Tuesday, November 19, 2013

Hiddenseek, Food for U და Startup Weekend Tbilisi-ს ფინალი

StartUp weekend-ზე უკვე დავწერე წინა პოსტში, ისიც დავწერე, ვინ იყო ჩემი ფავორიტი და, საერთოდ, რა ღონისძიებაა ეს, მაგრამ გამარჯვებულსა და კონკურსის ბოლო დღეზე არაფერი მითქვამს.

სამდღიანი ღონისძების ფარგლებში, უამარავი საინტერესო იდეა იქნა განხილული, მათგან ნაწილი ნახევარფინალში გადავიდა. უკვე კვირას, თავისუფალ უნივერსიტეტში, 2 საათიდან,  მწვრთნელებთან ერთად ამ იდეების სრულყოფა და საპრეზენტაციოდ მომზადება დაიწყო.

აშკარად ჩანდა, შიდაგანხილვის პროცესი იმდენად საინტერესო მიმდიანრეობდა, რომ ფინალური ღონისძიება დაგეგმილზე ორი საათით გვიან დაიწყო. მე რომ მივედი, გუნდები უკვე ნახევარფინალურ განხილვებში იყვნენ და ვერ გავიგე, თუ პარასკევის შემდეგ, ვის მიეცა აგრარულ უნიში საფინალო პრეზენტაციის მომზადების საშუალება. ჰოდა, წარმოიდგინეთ, როგორ გამიხარდა, როცა ფინალისტებში ნინა და გივიც აღმოვაჩინე თავისი ოფლაინ ლექსიკონით.


მოკლედ რომ ვთქვათ, ფინალში 10 გუნდი გადავიდა (წესით, ცხრა უნდა ყოფილიყო, თუმცა ჟიურიმ გამონაკლისი დაუშვა). თითოეულ გუნდს, დამსწრეებისა და ჟიურისათვის საკუთარი იდეის წარსადგენად, 10 წუთი მიეცა. ამის შემდეგ, კითხვები მოდიოდა.

ანონიმური შეთავაზებები ფეისბუქით, ონლაინ რესტორნების ქსელი, კულინარიისა თუ ფასდაკლების საიტი.. მოკლედ, 10 ძალიან საინტერესო იდეა იქნა შემოთავაზებული. გუშინდელი პრეზენტაციებისას კიდევ ერთხელ მივხვდი, თუ როგორი დიდი მნიშვნელობა აქვს ფორმას, როგორ წარადგენ შენს პროდუქტს. მაგალითად, შეიძლება ძალიან კარგი იდეა გქონდეს, მაგრამ ვერ მიიტანო მომხმარებლამდე და პირიქით.
პრეზენტატორების შორის, თავიდანვე დამამახსოვრდა რიგით მეორე გუნდი, რომელსაც ფეისბუქზე ანონიმური შეთავაზებების პროექტი, სახელწოდებით, Hiddenseek ჰქონდა. იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ FB იუზერებს, ამ აპის საშუალებით, შეუძლიათ, კონკრეტულ ივენთზე მონიშნონ ადამიანები, რომლებთან ერთადაც სიამოვნებით წავიდოდნენ. მოკლედ, ამის უცხოური ანალოგი არსებობს, თუმცა ეს უფრო დახვეწილია. პრეზენტაცია დამამახსოვრდა იმდენად, რამდენადაც პრეზენტატორმა დიანმიურად წარადგინა პროექტი, იყო უშუალო, რაც არ მოგაწყენდა.

ათი იდეის მოსმენა, ორსაათიანი ლოდინის შემდეგ, ცოტა არ იყოს, დამღლელი კია, თან ამ პროცესმა, 2 საათამდე გასტანა. ზოგადად, ძალიან ვბრაზდები, როცა ლაპარაკში ხელოვნურად ბევრ ბარბარიზმს ურევენ. პრეზენტატორთა აბსოლუტური უმრავლესობაც, ქართული სიტყვების ნაცვლად,  უხვად ხმარობდა ინგლისურს. იმდენად უხვად, რომ უკვე გამაღიზიანებელიც იყო. მესმის, რომ არსებობს გარკვეული სიტყვები, რომლებიც ინგლისურად უკეთ ჟღერს და ქართულზე ნათლად გამოხატავს სათქმელს, თუმცა რატომ ჰგონიათ ადამიანებს, რომ თუ ხუთისტყვიან წინადადებაში სამ ინგლისურ სიტყვას იტყვიან, უფრო საქმიანი, ინტელექტუალური და დახვეწილები გამოჩნდებიან, ჩემამდე არ დადის.

