Monday, June 17, 2013

Digital Summer Event by Liberty Bank

თურმე, 14 ივნისს ბლოგინგის საერთაშორისო დღე ყოფილა. ამის შესახებ მხოლოდ მაშინ გავიგე, როცა რადიო "აჭარას" პირდაპირ ეთერში ჩამრთეს, მომილოცეს და ბლოგზე მალაპარაკეს.

საღამოს "ვიტამინში" ავედით. Liberty Bank-მა Digital Summer მოაწყო და თავისი პროდუქცია წარმოგვიდგინა.

ჩემთვის ბანკი ყოველთვის ნიშნავდა დაწესებულებას, რომელიც ერთი კონკრეტული მიმართულებით მუშაობს, რაც ფულის ტრადიციული გზით მომოცვლას, ხელფასებს, გადარიცხვებს და ა.შ. ეხება. აქამდე მხოლოდ ერთადერთი ბანკი იყო, რომელთანაც სადაზღვევო კომპანიას ვაკავშირებდი და ისიც იმიტომ, რომ, ფერების მიხედვით, აშკარად ეტყობოდა შვილობილი კომპანიობა.

რაც შეეხება ლიბერთი ბანკს, აქამდე მის სახელთან მხოლოდ რამდენიმე პროდუქტს ვაკავშირებდი ("სმარტივი", "ფორტუნა ბარათი"), სიმართლე გითხრათ, ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ეს ახალი ბარათები, რაიმე განსხვავებულსა და განსაკუთრებულს არ სთავაზობდა მომხმარებელს. იმიტომ, რომ არ დავინტერესებულვარ მათი სერვისებით.

Digital Summer-ზე კი ერთბაშად იმდენი რამე გავიგე, ცოტა გაკვირვებული დავრჩი და ბანკის საქმიანობასაც სხვანაირად შევხედე.

მაგალითად, ნამდვილად არ ვიცოდი, თუ ჩემი საყვარელი Swoop-ი, რომლიდანაც არცთუ მცირე რაოდენობის შენაძენი მაქვს გაკეთებული, ლიბერთი ბანკის პროდუქტი იყო.

არც eMoney-ს შესახებ ვიცოდი, რომელიც, ჯერ კიდევ, 2007 წელს შექმნილა და პირველია, რომელიც ელექტრონულ ფულს უშვებს (ეს ნიშნავს, რომ მისი გამოყენება ონლაინ არის შესაძლებელი. შეგვიძლია ონლაინ შოპინგი და სხვადასხვა ტრანზაქციების განხორციელება), მისი შექმნა კი სრულიად უფასო ყოფილა და ნებისმიერ ჩვენგანს, სმარტივის გვერდზე დარეგისტრირების შემდეგ შეუძლია.

არც MyPhone-ს შესახებ ვიცოდი, რომლის საშუალებითაც, როუმინგთან შედრებით, 90%-ით იაფს იხდი დარეკვაში და ზარებს ინტერნეტით ახორციელებ (დიდი ალბათობით, ამ სექტემბერს გერმანიაში სწორედ MyPhone-ს გამოვიყენებ).

პრეზენტაციებს თავად ლადო გურგენიძე აკეთებდა. სამი ბლოგერი ვიყავით მოწვეულები, დანარჩენები, ლიბერთის პარტნიორები და მოწვეული სტუმრები იყვნენ. ივენთზე ახალი პროდუქტების პრეზენტაციაც  შედგა. მათ შორის Paystore-ც იყო. როგორც მისმა წარმომადგენლებმა და ლადო გურგენიძემ აგვიხსნეს, ეს არის ონლაინ მაღაზია, რომელიც ფეისბუქშია ჩაშენებული და შესაძლებლობას გვაძლევს, ფეისბუქიდან გაუსვლელად ვიშოპინგოთ. :D



კიდევ ერთი საინტერესო დეტალი მათთვის, ვისაც ID ბარათი აქვს. ამ ბარათების გამოსვლისას თავიდანვე ხომ იყო ცნობილი, რომ მომხმარებელს შეეძლო, რამდენიმე ბარათი გაეერთიანებინა (ვიზა ბარათი, მართვის მოწმობა, დაგროვების ქულები) .. როგორც გურგენიძემ თქვა, ამ ეტაპზე ლიბერთი ბანკი პირველია, რომელიც მის მომხმარებელს საშუალებას აძლევს, ID ბარათით გამოიტანოს თანხა ბანკომატიდან..

