Thursday, August 29, 2013

პირადი პოსტების ერთი თვე

ჯონ ლენონის "Mind Games" მახსენდება ხშირად. მართალია, ეს სიმღერა ორ ადამიანზეა, მაგრამ, ცალ-ცალკეც, ჩვენ ყველა ვახტებით ბარიერებს, ვთესავთ მარცვლებს და ჩვენს წილ ომშიც ვართ ჩართულები (პარტიზანულში, ბუნებრივია). ყველა ვიბრძვით საკუთარი თავის წინააღმდეგ, ვცდილობთ, რაღაცები დავძლიოთ იმიტომ, რომ მერე ჩვენზევე მოპოვებული გამარჯვებით დავტკბეთ.

ერთი ჩემი ნაცნობი მეუბნებოდა ამას წინათ, ადამიანები ერთმანეთთან ყოველთვის პერფორმანსებს ვდგამთო. სინამდვილეში, პრობლემა არა ერთმანეთთან, არამედ, საკუთარ თავთან პერფორმანსების დადგმაა, რომელიც საკუთარი თავისა და შესაძლებლობების შეფასებაში გვიშლის ხელს.

ჩემი წილი პერფორმანსი იმაში მდგომარეობს, რომ ყველაფერს ზედმეტად განვიცდი და ვნერვიულობ. ნუ, ეს პოზაა ასეთი, სინამდვილეში მაგარი გოგო ვარ. ისეთი, რომ ვაანალიზებ, საკუთარ თავთან მეც კი ვკომპლექსდები. :)
ჰოდა, პოზაზე ვამბობდი:
ახლაც ვნერვიულობ.
უნდა ავბარგდე,
ჩავბარგდე და სრულიად მარტო წავბარგდე სხვა ქვეყანაში (აეროპორტში გამცილებელიც არავინ მყავს);
ისეთში, სადაც არასოდეს ვყოფილვარ და რომელიც, ჩემი საბოლოო დანიშნულების ადგილამდე, ერთგვარი, სატრანზიტო გასასვლელი უნდა იყოს.

ვნერვიულობ რთულ და მარტივ რაღაცებზე:
  • გადაჯდომისას დელიში არ გავფრინდე;
  • ენა (რომელსაც არ ვბრდღვნი) არ დამებას;
  •  გადავახტე ჩემს წილ პატარა ბარიერს და ჩემს მეორე მეს დავუმტკიცო, რომ პირველი მე სჯობნის;
  • უკან დაბრუნებული აღმოვჩნდე სასწავლო კურსში, რომელიც ჩემი იურიდიული ბეგრაუნდისათვის იქნება მისწრება. 
  • ვნერვიულობ, როგორი ხალხი დამხვდება იქ;
  • ვინ იქნებიან;
  • როგორი ქალაქია ბითლზების მეორე სამშობლო, მოვეწონები, ნეტა? :)
  • Das Messer ხომ იქნება იქაური წიგნების მაღაზიებში შვიდი წლის ოცნება რომ ავიხდინო და ტილ ლინდემანის ლექსები ჩავბღუჯო?.
  • იქნება, ჰაინრიხ მანის "ანრი IV"-ის მეორე ნაწილიც ვიპოვო..
ცხოვრებაში ყოველთვის არსებობს ეტაპები. ზოგი მნიშვნელოვანი, ზოგი - ნაკლებად; ზოგი - გარდამტეხი, ზოგი - ჭკუაზე მოსასვლელი..

აქ რაღაცებს არეულს ვტოვებ (არეულს რა, უკეთესადაც შეიძლებოდა). ალბათ, ამ მცირე ხნის მანძილზე, ყველა ცალ-ცალკე დავკვალიანდებით და ოქტომბრდან ყველაფერი კარგად იქნება. ბოლო სამი თვის განმავლობაში, სხვა რაღაცებთან ერთად, იმასაც მივხვდი, რომ სიბოროტეა, ადამიანს არათუ წლებს, არამედ, ერთ დღეს მაინც აკარგვინებდე შენ გამო მაშინ, როცა იცი, რომ არაფერი გამოვა.