ათივე იდეის წარდგენის შემდეგ, ჟიური ცოტა ხნით გავიდა სათათბიროდ. შემდეგ აღმოჩნდა, რომ ერთი გამარჯვებულის ნაცვლად, მათ პირველ და მეორე ადგილების დაწესება გადაწყვიტეს. პირველ ადგილზე hiddenseek გავიდა, რომლებმაც iPad Air-ები მიიღეს საჩუქრად, მეორე ადგილზე კი, პროექტი Food for U, რომელიც კვების ინდუსტრიას შესახებაა.



მოკლედ, StartUp weekend-ის ყველაზე საინტერესო ნაწილი ისაა, რომ ორივე გამარჯვებულმა გუნდმა ჩაწერა ვიდეო საკუთარი იდეის შესახებ და გადაგზავნა უკვე გლობალური Startup Weekend-ის ღონისძიების კანდიდატად. სადაც, თუ მსაჯებს მოეწონათ, უკვე რეგიონულ ღონისძიებაში მიღებენ მონაწილეობას. რომ შევაჯეროთ, ეს ღონისძიება ხელს უწყობს ახალგაზრდა დეველოპერებს, IT სპეციალისტებსა თუ ინტერნეტტექნოლოგიებით დაინტერესებულ ტიპებს, რომ თავისი იდეებით, საერთაშორისო ბაზარზე გავიდნენ.


პირველი StartUp Weekend-ი თბილისში, შეიძლება ითქვას, რომ წარმატებული აღმოჩნდა, როგორც ვიცი, შემდეგი ღონისძიებებიც იგეგმება და, ვნახოთ, იქნება, იმ გუნდებიდან რომელიმე, ისეთი მაგარი პროდუქტის შემქნელი აღმოჩნდეს, მთელი თუ არა, ნახევარი მსოფლიო მაინც რომ აალაპრაკოს.  J

Saturday, November 16, 2013

ოფლაინ-ლექსიკონი და შიდასამსახურებრივი ჩატი ანუ, SWT Tbilisi

გივიმ და ნინამ ერთი საინტერესო იდეის შესახებ მითხრეს, რომელმაც ძალიან დამაინტერესა. ეს არის უცხო ენათა ლექსიკონი, რომელიც ოფლაინ რეჟიმშიც მუშაობს. ეს უკანასკნელი, ძალიან მნიშვნელოვანია. აქ კიდევ რა გიჭირს, გაჭირვებით თუ კარგად, Tbilisi loves you მაინცაა ქალაქში და, გარკვეულ ადგილებში, ინტერნეტით სარგებლობა შეგიძლია, მაგრამ როცა უცხოეთში ხარ, ამის შანსი ნაკლები გაქვს. არადა, ლექსიკონი იქ უფრო გჭირდება.

მოკლედ, ოფლაინ ლექსიკონის იდეამ, როგორც იტყვიან, „დამაბა“.

მოგვიანებით, ნინა და გივი, ლიბერთი ბანკში, Startup Weekend-ის ფარგლებში ვნახე. მონაწილის ბეჯები ეკეთათ. მითხრეს რომ თავისი იდეა მოიტანეს და გამარჯვების იმედიც აქვთ (პრინციპში, მეც. ოფლაინ ლექსიკონი, მინიმუმ, მომდევნო ერთი წლის მანძილზე, მართლა ძალიან მჭირდება). გამარჯვების იმედი, მათ გარდა, რამდენიმე ათეულ ჯგუფს აქვს,  რომლებმაც საკუთარი იდეები ჟიურის წევრებს წარუდგინეს.
თვითონ Startup Weekend-ს რაც შეეხება, ალბათ, ზოგმა არ იცის, რომ ღონისძიება მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში ტარდება. თბილისში პირველად მოეწყო. ლიბერთი ბანკის, Smartex ჯგუფისა და თავისუფალი უნივერსიტეტის ერთობლივი ძალისხმევით. ეს ღონისძიება ახალგაზრდა დეველოპერებს, IT სპეციალისეტებს და, ადამიანებს, რომლებსაც ინტერნეტტექნოლოგიები აინტერესებთ, საშუალებას აძლევს, საკუთარი იდეები ძალიან მაგარ მენეჯერებს წარუდგინონ, რჩევები მიიღონ და მერე საკუთარი ბიზნესიც დაიწყონ.