ეს ის ძირითადი პროდუქტებია, რომლებიც დამამახსოვრდა. სხვათაშორის, არც ის ვიცოდი, რომ ევროპაბეთი და აჭარაბეთი ლიბერთის პარტნიორები იყვნენ.

ზემოთ აღვნიშნე, რომ ცოტა უცნაურად მომეჩვენა ამდენი პროდუქტი, რომლებსაც ერთი ბანკი აერთიანებს. საინტერესოა, რომ პარტნიორთა უმეტესობას, ლოგოებში ლიბერთის ფერები აქვს გამოყენებული. რაც კარგია იმისათვის, რომ მომხმარებელმა იცოდეს, ვისთან უწევს კონტაქტი. აღსანიშნავია, რომ პარტნიორობა სხვადასხვა კომპანიებთან, ბანკის კლიენტისათვის გარკვეულ ოპერაციებს უფრო აადვილებს.

არ ვიცი, მე მრჩება შთაბეჭდილება თუ ასეა, მაგრამ ლიბერთი ბანკი უფრო ნაკლებად ჩანს, ვიდრე სხვა ბანკები. თუმცა, ვფიქრობ, საზოგადოებამ მეტი უნდა იცოდეს ლიბერთის მართლაც, კარგი პროდუქტების შესახებ.

საღამოს შემდეგ გამიჩნდა იდეა, რომ ამ პროდუქტებისა და საქმიანობის შესახებ, საზოგადოების უფრო მეტი ინფორმირებულობაა საჭირო.

P.S. საღამოს ბოლოს იყო ფოკუსები დათო რობაქიძისგან და კარაოკე. ორივეგან სასაჩუქრე ბარათები გათამაშდა, სამწუხაროდ, მე ვერაფერი მოვიგე.. :D





Thursday, June 6, 2013

როდესაც შენი ტოლები იხოცებიან

დაახლოებით, ერთი თვის წინ, როდესაც ჰელმანდის პროვინციაში, ქართულ სამხედრო ბაზაზე თავდასხმა მოხდა და სამი ქართველი დაიღუპა, მე და ჩემი ოპერატორი სამინისტროში, ბრიფინგზე წავედით.

თემა ჯერ არ იყო ცნობილი. ყველას ეგონა, რომ კომენტარი პოლიტიკურ ვითარებაზე კეთდებოდა.

ადგილზე მისულებმა თავდასხმის შესახებ შევიტყვეთ. ბრიფინგი რვაზე იყო დანიშნული, თუმცა ერთ საათზე მეტხანს მოგვიწია ლოდინმა. ორივე ვცქმუტავდით და უკმაყოფილებას გამოვთქვამდით - ჩვენ ჩვენს პირად საქმეებზე მიგვეჩქარებოდა.

არეულ გეგმებზე მრავალგზის წუწუნის შემდეგ,  უცებ დამარტყა, რომ მანამ, სანამ ჩვენ ისეთი პრიმიტიული რაღაცების გადადება გვენანებოდა, როგორიც ვიღაცასთან შეხვედრა ან მეგობრებთან ლუდის დალევაა, ჩვენი ტოლები დაიხოცნენ. ადამიანები, რომლებსაც, ჩვენსავით უყვარდათ ლუდი, მეგობრები, ოჯახის წევრები, საღამოობით გარეთ სეირნობა, გვიანობამდე მესიჯობა, ვიღაცებთან ფლირტი და ა.შ.

მაშინ ვიგრძენი, როგორი ამაზრზენი იყო ჩემი საქციელი და იმ დაღუპული სამხედროების შემრცხვა.

დღესაც, სანამ ჩემი პირადი ცხოვრების აბსურდულ დეტალებსა თუ უცნაურ ტიპებზე ვნერვიულობ(დი) და პრიმიტიული რაღაცების გამო მეგონა თავი "უბედური", სანამ იმ დილემას ვწყვეტი, ჩავსულიყავი თუ არა ლუდისა და მიწის თხილის საყიდლად და  The Subway-ს ან Depeche Mode-ს ახალ ალბომს ვუსმენდი, ავღანეთში ჩემი ტოლი შვიდი  ბიჭი დაიღუპა.
(ამას არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა, მაგრამ) აქედან სამი გორელი.
ჩვენ 17 წელი ერთ ქალაქში ვცხოვრობდით. საერთო ადგილებში დავდიოდით. შეიძლება, კიდეც შევხვედრილვართ ერთმანეთს, ბევრჯერ. შეიძლება, მაშინაც მინახავს, ომის შემდეგ რომ დავბრუნდით ჩვენს ქალაქში და ყველას რომ ერთმანეთი გვიყვარდა. შეიძლება, ერთად გვისეირნია ჭავჭავაძესა თუ სტალინის მუზეუმის ბაღში, ერთი გამყიდველისგან გვიყიდია მზესუმზირა თუ საღეჭი რეზინი..

