Saturday, October 26, 2013

შიში

ადამიანის ცხოვრება მუდმივი სტრესია, რომელიც სხვა არაფერია, თუ არა შიში.
ერთმა მითხრა წლების წინ, ადამიანი ერთადერთი არსებაა, რომელმაც იცის, რომ მოკვდავია და შიშით გული მისდისო.
ჰოდა, მთელი ცხოვრება მართლა იმის მეტს არაფერს ვაკეთებთ, ის შიში რომ დავძლიოთ, ბედნერებაში რომ გვიშლის ხელს.
მაგალითად
სიახლეების,
ადამიანური ურთიერთობების,
მატერიალური კეთილდღეობის დაკარგვის,
ახლობელი ადამიანების სიკვდილის,
საყვარელი ადამიანის დაკარგვის,
პასუხისმგებლობის აღების
და კიდევ უამრავი სხვა შიში.

არადა, სიახლეებიც ხდება,
ვერც ადამიანურ ურთიერთობებს გაექცევი,
მატერიალური კეთილდღეობებიც მიდის და მოდის,
ახლობლებიც კვდებიან,
საყვარელ ადამიანებსაც ვკარგავთ - ზოგჯერ აზრიანად, ზოგჯერ - უაზროდ,
პასუხისმგებლობასაც ვიღებთ;
ეს ყველაფერი გადაგვაქვს, მაგრამ მაინც გვეშინია.

შიში ძალიან ცუდი რაღაცაა.
იმდენად ცუდი, რომ განვითარებაში გვიშლის ხელს.
არამარტო პროფესიულში, ადამიანურშიც.

და ზოგ ადამიანს ისეთი მარტივი შიში ახასიათებს, 100 წელი რომ ვერ წარმოიდგენ, რომ შეიძლება მას ასეთი მარტივი რაღაცა აფრთხობდეს;
არადა, სწორედ ეგეთ ადამიანებს აქვთ ხოლმე აკვიატებული შიშები, რომელთა მოშორებაზეც ნაწილი მხოლოდ ოცნებობს, ნაწილი კი მათ გადალახვას ცდილობს.

ყველაზე ძნელად მოსაშორებელი შიში, მაინც, ე.წ. "წინა მწარე გამოცდილებაა".
როცა თავიდან იწყებ რაღაცას და თან შიშთ გული გიკანკალებს, რომ არ განმეორდეს ის, რაც წინ ან იმის წინ მოხდა;
იმიტომ, რომ სულ გგონია, ყოველ ჯერზე "ამას არ იმსახურებ" იმიტომ, რომ შენ არასოდეს არაფერს იწყებ. უბრალოდ, სხვებს არ ჰყოფნით საქმის ბოლომდე მიყვანის (ზოგს არც დაწყების) გამბედაობა იმიტომ, რომ მათ თვალში ან ძალიან მაგარი ტიპი ხარ, ან - აბსურდული და, ზოგჯერ, დაუშვებელი რაღაცების ეშინიათ. :)

შიში ცუდი რაღაცა კია, მაგრამ, რეალურად, ის ერთადერთია, რომელიც სტიმულს გვაძლევს, გამუდმებით ვებრძოლოთ საკუთარ თავს და ვაჯობოთ.

P.S. არადა, ის, რისიც გვეშინია, ზოგჯერ სულაც არაა ისეთი მონსტრული, ძილს რომ გვიფრთხობს და მოსვენებას გვიკარგავს. :)


Sunday, October 13, 2013

"არა ოკუპაციას" - ქართულად

პირველ კურსზე, როცა ჩემმა ერთმა ლექტორმა თქვა, რუსებს ქართველები მხიარული ხასიათისა და ტაშ-ფანდურის გამო ვუყვარვართ, საბჭოთა კავშირის დროსაც ასე გვიყურებდნენ და ახლაცო, ძალიან გავბრაზდი, თუმცა, ქართველურად, მალევე დამავიწყდა.

მისი სიტყვები პირველად, ორი წლის შემდეგ, 2008 წელს, აგვისტოს ომის პერიოდში გამახსენდა. მაშინ, როდესაც მცხეთაში, ტელევიზორის წინ ვიჯექი და მთელს სამყაროზე გამწარებული ვიკვნეტდი თითებს. თან კონცერტის პირდაპირ ტრანსლაციას ვუყურებდი, თბილისში რომ იმართებოდა, რუსთაველზე. ეს ქართველთა მიერ, ომის პროტესტი იყო, ტაშ-ფანდურით გამოთქმული პროტესტი, რომელსაც არც  მატერიალურ და არც ემოციურ დონეზე საერთო არაფერი ჰქონდა ჩემთან და იმ უამრავ ადამიანთან, რომლებსაც დროებით საცხოვრებლის დატოვება მოუხდა.