ღონისძიება სამდღიანია. ჯეერ ჯგუფები შეირჩა იდეების მიხედვით, მერე მათ პრეზნეტაცია მოახდინეს ჟიურის წევრებთან, შემდეგი ეტაპი მუშაობაა მენტორებთან და ბოლოს, გამარჯვებული ერთი გუნდი გამოვლინდება. სხვათაშორის, startup weekend-ის საერთაშროსო ფორმატი, საუკეთესო იდეების აუცილებლად დაფინანსებას არ გულისხმობს, თუმცა საქართველოში ეს გამონაკლისი იქნებაო, Smartex-ში ამბობენ და მეც ძალიან მაინტერესებს, ვინ იქნება გამარჯვებული.


სხვათაშორის, მსოფლიოს სხვადასხვა ქალაქში 400-ზე მეტი ღონისძიება გაიმართა და, ამ გლობალური პროექტის ფარგლებში, სადღაც, 4300-მდე ახალი ბიზნესი დაიწყო.
გამიხარდა, რომ რატომღაც, პირველი ეტაპიდან მივადევნე ამ ღონისძიებას თვალი. მართლა ძნელია, 2 წუთში საკუთარი ბიზნესიდეა საუკეთესოდ წარუდგინო ისეთ ჟიურის, რომლის წევრებიც ლადო გურგენიძე, გიორგი ახალაია (USAID), ქეთი ბოჭორიშვილი (ეკონომიკის სამინისტრო) თუ სხვები არიან, მაგრამ მონაწილეებს აშკარად ეტყობოდათ, რომ კარგად მოემზადნენ. 2 წუთი აბსოლუტურად საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ჩემნაირ ადამიანსაც, რომელიც საერთოდ არაა საქმის კურსში, ადვილად გაეგო რას გვთავაზობს intra-chat-ი, მეგობრების ანონიმურად მიპატიჟების სერვისი, wishmaster-ი და სხვები. მოკლედ, წარმოდგენილი იდეებიდან, ძალიან ბევრი საჭირო, კომფორტული და ისეთია, რომლებიც ბევრ მომხმარებელს გაუადვილებს ცხოვრებას. სხვათაშორის, გუშინდელ პრეზენტაციას უმარავი ადამიანი ესწრებოდა. როგორც აღმოჩნდა, Smartex-მა გადაწყვიტა, ე.წ. Crowdfunding ექსპერიმენტის ჩატარება. ანუ, მოიწვიეს ბევრი სტუმარი (მათ შორის, ბევრი წარმატებული ბიზნესმენი ვიცანი), რომლებსაც, იდეის მოწონების შემთხვევაში, თავისუფლად შეუძლიათ, ინვესტიცია თავად განახორციელონ.




 პრეზენტაციების პირველი ეტაპი გუშინ გაიმართა. დღეს დილიდან, მონაწილეები თავისუფალ უნივერსიტეტში არიან შეკრებილები და კონსულტაციებს მენტორებთან გადიან. მათ შორის არიან გივი და ნინაც. ხვალ აუცილებლად ვაპირებ წასვლას, გამარჯვებულის გამოვლინებას ვერ გამოვტოვებ. ჰოდა, იმედი მაქვს, მანამდე შერჩეულ ცხრა ფინალისტში, მათ პროექტსაც ვიხილავ. J

Tuesday, November 12, 2013

ოცნება, რომელიც აუხდენელი დამრჩა

13 წელია, მის  შესახებ ვიცი.
ათი წლის ვიყავი, რომ ვნახე. ევროპის ჩემპიონატზე, 2000 წელს. მხრებამდე თმები ჰქონდა. ერთნაირები იყვნენ დაცვაში ის, მალდინი და კანავარო.

ეს იყო დაცვა, რომელიც ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთ საუკეთესოდ მიიჩნევა. პოპულარობა და ყურადღების ცენტრში ყოფნა არასოდეს აკლდა არც მალდინის და არც კანავაროს, თუმცა ნესტა იმ იშვიათ გამონაკლისს განეკუთვნებოდა, რომელიც თავის საქმეს უმაღლეს დონეზე, ყოველგვარი საყოველთაო აჟიოტაჟის გარეშე აკეთებდა.

