Saturday, April 28, 2012

საუკეთესო მეგობრის ქორწილი

თავის დროზე, ერთმა ჩვენგან თავმოყვარეობაშელახულმა მოხუცმა გვითხრა, გავა რამდენიმე წელი და თქვენ ერთად ვეღარ იქნებითო.

ჩვენ ვუთხარით.. არა, არაფერი გვითქვამს. ირონიულად ჩავიცინეთ.

ჩვენ სამს ერთად ძალიან ბევრი დრო გვაქვს გატარებული. ლუდი, ლობიანი, იდეები, საქმეები, ემოციები, გადაწყვეტილება, რომელიც მაშინ საკუთარ და სხვის თავზე გადახტომას ნიშნავდა და ნდობა, რომელიც ერთმანეთის მიმართ გვაქვს და რომელმაც პირველად მაგრძნობინა რომ მე ნამდვილი მეგობრები მყავს.

მას შემდეგ თითქმის ორი წელი გავიდა. გვაქვს საქმეები, ერთმანეთს თითქმის ყოველდღე ვეღარ ვნახულობთ, თუმცა ყოველთვის ვგრძნობთ, როდის გვჭირდება კონტაქტი.

ფაქტია, რომ რაღაცა არსებობს ჩვენ შორის.
რაღაც, რომელსაც სხვები ვერასოდეს მიხვდებიან და არც ახსნას აქვს აზრი;
რაღაც, რამაც დღეს ერთმანეთს ჩახუტებულები კიბეებთან სამივე დებილებივით გვატირა;
რაღაც, რამაც დღევანდელი პირობები მიგვაცემინა ერთმანეთისათვის;
რაღაც, რამაც ტრადიციული ცერემონიების დაწყებამდე მისთვის ხელის დავლებისა და ჯანდაბაში გაქცევის სურვილი გამიჩინა;
რაღაც, რამაც ამ ემოციების გააზრებისას კიდევ ერთხელ გვაგრძნობინა, რომ ჩვენი ურთიერთობა არც ჩვეულებრივია და არც ნამდვილი. ჩვენი ურთიერთობა სხვა განზომილებაა, რომელიც ამ ყველაფერზე მაღლა დგას.

მე დღეიდან გათხოვილი კი არა, ოჯახიანი მეგობარი მყავს.
 
Powered by Blogger