გადავწყვიტე, ბლოგი გავაცოცხლო. ყოველი შემთხვევისათვის, მომდევნო სამი კვირის მანძილზე მაინც. იმედია, დრო მომცემს ამის საშუალებას და დატვირთული გრაფიკის მიუხედავად, ერთ საათს ყოველთვის გამოვნახავ, რომ ჩამოვჯდე ძილის წინ და ჰამბურგის შთაბეჭდილებები მოვყვე.
ჩემთვის ეს საინტერესო იქნება.
მისურვეთ წარმატებები!. <3



Sunday, August 18, 2013

Placebo-ს პლაცებო

ყველაფერი როდის დაიწყო, ამაზე ერთხელ უკვე დავწერე. ყოველთვის ზუსტად ვიცოდი, რომ ამ ჯგუფს ლაივში მოვუსმენდი, მაგრამ როდის - დაახლოებითი წარმოდგენაც მიჭირდა.

ახლაც, როდესაც სურვილის ახდენა შევძელი, კონცერტიც ჩატარდა, ხმაც დავკარგე, ყელიც მტკივა და გადაღებულ ვიდეოებსაც ისტერიულად ვუყურებ, მაინც არ მჯერა, რომ ჩემგან 20-30 მეტრში ბრაიან მოლკო იდგა, ეწეოდა, მღეროდა და იმ იშვიათი მომენტის შემსწრე ვიყავი, როცა ლაივებზე მისთვის დამახასაიათებელი, ჩვეული უჟმურობაც არ ეტყობოდა.

.... Placebo-ზე წასვლა ჯერ კიდევ შარშან, კიევში მინდოდა, თუმცა ბანალური მიზეზის გამო ვერ მოვახერხე. ერთადერთი, რაც იმ პერიოდში შემეძლო, ვიჯექი, ვუყურებდი ვიდეოებს, რომლებსაც ჯგუფი იუთუბის ოფიციალურ გვერდზე ტვირთავდა და ბოღმით ვსკდებოდი იმ ადამიანების გამო, ვინც დასწრება მოახერხა.

ვოდაფონის ფესტივალის დახურვაზე "Placebo"-ს გამოსვლის შესახებ ინფორმაცია, ჯგუფმა, ოფიციალურ ტვიტერზე, ასე, მარტში დადო. ჯერ aww რეაქცია მქონდა, მერე ვიფიქრე, ხომ არ წავიდე-თქო, შემდეგ, გადავწყვიტე, რატომაც არა-მეთქი და ზუსტად ორ თვეში, ბილეთიც მქონდა.

ბევრისგან გამიგია, რომ საყვარელი ჯგუფის ლაივის მოსმენას მარტო ამჯობინებდნენ. ამ ფენომენს ვერასოდეს ვხვდებოდი, თუმცა კონცერტისას სრული იზოლირება დამემართა. მიუხედავად იმისა, რომ მე და ჩემი ორივე მეგობარი  ერთად ვიდექით, ლაივი მე მაინც მარტომ მოვისმინე. თურმე, საყვარელი ჯგუფის ცოცხლად მოსმენა ისეთივე ინტიმური ყოფილა, როგორც, მაგალითად, ჰიგიენური საკითხები.

უცნაური შეგრძნებაა, როცა შენგან რამდენიმე მეტრში დგანან ტიპები, რომლებიც ისეთ მუსიკას ქმნიან, ყველა სინგლი რომ იცი და მოგწონს (ჩემთვის ასეთები მხოლოდ The Beatles და Placebo არიან), როცა ლაივში უსმენ ხმას, რომლის დიაპაზონი და ჟღერადობა ჯანდაბამდე სიფართოვისაა, როცა უყურებ, როგორ ეწევა კონცერტისას სიგარეტზე და შესვენებისას როგორ ითხოვს, მოუკიდონ და მოაწოდონ, როცა, ალბათ, მსოფლიოში ყველაზე უჟმურ მუსიკოსს გაღიმებულს ხედავ. როცა სიმღერებს პუბლიკას ამღერებს და იმ იშვიათ გამონაკლისს უშვებს, Line up-ში გაწერილ სიმღერებზე მეტს რომ მღერის.

