Tuesday, December 31, 2013

სურვილები 2014 წლისათვის

გამომდინარე იქიდან, რომ 2013-ის შეჯამება უკვე დავწერე, ცოტა არ იყოს, სინანულით ვემშვიდობები გველის წელს. არ მომბეზრდება გამეორება, რომ ეს წელი ჩემს ცხოვრებაში  ყველაზე დასამახსოვრებელი, ნათელი, ხალისიანი და ბედნიერი იყო. ისეთი იყო, რასაც ინატრებ, ყველაფერი რომ გიხდება. მინდა, 2014-იც ბევრი კარგი ამბით იყოს სავსე. თუმცა, რატომღაც მგონია, მთელი წლის მანძილზე,  მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებამ უნდა მომიწიოს, რაც ცოტა მაფიქრებს. რაღაცების უცებ გადაწყვეტა არ შემიძლია, ეგეც არ იყოს, მიჭირს კიდეც.



2013-ში ამიხდა ყველა ის სურვილი, რაც 2012-ის მიწურულს, რამდენიმე საათით ადრე ჩავიფიქრე. მომავალი წლის სურვილებს რაც შეეხება:

1. მინდა, დროზე დავკვალიანდეთ ან არ დავკვალიანდეთ და სულ კარგად ვიყოთ;

2. ჯანმრთელობის კუთხითაც, მინდა, ყველაფერი კარგად მქონდეს. მინდა, ვისწავლო საკუთარი გონებრივი და ფიზიკური რესურსების სწორად გადანაწილება და არ შევუქმნა პრობლემები ჯანმრთელობას;

3. ჩემები მინდა კიდევ, რომ კარგად იყვნენ;

4. მინდა, პროფესიული კუთხით განვვითარდე. რატომღაც, მგონია, რომ გაყინული ვარ და ეს განცდა ემოციებში მაგდებს;

5. მანქანა მინდა, ვიყიდო, ბოლოსდაბოლოს, სადღაც, ივნისში;

6. ტოეფელს ან აელთისს მინდა, ჯვარი დავწერო, როგორღაც, გერმანულსაც მინდა, საფუძვლიანად მივხედო (თურმე, სულაც არ მცოდნია ცუდად) და სხვადასხვა უნივერსიტეტების სამაგისტრო პროგრამებიც გადავათვალიერო;

7. მინდა, იტალიას ვეწვიო. :)

8. Rammstein-ის კონცერტი იქნება მოვახელთო სადმე. ნუ, Placebo-საც სიამოვნებით გავიმეორებდი, პოლ მაკარტნიზე რომ აღარაფერი ვთქვა;

9. მინდა, 2014-ში მაინც შევძლო მამაჩემისა და ჩემი ძმისთვის ისეთი საჩუქრების ყიდვა, ერთმანეთში რომ არ გაცვლიან; :)

კიდევ მინდა რაღაცები. უბრალოდ, ახლა ან არ მახსენდება, ან იმდენად პირადულია, რომ დაწერის სურვილი არ მაქვს.
ყველას გილოცავთ ახალ წელს. გისურვებთ, 2014-ში მიგეღოთ ის, რასაც დაიმსახურებთ.
თქვენი ვასასი, ვასასიკო, ვასიკო, ვასკა, ვასასუნა, ლემური და ა.შ. და ა.შ.  :)

Sunday, December 29, 2013

2013 - ოცნებების ახდენის წელი

- გასული წელი საკმაოდ ემოციური, ბევრი სირთულეებით სავსე გქონდა.
მე: - რას ამბობ, ყველაზე მაგარი წელი მქონდა, ოცნებების ახდენის წელი.
- ... პირველი ნახევარიც?
- მმმმმმმმმმმ. :)
ჰხო, 2013 წლის პირველი ნახევარი იმდენ ერთი-მეორეზე გამაოგნებელ ამბავში გავეხვიე, იმდენ რამეს ვარიდე თავი, იმდენი საქმე ვარჩიე, იმდენი ახლობელი ადამიანი გავდგი განზე, იმდენ მტკივნეული რაღაცა გადავიტანე და თავი ხელში ისე მაგრად ავიყვანე, რომ საკუთარი ემოციური შესაძლებლობებით თავად ვარ გაკვირვებული. მე ყველაფერი ადვილად მავიწყდება. ჰოდა, გასაკვირი არაა, დეკემბერში გაზაფხულის მძიმე ამბები რომ არ მხსომებოდა. :)

2013 ოცნებების ახდენის წელი მქონდა. სტამბოლში ვიმოგზაურე. რთული პერიოდი, პრაქტიკულად, სტამბოლით დასრულდა.