სანდროს გარშემო არ მახსოვს სკანდალები. იშვიათი იყო მისი უხეში თამაში (თითქმის, ოცწლიანი კარიერის მანძილზე, წითელი ბარათი მხოლოდ ორჯერ აქვს მიღებული). არ მეგულება "ლაციოს" ან "მილანის" ფანი, რომელსაც, მოედანზე 13 ნომრის დგომისას, მოწინააღმდეგის გოლის შიში ჰქონოდა.
აბა, როგორ შეიძლება, ნებისმიერი დონის თავდამსხმელის გეშინოდეს მაშინ, როცა დაცვაში ალესანდრო ნესტა დგას?!


თამაშის განსაკუთრებული მანერა - თავაწეული, ზედმიწევნით დახვეწილი, ელეგანტური, მაღალი ტექნიკა და სუფთა ვარდნები. ეს ალესანდრო ნესტას სტილია. სწორედ ამით დამამახსოვრა პირველად თავი.

სანდრო ყოველთვის უკანა პლანზე იდგა. მაშინაც, თუ თამაშის მოგებაში უდიდეს როლს ასრულებდა, მაშინაც, თუ გმირი ხდებოდა და მაშინაც, როცა ის იშვიათი შემთხვევა იყო, როდესაც გოლი გაჰქონდა.

მახსოვს ჩემი პირველი პლაკატი, რომელიც ოთახში მქონდა გაკრული. რონალდინიოს, დელ-პიეროს, პიპოსა თუ რინიოს პლაკატების ცვენა რომ იყო, სანდროსი ვერ ვიპოვე და სპეციალურად შევუკვეთე, რომ ჩამოეტანათ. ჩემზე ბედნიერი არავინ იყო, ოთახში რომ გავაკარი და ყოველ დილით, თვალის გახელისთანავე, სანდროს ვუყურებდი.

საკუთარი თავისთვის ვერ მიპატიებია 2006 წელს, როდესაც სანდრო იტალიის ნაკრებთან ერთად, აგერ, კუთხეში იყო ჩამოსული, ვერ წავედი და ვერ ვნახე. მატჩსაც ტელევიზორში ვადევნე თვალი. არადა, ეს ჩემი პირველი და უკანასკნელი შანსი იყო. შანსი იმისა, რომ ლაივში მენახა სანდროს თამაში მოედანზე.

პრობლემა, რომელიც ნებისმიერი ფეხბურთელის კარიერას სდევს თან, ტრავმებია. ნესტაც გაწვალებული იყო ტრავმებით. მახსოვს, რამდენიმე წლის წინ, ხერხემალზე გაკეთებული საკმაოდ მძიმე ოპერაცია, იმდენად მძიმე, რომ აღარავის ეგონა, თუ, უკვე ვეტერანი სანდრო, მოედანზე გასვლას შეძლებდა.

მან შეძლო.
შეძლო ცხრათვიანი პაუზის შემდეგ.
შეძლო ისე, როგორ მანამდე:
უზადოდ, სუფთად, აუღელვებლად, დახვეწილად, თითქოს არაფერი მომხდარა..
შეძლო ისე, რომ ნებისმიერ ახალგაზრდა მცველს შეშურდებოდა;
ვუყურებდი ამ, მართლაც, გმირული დაბრუნების შემდეგ მოედანზე და, მოწინააღმდეგის თავდამსხმელისათვის, მის მიერ ართმეულ ყოველ ბურთზე ვრწმუნდებოდი, რომ 13 წლის წინ, როცა ფეხბურთის არსში გარკვევას ვიწყებდი, კაშკაშა ვარსკვლავებში წყნარად, უხმაუროდ მოთამაშე გენიალური მცველი აღმოვაჩინე. ფეხბურთელი, რომლის გენიოსობის შესახებ გარშემომყოფებიც დარწმუნებულები იყვნენ, პატივს სცემდნენ და თავადაც იცოდა, ოღონდ თავში ავარდნის გარეშე.

ნესტა იმ იშვიათი ფეხბურთელების კატეგორიას განეკუთვნება, რომელიც არასოდეს ეჯიბრებოდა სხვებს რეკლამების კოლექციების დაგროვებაში, არასოდეს ისწრაფვოდა მედიის გადამეტებული ყურადღების დასამსახურებლად. არა იმიტომ, რომ უინტერესო იყო ცნობილ ფეხბურთელებზე მონადირე სპორტული ფირმების, პეროგარჭობილი მოდელიერებისა თუ რეიტინგებზე დახამებული მედისასაშუალებებისათვის, უბრალოდ, მას ეს არ სჭირდებოდა.

