Sunday, August 18, 2013

Placebo-ს პლაცებო

ყველაფერი როდის დაიწყო, ამაზე ერთხელ უკვე დავწერე. ყოველთვის ზუსტად ვიცოდი, რომ ამ ჯგუფს ლაივში მოვუსმენდი, მაგრამ როდის - დაახლოებითი წარმოდგენაც მიჭირდა.

ახლაც, როდესაც სურვილის ახდენა შევძელი, კონცერტიც ჩატარდა, ხმაც დავკარგე, ყელიც მტკივა და გადაღებულ ვიდეოებსაც ისტერიულად ვუყურებ, მაინც არ მჯერა, რომ ჩემგან 20-30 მეტრში ბრაიან მოლკო იდგა, ეწეოდა, მღეროდა და იმ იშვიათი მომენტის შემსწრე ვიყავი, როცა ლაივებზე მისთვის დამახასაიათებელი, ჩვეული უჟმურობაც არ ეტყობოდა.

.... Placebo-ზე წასვლა ჯერ კიდევ შარშან, კიევში მინდოდა, თუმცა ბანალური მიზეზის გამო ვერ მოვახერხე. ერთადერთი, რაც იმ პერიოდში შემეძლო, ვიჯექი, ვუყურებდი ვიდეოებს, რომლებსაც ჯგუფი იუთუბის ოფიციალურ გვერდზე ტვირთავდა და ბოღმით ვსკდებოდი იმ ადამიანების გამო, ვინც დასწრება მოახერხა.

ვოდაფონის ფესტივალის დახურვაზე "Placebo"-ს გამოსვლის შესახებ ინფორმაცია, ჯგუფმა, ოფიციალურ ტვიტერზე, ასე, მარტში დადო. ჯერ aww რეაქცია მქონდა, მერე ვიფიქრე, ხომ არ წავიდე-თქო, შემდეგ, გადავწყვიტე, რატომაც არა-მეთქი და ზუსტად ორ თვეში, ბილეთიც მქონდა.

ბევრისგან გამიგია, რომ საყვარელი ჯგუფის ლაივის მოსმენას მარტო ამჯობინებდნენ. ამ ფენომენს ვერასოდეს ვხვდებოდი, თუმცა კონცერტისას სრული იზოლირება დამემართა. მიუხედავად იმისა, რომ მე და ჩემი ორივე მეგობარი  ერთად ვიდექით, ლაივი მე მაინც მარტომ მოვისმინე. თურმე, საყვარელი ჯგუფის ცოცხლად მოსმენა ისეთივე ინტიმური ყოფილა, როგორც, მაგალითად, ჰიგიენური საკითხები.

უცნაური შეგრძნებაა, როცა შენგან რამდენიმე მეტრში დგანან ტიპები, რომლებიც ისეთ მუსიკას ქმნიან, ყველა სინგლი რომ იცი და მოგწონს (ჩემთვის ასეთები მხოლოდ The Beatles და Placebo არიან), როცა ლაივში უსმენ ხმას, რომლის დიაპაზონი და ჟღერადობა ჯანდაბამდე სიფართოვისაა, როცა უყურებ, როგორ ეწევა კონცერტისას სიგარეტზე და შესვენებისას როგორ ითხოვს, მოუკიდონ და მოაწოდონ, როცა, ალბათ, მსოფლიოში ყველაზე უჟმურ მუსიკოსს გაღიმებულს ხედავ. როცა სიმღერებს პუბლიკას ამღერებს და იმ იშვიათ გამონაკლისს უშვებს, Line up-ში გაწერილ სიმღერებზე მეტს რომ მღერის.

Placebo-ს ბევრი ლაივი მაქვს ნანახი. მათგან უმეტესობაზე, ბრაიანი სიმღერით თავს დიდად არ იკლავს (იმპროვიზაციებზე ხომ საუბარიც ზედმეტია). ამიტომ, დიდი იმედები არც აქ მქონდა, თუმცა არ ვიცი, რა "ხოდზე" იყო სტამბულში. ტიპს თავი და ხმა არ დაუზოგავს, ყველა სიმღერაში აკეთა თავისი საფირმო გადასვლები ხმით, რამდენიმე მაგარი იმპროც დადეს. მათ შორის "Meds" და "Every me and every u" იყო ჩახოცვამდე სასწაული.

კიდევ, ძალიან უცნაურია მომენტი, როდესაც საყვარელი ჯგუფის პირველად ნახვას ელოდები და არ იცი, რა რეაქცია გექნება. რეაქცია არ მახსოვს, მაგრამ გარშემომყოფი შენნაირი ფანებისაგან მუხტი იმდენად დიდია, რომ გიყოლიებს, საკუთარ თავს ვერ აკონტროლებ. თან ინდივიდუალური ხარ, თან მასის ნაწილი. აბსოლუტურად ყველა სიმღერას ვიმღერე ბრაიანთან ერთად (უფრო სწორად, ის მღეროდა და მე ვკიოდი), შედეგი - წასული ხმა და ყელის საშინელი ტკივილია, რომელიც დღითიდღე ძლიერდება. :)

ერთ-ერთი ამაღელვებელი მომენტი, რომელიც კონცერტზე დაიდო, თურქებს უკავშირდება. დაახლოებით, 1 წუთის განმავლობაში, კონცერტის ყველა მონაწილე ყვიროდა:  "Her yer taksim her yer direnis" ("ყველგან ტაქსიმია, ყველგან წინააღმდეგობაა"). ეს ძალიან სპონტანურად მოხდა, დაიწყო ერთმა კაცმა და მთელი პარკი ჰყვა (ნეტა ოდესმე თუ მოხდება მსგავსი რამ საქართველოში?!). ამ მომენტში ყველაზე უკეთ გავიაზრე ბოლო პერიოდში სტამბულში მიმდინარე ამბები და ისეთი შთაბეჭდილება მქონდა, თითქოს, გეზი პარკის ამბების მონაწილე ვიყავი. :)

ცხოვრებაში პირველად დავესწარი ასეთ კონცერტს და მივხვდი, რას გულისხმობენ ადამიანები, რომლებიც ამბობენ, რომ მუსიკა მშვიდობაა, მუსიკა ადამიანებს აერთიანებს და აახლოებს, მუსიკას ენა არ სჭირდება, რომ მუსიკას შეუძლია, უფრო მეტი აკეთოს, ვიდრე პოლიტიკამ და პოლიტიკოსებმა..

კიდევ იმას მივხვდი, რომ ამ კონცერტისათვის 1700 კმ-ის გავლა ნამდვილად ღირდა. მეტისაც, თუ საჭირო გახდებოდა. ახლა ზუსტად ვიცი, რომ კიდევ მოვხვდები Placebo-ს ლაივზე. იმიტომ, რომ Placebo-ს ნამდვილად აქვს პლაცებოს ეფექტი. მასზე დამოკიდებული კი მას შემდეგ უფრო ხდები, რაც ცოცხალ შესრულებას მოუსმენ.

მანამდე კი, Placebo-ს შემდეგ გაჩერებამდე, კიდევ Depeche Mode-ა....



1 comments:

teona vashakidze said...

მიყვარს ეს ჯგუფი <3

Post a Comment

სექტანტებო, კართან ფეხები გაიწმინდეთ და კომენტარები მტყვლიპეთ. კვალის დაუტოვებლად წასვლა უზრდელობა არსო, წინაპართა სულები გვიქადაგებენ.

 
Powered by Blogger