შეიძლება, იმათაც ჩემსავით აწუხებდათ პირადი ცხოვრების უმნიშვნელო დეტალები (სიკვდილის წინაშე ხომ ყველა სხვა დანარჩენი უმნიშვნელოა), შეიძლება, ავღანეთიდან ჩამოსვლის შემდეგ, ოჯახების შექმნას გეგმავდნენ, შეიძლება, ზოგიერთი დედისერთა იყო, ზოგს პატარა შვილი დარჩა, ორსული ცოლი, ანდაც, არავინ - ვერ მოასწრო!

და, აი, ეს ადამიანები, რომლებსაც ისევე უხაროდათ სიცოცხლე, როგორც მე;
იმდენივე უამრავი გეგმა ჰქონდათ, როგორც მე;
სიკვდილი ისევე ცხრა მთას იქით ეგონათ, როგორც მე
რამდენიმე საათის წინ, თვალის ერთ დახამხამებაში დაიხოცნენ.

როგორ უნდა მიხვიდე, მათ ოჯახებში, ადამიანი?
რა უნდა უთხრა?
რით უნდა ანუგეშო?
ის ბიჭები ხომ ავღანეთში კარიერისა და მათხოვრული, საშუალოდ, 1000$-ის გამო წავიდნენ?
1000$-ის გამო.
რეალურად.

ადამიანის სიკვდილი სევდიანია. თუმცა, ახალგაზრდა ადამიანის სიკვდილი გკლავს. როდესაც შენი ტოლი იღუპება, ხვდები, რომ ახლოსაა, კუთხეში. და მისი დაცვა სიკვდილისაგან ისევე გინდა, როგორც საკუთარი თავის.

დღეს ვნახე ერთი დაღუპული ჯარისკაცის ფოტო.
რაღაცნაირი თვალები ჰქონია.
სუფთა და ბავშვური.
21 წლის იყო.

ამის შემდეგ, ისეთ უბადრუკ "პრობლემებს" ყურადღება როგორ უნდა მივაქციო?!
აი, როგორ?
როგორ, როცა ჩემი ტოლები იღუპებიან.
ადამიანები, რომლებსაც ისევე უყვარდათ სიცოცხლე, როგორც მე მიყვარს!
და ახლა აღარ არიან.

რა ვიცი. ვის შეუძლია, მათი ოჯახის წევრებს თვალები გაუსწოროს?
ვის?

P.S. ასე მგონია, მათ დაღუპვაში დამნაშავე მეც ვარ.

Saturday, June 1, 2013

კალა - დასასრული

რას ვიფიქრებდი, თუ 24 წლის მანძილზე, დაბადების დღის საუკეთესო საჩუქარს კახა კალაძე თუ გამიკეთებდა?!
მილანის რიგებში კახა კალაძე 2003 წელს, სერია ა-ს ფინალში მახსოვს. ეს ბოლო ფინალი იყო, რომელიც იტალიის ჩემპიონატში შედგა (მას შემდეგ გამარჯვებული დაგროვილი ქულების ოდენობით ვლინდება). მილანი რომას ეთამაშებოდა. კალას ტრავმა ახალი მოშუშებული ჰქონდა და მოედანზე ბოლოსკენ შემოუშვეს.

ფეხბურთის ყურების დღიდან "მილანის" გულშემატკივარი ვარ. ერთ-ერთი მიზეზი,  კახა კალაძის ფაქტორიც იყო. ბედნიერი ვიყავი, როდესაც კალა 90 წუთს თამაშობდა.  ხელზე ყოველთვის ეკეთა სამაჯური საქართველოს დროშის გამოსახულებით, რომელიც ყოველთვის ჩანდა და მეამაყებოდა. ალბათ, იმ დიდ მატჩთაგან, რომლებიც კალას უთამაშია, რომელიმეზე რომ მოვმხვდარიყავი, ყველას სიამაყით ვეტყოდი, რომ კალაძე ჩემი თანამემამულეა.