Placebo-ს ბევრი ლაივი მაქვს ნანახი. მათგან უმეტესობაზე, ბრაიანი სიმღერით თავს დიდად არ იკლავს (იმპროვიზაციებზე ხომ საუბარიც ზედმეტია). ამიტომ, დიდი იმედები არც აქ მქონდა, თუმცა არ ვიცი, რა "ხოდზე" იყო სტამბულში. ტიპს თავი და ხმა არ დაუზოგავს, ყველა სიმღერაში აკეთა თავისი საფირმო გადასვლები ხმით, რამდენიმე მაგარი იმპროც დადეს. მათ შორის "Meds" და "Every me and every u" იყო ჩახოცვამდე სასწაული.

კიდევ, ძალიან უცნაურია მომენტი, როდესაც საყვარელი ჯგუფის პირველად ნახვას ელოდები და არ იცი, რა რეაქცია გექნება. რეაქცია არ მახსოვს, მაგრამ გარშემომყოფი შენნაირი ფანებისაგან მუხტი იმდენად დიდია, რომ გიყოლიებს, საკუთარ თავს ვერ აკონტროლებ. თან ინდივიდუალური ხარ, თან მასის ნაწილი. აბსოლუტურად ყველა სიმღერას ვიმღერე ბრაიანთან ერთად (უფრო სწორად, ის მღეროდა და მე ვკიოდი), შედეგი - წასული ხმა და ყელის საშინელი ტკივილია, რომელიც დღითიდღე ძლიერდება. :)

ერთ-ერთი ამაღელვებელი მომენტი, რომელიც კონცერტზე დაიდო, თურქებს უკავშირდება. დაახლოებით, 1 წუთის განმავლობაში, კონცერტის ყველა მონაწილე ყვიროდა:  "Her yer taksim her yer direnis" ("ყველგან ტაქსიმია, ყველგან წინააღმდეგობაა"). ეს ძალიან სპონტანურად მოხდა, დაიწყო ერთმა კაცმა და მთელი პარკი ჰყვა (ნეტა ოდესმე თუ მოხდება მსგავსი რამ საქართველოში?!). ამ მომენტში ყველაზე უკეთ გავიაზრე ბოლო პერიოდში სტამბულში მიმდინარე ამბები და ისეთი შთაბეჭდილება მქონდა, თითქოს, გეზი პარკის ამბების მონაწილე ვიყავი. :)

ცხოვრებაში პირველად დავესწარი ასეთ კონცერტს და მივხვდი, რას გულისხმობენ ადამიანები, რომლებიც ამბობენ, რომ მუსიკა მშვიდობაა, მუსიკა ადამიანებს აერთიანებს და აახლოებს, მუსიკას ენა არ სჭირდება, რომ მუსიკას შეუძლია, უფრო მეტი აკეთოს, ვიდრე პოლიტიკამ და პოლიტიკოსებმა..

კიდევ იმას მივხვდი, რომ ამ კონცერტისათვის 1700 კმ-ის გავლა ნამდვილად ღირდა. მეტისაც, თუ საჭირო გახდებოდა. ახლა ზუსტად ვიცი, რომ კიდევ მოვხვდები Placebo-ს ლაივზე. იმიტომ, რომ Placebo-ს ნამდვილად აქვს პლაცებოს ეფექტი. მასზე დამოკიდებული კი მას შემდეგ უფრო ხდები, რაც ცოცხალ შესრულებას მოუსმენ.

მანამდე კი, Placebo-ს შემდეგ გაჩერებამდე, კიდევ Depeche Mode-ა....



