დაკარგული ადამიანები

დაფიქრებულხართ ოდესმე, რომ ჩვენ გარშემო ადამაიანები გამუდმებით მიდიან და მოდიან, ჩვენ კი ვრჩებით.

ამ ადამიანებს შორის არიან ისეთები, რომლებთანაც გგონია, რომ ურთიერთობას გააგრძელებ, მეგობრები იქნებით კუბოს კარამდე,  ვიღაცას შვილს მოანათლინებ, ვიღაცას ცხვირს დააბანინებ, ვიღაცას კუჭმაჭს გაუკეთბ.. მოკლედ, მეტ-ნაკლებად მნიშვნელოვანი ადამიანებისთვის უხილავი ძაფების გამობმას ვცდილობთ, რადგან ვიცით, რომ სხვა შემთხვევაში მათთან კავშირს ბუნებრივად დავკარგავთ და ეს არ გვინდა.

ჰო, აბა რა.. ადამიანებს ხომ ცვლილებების გიჟივით გვეშინია?!

რეალურად კი ის არის, რომ შეიძლება რიგით თანამშრომელთან უფრო მეტი საერთო გქონდეს, ვიდრე მეგობართან. იმიტომ, რომ სამსახურში უფრო მეტ დროს ატარებ. გავა რამდენიმე ხანი და უცებ ხვდები, რომ მეგობარი შორეული ხდება, იშვიათად ნახულობ, იშვიათად ინტერესდები მისი ამბებით და მერე ისე ბუნებრივად ქრება შენი ცხოვრებიდან...

ძალიან ვსევდიანდები ასეთ დროს. მე მინდა, რომ ბევრი ადამიანი მყავდეს გარშემო, რომლებსაც ვენდობი, მაგრამ რაც მეტ ადამიანთან მაქვს ურთიერთობა, მით უფრო ვრწმუნდები, რომ ერთადერთი, ვისი იმედიც შეიძლება მქონდეს, საკუთარი თავია.

მეგობრის რა გითხრათ, მაგრამ თითქმის ყოველდღე მახსენდება ერთი ადამიანი, სულ ვფიქრობ მასზე, ხანდახან ისე მომინდება მისი ამბის გაგება, ტელეფონი ამიღია, რომ დამერეკა ან მიმეწერა, მაგრამ მერე მახსენდება, რომ ცოცხალი აღარ არის და ელდა მეცემა ხოლმე.