (ან ვიღაცების ჯიბეებში) იყრებოდა. თანხების გამოთავისუფლება შესაძლებელია, თუმცა მაინც არასწორად მიმაჩნია,
  
• უნდა შევთანხმდეთ, რომ განათლების დღევანდელ სისტემაში სრული ქაოსია. ქაოსია მას შემდეგ, რაც განათლების ესტონური მოდელის გადმოტანა, 5-6 წლის წინ შეჩერდა. ღმერთმა უწყის, ვინ რა წიგნს ბეჭდავს, რა ხარისხით, რა საღებავით, ვინ რა ტრენინგს უტარებს მასწავლებლებს, როგორია მათი განათლებისა თუ ფსიქოლოგიური დონე და ა.შ. ანუ, განათლების სისტემა, როგორც ასეთი, არ გვაქვს. უფასო წიგნების დარიგების მაგივრად, ხომ არ სჯობს, ნაბიჯ-ნაბიჯ, ნელ-ნელა მივყვეთ და დავიწყოთ ყველა იმ პრობლემის აღმოფხვრა, რომელიც სკოლებშია?
  
• როდესაც ჩემი ოპონენტები ირწმუნებიან, რომ სახელმძღვანელოები უფასო კი არ არის, არამედ, მე ვიხდი ჩემი 20%-იანი საშემოსავლოდან, დაწიონ ეს საშემოსავლო 12%-მდე ისევ და იმ დანარჩენი 8%-ით, მინდა წიგნს ვუყიდი ბავშვს, მინდა, ბაღის ქირას გადავუხდი, მინდა, წავალ და ხინკალს შევჭამ სადმე.
  .
  
• აბსოლუტურად მესმის ყველა მშობლის, რომელსაც გაუხარდა უფასო სახელმძღვანელოები, ისიც მესმის, რატომ არ მეთანხმებიან. წესით, არც ამ კონტექსტიდან ამოგლეჯილ სოციალიზმის გამოვლინებაზე უნდა ვნერვიულობდე, რადგან საკუთარი ჯიბიდან ისეთ უსარგებლო რაღაცას ვაფინანსებ, როგორიც საზოგადოებრივ  მაუწყებელია და ბაღში ბავშვების უფასოდ სიარულსა და უფასო სახელმძღვანელოების ამ უნიკალური იდეის დაფინანსებაზე რაღატომ უნდა ვთქვა უარი?

P.S. ბატონო გიორგი, მესმის, რომ სხვაგან დაფრინავთ, მაგრამ სასკოლო სახელმძღვანელოებთან დაკავშირებულ პრობლემებზე იქნებ უფრო ღრმად დაფიქრებულიყავით?

როდესაც ადამიანებს ყველაფერი უკუღმა ესმით

რატომ ხდება, რომ როცა ადამიანისათვის კარგი გინდა და შენიშვნას აძლევ, ჩხუბს გიწყებს და გეუბნება, რომ უსამართლო ხარ?

რატომ გამოდის ყოველთვის ისე, რომ ასეთი ადამიანები კეთილ სურვილებს ვერ გიგებენ, ამის კონფლიქტი წარმოიქმნება და მერე სულ კარგავ?

რატომ ბრაზდებიან შენიშვნაზე და ჩხუბის დროს წამოძახილზე, რომ როცა რამეს ვაკეთებთ, საერთო პროდუქტი რომ კარგი გამოვიდეს, იძულებული ვარ, მის მაგივრადაც მე ვიფიქრო?

რატომ გეუბნებიან ამ დროს, რომ პრობლემები მუშაობისას მხოლოდ შენთან ექმნებათ, საქმე საქმეზე რომ მიდგება, ერთობლივ ნამუშევრებს სიამოვნებით აჩვენებენ ხოლმე საქმის ექსპერტებს?!

რატომ შემოდიან გაცნობის პირველივე დღიდან ფამილარულ ურთიერთობში, როცა მეორე მხრიდან ამის სურვილი არ ჩანს და მერე რატომ ეშინიათ აღიარებების, როცა სათქმელს პირველად შენ ამბობ?

რატომ იწყებს კამათს ყოველთვის პირველი და მერე ცუდი შენ გამოდიხარ?

როდესაც პროვოცირებას იწყებს და ადეკვატურად პასუხობ, რატომ გეუბნება, რომ შენი ნამდვილი სახე გამოაჩინე და ეს კარგა ხნის წინ ქენი?

რატომ არის მისთვის მეგობრობის განმსაზღვრელი ის, რომ სულ კუდს უნდა აქიცინებდე და ეუბნებოდე, როგორი ნიჭიერი, ჭკვიანი და გადასარევია და როცა მის ამ პირობებს არ აკმაყოფილებ, საშინელი არსება ხდები?

და, საერთოდ, რა დავუშავე?!

P.S. ბლოგი პირადიაო და პირად საკითხზე იმდენი ხანია არ დამიწერია, ერთიანად აღმომხდა.