Monday, April 2, 2012

აკრძალული წიგნი

ბავშვებს ყველაფერი აინტერესებთ. რაც უფრო მეტს უკრძალავ, მით უფრო მეტად ძვრებიან დაკეტილ სივრცეში.

ასე დამემართა ოდესღაც, როცა სახლში, ზემო თაროსთან სკამი მივიდგი და სქელტანიანი წიგნების გადათვალიერება დავიწყე. ერთი აღმოვაჩინე, არ ვიცი, რატომ დამაინტერესა, ჩამოვიღე და კითხვას შევუდექი.

საინტერესოდ დაიწყო. ისე, როგორც კონკია იწყება: დაჩაგრული ობოლი, განებივრებული ბიძაშვილები, ბავშვთა თავშესაფარი, იქ მიმდინარე ბრძოლა გადარჩენისათვის...

ერთ მშვენიერ დღეს, მამიდაჩემმა დაინახა, რომ "ჯეინ ეარს" ვეჭიდებოდი. მთელი ამბებით წამართვა და დამალა: საშენო არ არისო. მეწყინა არ ჰქვია იმ გრძნობას, რაც მაშინ განვიცადე. ძალიან ბევრი ვეძებე, თუმცა დამალულ კანფეტს ვერ მივაგენი. დავივიწყე და სხვა წიგნის კითხვა დავიწყე.

ერთი-ორი წლის შემდეგ, საწოლის ქვეშ დამალულს კი მივაგენი, თავიდანაც დავიწყე კითხვა, თუმცა ბოლოში არ გავსულვარ. ისიც არ ვიცი, როგორ მთავრდება საბრალო ჯეინის თავგადასავალი. სიმართლე რომ ვთქვა, არც მაინტერესებს. ალბათ, როცა დავიწყე, მაშინ უნდა დამემთავრებინა. არც ის ვიცი, რატომ გადაწყვიტა მამიდაჩემმა, რომ ის საჩემო წიგნი არ იყო. ნახტომებით კი მაქვს წაკითხული, თუმცა რამე განსაკუთრებული უხამსობა არ მახსენდება. მით უმეტეს, ძალიან პატარაც არ ვიყავი, რამე რომ ვერ გამეგო (ნუ, უელბეკზე კი მივიღებდი შოკს).

ჰხოდა, ასე, მეგობრებო. მამიდაჩემის წყალობით, "ჯეინ ეარი" ჩემი შავი სიის ერთ-ერთი წიგნია (ვიცი, რომ ცხოვრებაში არ წავიკითხავ "პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარს"), თუმცა, ძალიან ბევრი აქებს და, მეც შემიძლიათ გითხრათ, ფრიად საინტერესოდ იწყება. ასე რომ, ვისაც ჯერ არ წაგიკითხავთ, დღეიდან საშუალება გაქვთ, 50 წიგნის ფარგლებში, სულ რაღაც, რვა ლარად შეიძინოთ ჯეინ ეარიანი "კვირის პალიტრა" და სულმოუთქმენლად შთანთქოთ შარლოტა ბრონტეს ერთ-ერთი საუკეთესო რომანი.
 
Powered by Blogger