მერე იყო ივნსის შუა რიცხვებში, შუაღამის ორ საათზე მოსული მეილი, რომელიც იუწყებოდა რომ მიმიღეს. მახსოვს, თვალებს არ დავუჯერე, მეორედაც წავიკითხე და ხერხემალი ამიცახცახდა (რეალურად, წელი გამიშეშდა, მღელვარებისგან). იმიტომ, რომ ჟურნალისტიკის საერთაშორისო აკადემიაში მოვხვდი. და, ძალიან ბედნიერი ვარ. <3

შემდეგ თბილისის ლუდის ფესტივალი იყო.. :)

ცხოვრებაში ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, თუ ოცნებების ასე ადვილად ახდენა შეიძლებოდა. სხვა არაფერი შემიძლია ვუწოდო აგვისტოს მეორე გასვლას სტამბოლში. მიზეზი "პლაცებოს" კონცერტი გახლდათ. დიახსთ, მე მთელი ორი საათი ვუსმინე იმ ჯგუფისა და სოლისტის უმაგრეს კონცერტს, ლაივები რომ მაგრად ჰკიდიათ ხოლმე. ბრაინ მოლკოს ხმისა და სტეფან ოლსდალის საოცარი შესრულების ცოცხლად მოსმენა, ობიექტურად რომ ვიმსჯელოთ, ნამდვილი ფუფუნებაა.

აგვიტოდან ვეგეტარიანელი გავხდი და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ არასოდეს უნდა თქვა არასოდეს.

უცნაური შეგრძნებაა, როდესაც დილის ათის ნახევარზე იძახებ ტაქსის, სრულიად მარტო მიდიხარ აეროპორტში, ჯდები თვითმფრინავში და მიფრინავ ქვეყანაში, სადაც არასოდეს ყოფილხარ. შუაში ათათურქის უზარმაზარ აეროპორტში ჩერდები, რომლის უკიდეგანობაზეც მითებს ჰყვებიან, მაგრამ შენ მაგარი გოგო ხარ, მშვიდად, რაციონალურად და დალაგებით მოძრაობ. ადვილად აგნებ შესაბამის გეითს, ბოინგის დაშვებისას ბევრ სიმწვანეს, დამბებს და ელბას ხედავ. იცი, რომ ეს აღთქმული ქვეყანა არა, მაგრამ გერმანიაა. კონკრეტულად, ჰამბურგი. "ბითლზების" მეორე სამშობლო, რიპერბანი, ნავსადგური, ნიკოლასის მემორიალი და სასწავლო კურსის პირველი ეტაპის სტარტი. სამი ძალიან საინტერესო კვირა, ბევრი სამეცადინო, საინტერესო ადამიანები და, რაც მთავარია, ინგლისურისა და გერმანული ენის გადასარევი პრაქტიკა. ჰოუმსიკნესის ხსენება დამავიწყდა, ერთ კვირაში რომ დამემართა.
....ისიც უცნაური შეგრძნებაა, როდესაც უკან ბრუნდები, აეროპორტში კაციშვილი არ გხვდება, იძახებ ტაქსის და სრულიად ცარიელ სახლში შედიხარ. ისე, თითქოს, არაფერი.
მმ.. მაგარია სწავლის პროცესი. შემიძლია, დაუსრულებლად ვისწავლო და ვისწავლო. :) რომ ჩამოვედი, აქაც მოვხვდი საინტერესო სალექციო კურსებზე. ყველას დავესწარი. რამდენიმე განსკუთრებულად დამამახსოვრდა. :)

მანქანა ვერ ვიყიდე. უფრო სწორად, არ. ზაფხულს დავუცდი და მერე ვნახოთ. არ მჭირდება, ჯერჯერობით. ჰო, წელს ჩემი ყველაზე ლამაზი და გოგოშკური საფულე მივაკარგე, რომელსაც თან უამრავი კარტა, მათ შორის, მართვის მოწმობაც გაჰყვა და აღსადგენი მაქვს.

რაც შეეხება 2014 წელს.. მინიმუმ, სამი გაჩანჩალება მიწევს საზღვრებს გარეთ. შარშან, მაისში, გული საშინლად მწყდებოდა, Depeche Mode-ს რომ ვერ ვესწრებოდი სტამბოლში. განგებას ემცნო და დეივი ისე ჩაკაიფდა, კონცერტის ჩაშლა აპარატურას დააბრალეს. :) ჰხოდა, სამაგიეროდ, 2014-ში, კიევში მოვუსმენ. კიდევ, აკადემიას დავამთავრებ და მერე მასტერზე ვიფიქრებ.

დიახსთ, 365 დღეში ამდენი რამე მოვასწარი და წლის მიწურილს შემიძლია ვთქვა, რომ ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ. :) 2014 წლის სურვილებს, ტრადიციულად, 31 დეკემბერს ჩამოვწერ.