ნესტას თავისი წილი ფანები ყოველთვის ჰყავდა. ისეთივე კუთხეში მდგარი, ხელიხელშეტყუპებული და გულაჩქროლებულები, როგორიც მე ვიყავი, კვირიდან კვირამდე მისი თამაშის მოლოდინში რომ ვცქმუტავდი.


მახსოვს სანდროს ბოლო თამაში მილანში. აი, ზეე, სანდრო, რინიო, პიპო, ერთად რომ წავიდნენ (იმავე დღეს ჯენოადან წავიდა კალაც). ბანერიც მახსოვს, "მადლობა, ნესტა", ცრემლებიც სანდროს თვალებზე, დამალვას რომ ცდილობდა, კამერებიც მახსოვს, აქცენტი პიპოსა და რინიოზე რომ იყო გაკეთებული და სანდროს მხოლოდ აქა-იქ თუ მოვკარი რამდენჯერმე თვალი. მახსოვს, ჯერ რომ რაღაც მომებჯინა ყელში, მერე თვალები ცრემლებით რომ ამევსო, მერე ჩუმად მოწმენდა რომ დავიწყე, ბოლოს რომ ავზლუქუნდი და ზლუქუნი ქვითინში გადამეზარდა.

ბუნებრივია, მე არც პირველი ვიყავი და არც უკანასკნელი მსოფლიოში იმ დღეს, იმ წუთებში..
ღმერთმა უწყის, რამდენი ფანი ტიროდა იმ ბედნიერი წუთებისათვის, რომლებსც ეს ფეხბურთელები, წლების მანძილზე გვჩუქნიდნენ..

...მერე სანდრო კანადაში წავიდა, მონრეალში. 14 ნომერი მაისური მისცეს. იქ მისი თამაში ერთი-ორჯერ ვნახე.
რავი..
ვერაფერი..
კარიერის დასრულებაზე თქვა ამ ზაფხულს, მომავალი სეზონი ჩამთავრდება და წავალო, მაგრამ ადრე მოიყვანა სისრულეში. 20 ოქტომბერს ბოლო მატჩი ჩაატარა.

ცრემლების გარეშე დღემდე ვერ ვუყურებ მისი თამაშების ჩანაწერებს.
ძალიან მენატრება მოედანზე.
აი, 2 წელი გავიდა და, დღესაც, მილანის დაცვაში,13 ნომერში გამოწყობილ, თავაწეულ, მშვიდ და ამაყად მოთამაშე სანდროს ვეძებ. იმისათვის, რომ ჩვენი კარის დაცულობაში ეჭვი არ მეპარებოდეს, იმისათვის, რომ გული ისევე ამიჩქროლდეს, როგორც 13 წლის მანძილზე მემართებოდა.

არა, ასეთი ფეხბურთელები არ უნდა ბერდებოდნენ. ეს ხომ უსამართლობაა?!

ნათქვამია, გეშინოდეთ თქვენი ოცნებების, რადგან ისინი შეიძლება ახდესო. ჩემი პირველი (და, იმედია, უკანასკნელი) აუხდენელი ოცნება ნესტას უკავშირდება. მინდოდა, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც მენახა მისი თამაში მოედანზე.

ალესანდრო ნესტა, ჩემთვის, თვით სერ პოლ მაკარტნიზე დიდი კერპია. ჰოდა, მაინც დარწმუნებული ვარ, რომ ოდესმე შევხვდები სადღაც კალიფორნიაში (იქნებ, რომში?!), იქვე გული გამისკდება მღელვარებისაგან, თუმცა მანამდე აუცილებლად მოვასწრებ ხელის ჩამორთმევას და იმის თქმას, თუ როგორ შეცვალა ჩემი ბავშვობა მისმა პლაკატებმა, გაღვიძებისთანავე რომ პირველი მხვდებოდა თვალში, კვირიდან კვირამდე მისი თამაშის მოლოდინებმა და იმ დღემ, როცა 2006 წელს, თბილისში ჩამოსული ნესტას სანახავად ვერ წავედი.

P.S. ეს პოსტი, იდეაში, 20 ოქტომბერს მომზადდა. სამწუხაროდ, აქამდე რედაქტირება ვერ შევძელი. იმედი მაქვს, იმ ემოციის ნახევარი მაინც გადმოვეცი, რასაც სახელი და გვარი - ალესანდრო ნესტა იწვევს ჩემში.

