მივიღე გამოხმაურება

იყო და არა იყო რა, ვიყავი მე. ერთხელ, როცა ერთ მოვლენაზე, ყველა დასავლეთივით აღშფოთდა, შეშფოთდა და დაგმო, მე მოვიქეცი ცოტა უცნაურად და დავწერე ეს პოსტი. პოსტი, რომელსაც დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. დიდი და არაერთგვაროვანი.

პირადად მე, მიმაჩნია, რომ ბევრის სათქმელი ვთქვი, რადგან კარს უკან, ჩუმად, მოფარებით, უამრავი ბრავო და აპლოდისმენტი მივიღე. არ ვამბობ, რომ გამბედავი ვარ, რადგან მთლად ასეც არ არის საქმე. უბრალოდ, ის რაღაც კონდიციამდე მივიდა და როცა ასე ხდება, უთქმელს არაფერს ვიტოვებ.

ზემოთ მოყვანილ პოსტზე (რომელიც, იმედი მაქვს, წაიკითხეთ) გამომეხმაურა მეუფე კალისტრატეს პირადი სტიქაროსანი. გამოხმაურება საჯარო სივრცეშიც არსებობს და შეგიძლიათ, იხილოთ აქ ბოლო ორი კომენტარი.

მინდა, კიდევ ერთხელ დავადასტურო: ჩემ მიერ გამოქვეყნებულ პოსტში ვიყავი მაქსიმალურად გულწრფელი. ეს პოსტი არ ყოფილა იმისთვის, რომ ვიღაცის თვალში ქულა დამეწერა ან დამეკლო. მე გამოვხატე ჩემი აზრი, განწყობა და ემოცია კონკრეტულ ფაქტზე კონკრეტულ ვითარებაში.