მე კახა კალაძეს შევხვდი. ოღონდ, გვიან. უკვე მინისტრის რანგში. ვუყრებდი და ჩემი თავის მიკვირდა. კოსტუმში ვერ ამოვიცანი ფეხბურთელი, რომლის ეკრანზე გამოჩენასაც, მსოფლიო დონის მატჩებზე, ნესტასავით გულის ფანცქალით ველოდებოდი. კოსტუმში კახა კალაძე ენერგეტიკის მინისტრია, რომელსაც ბატონ კახას ვეძახით და ენერგეტიკაზე ვუსვამთ კითხვას. ერთხელ, სადღაც, თებერვალში, ვერ მოვითმინე და, მთავრობის სხდომის დასრულების შემდეგ, ლიფტს რომ ელოდებოდა, ვკითხე, გამოსამშვიდობებელს როდის მართავ-თქო. საორგანიზაციო საკითხებია მოსაწესრიგებელი და აუცილებლად გაგაგებინებთო. ნესტას ხომ ჩამოიყვან-მეთქი. კიო.

ნესტა ვერ ჩამოვიდა (ახლა კანადაში თამაშობს). სხვები ჩამოვიდნენ. ლეგენდები. კახა კალაძე კი, ბატონ კახადან, 90 წუთით ისევ კალად გადაიქცა.
კალად, რომელიც ყველას ძალიან უყვარს;
კალად, რომელმაც ფეხბურთზე შეყვარებულ ადამიანებს საქართველო გააცნო;
კალად, რომლის ხსენებაზეც, როგორც ამბობენ, იტალიაში ყველა თბილად გიღიმის და, როგორც მის თანამემამულეს, მაქსიმალურად ცდილობს, პატივი გცეს;
კალად, რომელმაც 2006 წელს, მიუნხენის ბაიერნთან მეოთხედ-ფინალში, ყველა დაიხია და უმაღლესი კლასი აჩვენა. მატჩის დამთავრების შემდეგ კი, საქართველოში გამოფრინდა და ძმა დაკრძალა;
კალად, რომელსაც პატარა ადამიანები იმ ავტოგოლებს ისე ნიშნისმოგებით უხსენებენ, გეგონება, სხვა არაფერი გაეკეთებინოს ამ ქვეყნისთვის;
კალად, რომლის შრომისმოყვარეობაზეც იმდენი ლეგენდა მსმენია, რომ სიამოვნებით ვიხსენებ და რომლებიც, სტიმულს მაძლევს, არ დავნებდე;
კალად, რომელიც საქართველოს ისტორიაში ყველა დროის ყველაზე წარმატებული და ტიტულოვანი ფეხბურთელია.

31 მაისს, კალაძემ კიდევ ერთხელ, ამჯერად, ლაივში გვაჩვენა, რომ მსოფლიო დონის ვარსკვლავი იყო. ჩვენ საკუთარი თვალით, რამდენიმე მეტრში ვნახეთ, როგორ თამაშობდნენ მის გვერდით ინძაგი, ბობანი, მალდინი, კანავარო და სხვები.. ეს ხალხი მის გამო, რამდენიმე საათით ჩამოვიდა თბილისში. ფეხბურთი ითამაშა, კალა გააცილა და წავიდა. მარტო ფეხბურთელები კი არა, ადრიანო გალიანიც ჩამოვიდა. მილანის ვიცე-პრეზიდენტი.

ღმერთმა უწყის, კიდევ როდის გვეყოლება კალაძისნაირი ფეხბურთელი. მოვესწრები კი ოდესმე ქართველს, რომელიც უმაღლესი დონის ფეხბურთს ითამაშებს?! ძნელია, ცრემლები შეიკავო მაშინ, როდესაც ფეხბურთელი საპატიო წრეს ურტყამს მოედანს. როდესაც ამდენი ადამიანი ტაშს უკრავს მას, ფეხზე უდგება და თან ტირის. ბედნიერი ვარ, რომ კალას თამაშს მოვესწარი.

მეც ვიტირე სტადიონზე. არა იმიტომ, რომ მალდინი ან ინძაგი ვინახე. არამედ, იმიტომ, რომ ჩემ თვალწინ დასრულდა ქართული ლეგენდა. ლეგენდა, სახელად კახა კალაძე.

P.S. დღეიდან კახა კალაძეს კვლავ კოსტუმში ვნახავ. კვლავ ბატონ კახას დავუძახებ, კვლავ ვთხოვ კომენტარებს ენერგეტიკის თემაზე და ისევ ძველებურად გამიკვირდება, რატომ ვერ ვახერხებ ოფიციალური ტანსაცმლის უკან, მილანის მაისურში მოთამაშე კალა ამოვიცნო.
 
Powered by Blogger