Saturday, November 2, 2013

კუთხე


როდესაც სკოლაში, გაკვეთილზე მოუსვენრობისათვის მასწავლებელი მსჯიდა და კუთხეში მაყენებდა, ალბათ, ვერასოდეს წარმოიდგენდა, როგორ კომფორტს განვიცდიდი. თვალებს დავხუჭავდი, ზურგს უკან ხმები მესმოდა და, ვცდილობდი, წარმომედგინა ჩემი კლასელებისა და მასწავლებლის ყოველი მოქმედება ისე, თითქოს, კეფაზე თვალი მქონდა, ციკლოპივით.

ჩემი დაწყებითის მასწავლებელი ისე გარდაიცვალა, რომ მასთან კუთხისადმი ჩემს სიყვარულზე საუბარი ვერ მოვასწარი. პრინციპში, ამის სურვილი არც არასოდეს გამჩენია. ხომ წინასწარ ვიცოდი, რასაც მეტყოდა. უარესში კი, წერილს დამიწერდა და დედასთან გამომატანდა, რომლის წაკითხვის შემდეგ, დედა სკოლაში მოვიდოდა და მასთან საუბარი ჩვენი გაკვეთილის 10-15 წუთს წაიღებდა.

სინამდვილეში, კუთხეები მთელი სამყაროა. სამყარო, რომელიც გიცავს და თან საშუალებას გაძლევს, გაიგო ყველაფერი, რაც გაინტერესებს, უსმინო და უყურო გულის ფანცქალით ადამიანებსა თუ მოვლენებს, რომლებიც, როგორც გამომძიებელი პუარო იტყოდა, შენს თავში მოთავსებული, ნაცრისფერი ნივთიერების ხვეულებში ჩვეულებრივზე დიდ ადგილს იკავებს, შექმნა დამჯერი პოზა და დარჩე შეუმჩნეველი.

კუთხეები ყველანაირი მიყვარს. გეომეტრიულიც კი (ეს დიდად გასაკვირი არაა, მათემატიკაზე ხომ ყოველთვის ჭკუა მეკეტებოდა). განსაკუთრებით, მართი კუთხე. ჰო, სიმარტივის გამო. :)

მიყვარს ოთახის კუთხეებიც. ცენტრში დგომას ვერ ვიტან. ვერც ჯდომას.  გამუდმებით, დაუცველობის შეგრძნება მაწუხებს. მირჩევნია, კედელთან მორიდებით ავიტუზო, ან კუთხეში მივჯდე ჩემთვის - აქ ხომ თავს ყველაზე დაცულად ვგრძნობ.  :)

არაკომფორტული კუთხეები არ არსებობს. ის ხომ შესაძლებლობას გაძლევს, იყო წყნარად, შეუმჩნევლად, უსმინო ვიღაცებს უსასრულოდ და უთვალთვალო ისე, რომ თვითონ ვერ გხედავდნენ. რა თქმა უნდა, ეს უკანასკნელი მხოლოდ ილუზიაა, თუმცა ადამიანები ისედაც გამუდმებულ ილუზიაში ვცხოვრობთ და ასეთი პატარა ტყუილის გამო არ ღირს განწყობის გაფუჭება.

საზოგადოდ მიღებული აზრით, კუთხეში ჩამოჯდომა ერთგვარი მორჩილების გამოხატვაა, აქ ხომ ურჩებს ძალით სვამენ, თავისით კი მხოლოდ დამჯერი ბავშვები სხდებიან. მთელი  ეშმაკობა კი იმაში მდგომარეობს, რომ კუთხიდან არაჩვეულებრივად ახერხებ გააკონტროლო ყველა მხარე, ყველა მოქმედება, ყველა გამოხედვა, შეშმუშვნა და ა.შ.

ჰოდა მაშინ, როცა გგონიათ, რომ მარტო ხართ, როცა სახლში დაბრუნებულები დღის მანძილზე მორგებულ ნიღაბს მოიხსნით სახიდან, მე დავისხამ ჭიქაში ჩაის, შემოვიხვევ პლედს, ჩამოვჯდები კუთხეში, გიყურებთ და გისმენთ უსასრულოდ. თან გავიღიმები ისე, როგორც ყოველთვის ვიღიმი და მე ძალიან მომწონს.

ალბათ, თქვენც. :)


 
Powered by Blogger