Tuesday, August 13, 2013

Istanbul Calling

სტამბული მეძახის:
ძველი უბნებით,
ვიწრო ქუჩებით,
აზიისათვის დამახასიათებელი, ფერადი სახლებით,
ადგილობრივებით, საღამოობით სახლის წინ ნარდს რომ თამაშობდნენ,
მსუქანი კატებით,
კატისსუნიანი ქუჩებით,
თავისებური სიმშვიდით,
იმ კიბეებით, შემთხვევით რომ აღმოვაჩინე, ბოსფორს რომ გადაჰყურებს და ულამაზესი რომაა მზის ჩასვლა მანდედან;
იმ ტიპებით,  მაგ კიბეებზე რომ ისხდნენ, ლუდს სვამდნენ, გიტარას უკრავდნენ და ყველაფერი ეკიდათ.


სტამბული მიხმობს:

აია სოფიათი - მაინტერესებს, როგორი რეაქცია ექნებათ მეორედ ნახვაზე ჩემს ორგანიზმში ჩაბუდებულ ჭიანჭველებს;
უმანკოების მუზეუმით - ჩუქურჯუმაზე კიდევ ერთხელ გავივლი, ალბათ;
ისტაკლალით - ტურისტების ქუჩად რომ არის ქცეული;
ტაქსიმით - მთელი სტამბულის ცენტრი რომაა;
გალათას კოშკით;


სტამბული მომენატრა:

უგემური სიმინდებით - რომ იცი, რომ საზიზღრობაა, მაგრამ მაინც რომ ჭამ;
ბლითებით, რომლების ჭამაც მხოლოდ დილის ექვს საათზე, მაშინ შეიძლება, როცა ახალი გამომცხვარია;
ჩორბათი - თურქეთში განსხვავებულია;
ბოსფორზე ახალდაჭერილი თევზის სენდვიჩით, რომელსაც რამდენჯერმე გავსინჯავ;
გამჭვირვალე ჭიქაში დასხმული ჩაით და კუბიკებიანი შაქრით;
ხორციანი საზიზღრობებით, რომლებზეც გული მერევა;
სულთანახმედით, რომელიც დიდად ვერ დავამუღამე;
ევროპული ნაწილით - რომელიც არ მინახავს;
იმ ქართველი ტიპით, ჩვენს გვერდით მაღაზიაში რომ მუშაობდა;
გამყიდველებით, თურქულის მეტი რომ არაფერი იციან;
სტარბაქსის ყავით - ყველა ნაბიჯზე რომაა გახსნილი;




სტამბული მეძახის:
ვოდაფონის ფესტივალით, რომლის დასკვნით კონცერტსაც აპრილიდან ველოდები;
"პლაცებოთი" - ვერ წარმოვიდგენდი, ასე მალე თუ ამიხდებოდა;
"ოქროს რქით" - რომელსაც, ახლაც ვერ ვნახავ - დამეზარება;
დოლმაბახჩეთი - აპრილში რომ სპეციალურად შემოვინახე;
აკვარიუმით - რომელიც ზედმეტად კარგიაო, ამბობენ;
პრინცის კუნძულებით - დრო თუ მექნება, გადავალ.


ჰოდა:
დროა, ჩავალაგო ბარგი;
გავასუფთავო ნაგავისგან iტექნოლოგიები;
დავტენო ქინდლი;
მოვიკიდო რუკზაკი;
წავიდე აეროპორტში;
ჩავჯდე თვითმფრინავში;
დაშვებამდე ვუყურო, როგორ ათენდება თავზე სტამბულს;
გადავჯდე ავტობუსში;
წამოვიდე ტაქსიმზე;
ვჭამო დილის ექვს საათზე ახალგამომცხვარი ბლითი;
მოვძებნო ახალი ბინა;
ფეხით ვიბოდიალო ბევრი;
დაველოდო 16 აგვისტოს საღამოს;
და მეც ჩავიდინო პაატარა "შინაგანი აქტი" :)

Istanbul Calling.


 
Powered by Blogger