იქ, ბრაზილიაში

ბრაზილიაში წავიდოდი.

რიოში.

აეროპორტიდანვე, პლაჟთან ახლოს, კორპუსში ვიქირავებდი მზიან და ნათელ ბინას: თეთრი ავეჯით, ღია სტაფილოსფერი კედლებით, დიდი ფანჯრებითა და ჰაეროვანი ფარდებით;

დილით ერთ ჭიქა რძისა და ბანანის კოქტეილს დავლევდი, მსუბუქი, ბრაზილიური საპნის ოპერის, კონტექსტიდან ამოვარდნილ, 563534534-ე სერიას ვნახავდი;

მერე კოპაკაბანაზე ვიტანტალებდი, ცისფერ და სუფთა ოკეანეში ჩავიხრჩობოდი;

წამოსვლისას, ქუჩაში გამყიდველისგან ნაყიდ ანანასსა და ბანანს შევჭამდი, მზით და ხალისით ავივსებოდი;

მერე გავივლიდი რიოს ქუჩებში, ადგილობრივი მოსახლეობის სახეზე წინაპრების ნაკვთების მოძებნას დავიწყებდი და გამიხარდებოდა, ათიდან ერთში თუ აღმოვაჩენდი ინდიელის გარეგნობას;

საღამოს რამე გემრიელ კლუბში წავიდოდი და თავზე დავიმხობდი;

დილით გაზგამოცლილ მინერალურ წყალს დავლევდი და ბანანისა და რძის კოქტეილს მივაყოლებდი;

ტურისტული მარშრუტით წავიდოდი ჯუნგლებში, დავიხუთებოდი ნესტით და სიბნელით, გადავურჩებოდი პითონებს და ვნახავდი ულამაზეს გამოქვაბულებს;

ერთ დღეს ღარიბთა კვარტალშიც გავივლიდი. ფეხბურთს ვითამაშებდი ბავშვებთან, მუხლებს გადავიტყავებდი. მერე რომელიმე კეთილი ქალი, რომლის გამოხედვაშიც გადაშენებულ ინდიელს აღმოვაჩენდი,  ღვეზელზე დამპატიჟებდა;

ჩამოვჯდებოდი, კარზე ინდიელების ნაქსოვი ჭილობი იქნებოდა ჩამოფარებული, ძველ ტელევიზორში პოლიტიკური ტოქ--შოუს ნაწყვეტს ვნახავდი და მორიდებით გადავიღებდი კიდევ ერთ, უგემრიელეს ღვეზელს;

მადლობას ღიმილით გადავუხდიდი - ენაზე, რომელიც მთელს მსოფლიოში ერთნაირად ესმით;

სახლში დავბრუნდებოდი სითბოთი, მზით და რიოს ღარიბი კვარტლით სავსე, ბოლოჯერ გავივლიდი კოპაკაბანაზე, სახლში დაბრუნებული კი ბარგის ჩალაგებას უხალისოდ შევუდგებოდი;

ტრაპიდან უკან მოვიხედავდი, მაგრამ ჩემს ბრაზილიას ვეღარ დავინახავდი;

მერე ჩამოვიდოდი ძალიან ბედნიერი. აი, მსოფლიოში ყველაზე ბედნიერი ადამიანი.

ნეტა, ოდესმე თუ შევძლებ ჩემი ყველაზე თამამი ოცნებების ასრულებას?!