მეორედ ჩემი ლექტორის სიტყვები, ახლახან გამახსენდა, როცა რუსული ოკუპაციის წინააღმდეგ, აქციები დაიგეგმა. როგორც წესი, კანცელარიასთან დაგეგმილ, ათასკაციან აქციაზე, 100-მდე ძლივს მოვგროვდით. მათ შორის, ყოფილი ხელისუფლების წარმომადგენლები, მათი მხარდამჭერები და, ჟურნალისტები ჭარბობდნენ (ეს უკანასკნელნი, რა თქმა უნდა, მონაწილეების ნაცვლად, უპირატესობას ნაცნობი სახეების ჩაწერას ანიჭებენ და ამიტომ ხშირად იქმნება შთაბეჭდილება, რომ სწორედ ისინი არიან ორგანიზატორები. ამ შემთხვევაში, შესაძლოა, ეს სულაც არ იყოს სინამდვილისგან შორს).

კანცელარიისგან განსხვავებით, ხალხი ჭარბად მოვიდა ვარდების მოედანზე - ლოგიკურია, კონცერტსა და ტაშ-ფანდურზე მისვლა უფრო საინტერესოა: ბევრ ნაცნობს ნახავ, იქვე, კუთხეში ლუდს იყიდი, დალევ, ცოტას წაიცეკვებ, ერთი-ორჯერ, "არა ოკუპაციასო", რიტმში შემოსძახებ და სამშობლოს წინაშე ვალსაც მოიხდი.

ამ დროს ყველა კმაყოფილია: გამომსვლელიც (სადღაც მიეცა საშუალება, გამოსულიყო და დაეკრა, თან პატრიოტიზმშიც ჩაეთვალა), ორგანიზატორიც (შეძლო და მოიყვანა ხალხი ოკუპაციის გასაპროტესტებლად და მასაც პატრიოტიზმში ჩაეთვალა), მომსვლელიც (უკვე აღვნიშნე კონცერტის სიკეთეები და ესეც, უცილობლად, პატრიოტიზმშია ჩასათვლელი).

არადა, სინამდვილეში, არც ერთი ჩვენგანი განვიცდით იმას, რასაც დიცში, დვანში, ხურვალეთში, გუგუთიანკარგში, აძვსა და სხვა, კონფლიქტისპირა სოფლის მცხოვრებლები განიცდიან. ვუყურეთ, მაგრამ ვერ ვიაზრებთ, რას ნიშნავს, როდესაც ვიღაც ვანია გაიძულებს, საკუთარი ხელით აშენებული სახლი დაგანგრევინოს. პერიოდულად, 100 კაცამდე კი ჩადის დვანში და მშვიდობიან აქციას მართავს (რომელიც სულ მგონია, რომ აქცია აქციისთვისაა და ნერვები მეშლება), მაგრამ ბევრს იქ ჩასვლაც კი ეზარება. სამაგიეროდ, კონცერტზე მისვლა ეხალისება.

ზოგი მეტყვის, მეტი არ შეგვიძლია და რაც შეგვიძლია, იმას ვაკეთებთო. მე, ბუნებრივია, მჯერა ამის და ველოდები, როდის შეიქმნება კლიპები, სიმღერები, ჰიტები ოკუპაციის თემაზე, როდის დაიწერება ლექსები და პოემები, როდის გაიმართება ტურნეები საქართველოს მასშტაბით - მარტო თბილისში ხომ არ უნდა ხალხს მუსიკის მოსმენა და ლუდის დალევა?

და, საერთოდ, პრობლემა არა პროტესტის ფორმაში, არამედ, ნაძალადევ პროტესტშია და მაგას, საერთოდ, ფეისბუქზე ჩუმად ჯდომა სჯობს - საკუთარ თავებს მაინც არ მივაყენებთ შეურაცხყოფას არათუ იმ ადამიანებს, მავთულხლართებით გაყოფილ კარმიდამოში რომ უწევთ ცხოვრება.

P.S. დღეს მშობელი ეჩხუბებოდა 4-5 წლის ბავშვს, აქ იმისთვის მოვედით, რომ რუსული ოკუპაცია გავაპროტესტოთ და რუსულად ნუ მელაპარაკებიო. ისე, გეგონება, თავის დროზე თვითონ არ აუყვანა ბავშვს რუსულენოვანი ძიძა. პარადოკსების ქვეყანაში ვცხოვრობთ და მერე დეფის სიტყვაზე ვღადაობთ, ოკუპაციის წინააღმდეგ გამართულ კონცერტზე რომ წარმოსთქვა.



 
Powered by Blogger