Saturday, December 28, 2013

0903700009 - საუკეთესო საახალწლო საჩუქარი

- მე ასეთი მეგობრები მყავს. რუტინაში არიან ჩაფლულები და ვერ იცლიან. მაგრამ მე შარშან მოვიცალე სრულიად უცნობი ადამიანისათვის.
- მე რა შემიძლია გავაკეთო შენთვის?
- რასაც საჭიროდ ჩათვლი. არც მეტი, არც ნაკლები.
ასეთ დროს ყოველთვის ვიბნევი, თავს ვხრი და დამნაშავედ ვგრძნობ. მე არც დევკაცი ვარ, მთების გადაბრუნება რომ შევძლო, არც ყოფილი პრემიერი, საკითხი რომ მარტივად გადავწყვიტო და არც ის ტიპი, ადვილად რომ შემეძლოს დაკიდება.

ბოლო რამდენიმე დღეა, ვერ ვცნობთ. ძალიან ნერვიულობს და ზურიუსისათვის არადამახასიათებელი სერიოზულობით დადის წინ და უკან. :) გეგმებს აწყობს, როგორ შეასრულებს საფინალო ნომერს, როგორ გააკეთებს მხარდამჭერ ვიდეოს და ა.შ. დადის და უსტვენს. ქუჩაში რომ სტვენა-სტვენით მივდივართ, გვაჩერებენ, გვიყურებენ და ა.შ. მიხარია. :) მე ისიც არ ვიცოდი, "ნიჭიერში" გასვლას თუ აპირებდა. აქაურ ამბებს მოწყვეტილმა, შემთხვევითი ფოტოთი გავიგე.

ბევრს ჰგონია, სტვენა ადვილია, მაგრამ ეს ერთი შეხედვით. ცდა საკმარისია იმის აღმოსაჩენად, რომ სიმღერაზე რთულია და, განსაკუთრებით, მაშინ, როცა საოპერო არიას სტვენ.

30-ში ფინალი გვაქვს. კოსტუმიც ამ დღეებში იქნება მზად და შოუზეც დაიწყებს ფიქრს. დასასტვენთან ერთად, ცოტა რთული დასადგმელია ის, რასაც ასრულებს. არია დამხეცებული აქვს და სახის ახევას ვაპირებო, გვეუბნება. პრინციპში, ასეთ შოუებში ყოველთვის თვითონ შოუს მიმდინარეობა თამაშობს გადამწყვეტ როლს. საკუთარი გამოსვლით გული ისე უნდა აუჩუყო აუდიტორიას, რომ ბალანსიდან 50 თეთრი არ დაენანოს და ცრემლების ყლაპვით დაგიმესიჯოს. თორემ ისედაც ყველამ ვიცით, რომ მსგავს სიტუაციებში ყველაზე მომგებიანად ჯგუფები გრძნობენ თავს. ეს იცის ზურამ და მაგიტომაც აპირებს სახის ახევას. 

გარე პირებისათვის ასეთ შოუში მონაწილეობა საკმარისია სრული ბედნიერებისათვის, მაგრამ ზურიუსი მაგ კატეგორიას არ განეკუთვნება. მისი საკონკურსო ნომრის შესახებ, მხოლოდ, გუშინ გავიგეთ (0903 700 009). ზურა მეცხრე გამოვა.

"ნიჭიერის" მსგავსი შოუების ყურება ადამიანებისათვის ერთგვარი აზარტია. ვსხედვართ ტელევიზორებთან და ვუყურებთ შეჯიბრს. ვიღაცას ვგულშემატკივრობთ, ვიღაც გვინდა, ცუდად გამოვიდეს.. მოკლედ, ფეხბურთს წააგავს. თან ვისი გამარჯვებაც გინდა, ისე ძალიან მოგწონს, რომ გინდა, რამე კეთილი და კარგი ჩაიდინო. ვისაც ზურას უცნაური შესრულება მოგწონთ, მისთვის საახალწლო საჩუქრის გაკეთება ძალიან მარტივად და იაფად შეგიძლიათ. დამერწმუნეთ, ძალიან გაუხარდება.

- სულ მგონია, რომ მარტო ვარ. არავინ მეხმარება.
- რა შეგვიძლია, გავაკეთოთ შენთვის, რა არის ჩვენზე დამოკიდებული?
- რასაც საჭიროდ მიიჩნევთ. არც მეტი, არც ნაკლები. 
მარტო იმიტომ, რომ ასე ძალიან არ ნერვიულობდეს რაღაცებზე და მალე გახდეს ისეთივე არაადეკვატური, მხიარული და, ზოგჯერ, დეგენერატი, როგორიც სინამდვილეშია, ერთ სული მაქვს, როდის ჩაივლის ფინალი.

ჩვენი ზურიკო ნიჭიერი უნდა გახდეს. არა იმიტომ, რომ ჩემი მეგობარია. "ნიჭიერის" არსი უცნაური ადამიანების აღმოჩენა და ადეკვატური შეფასებაა. მე მგონი, ზურა ბალანჩივაძე ამ კატეგორიაში გადის.

Saturday, December 21, 2013

ბავშვები, რომლებსაც სურვილები აუსრულებელი რჩებათ

თეა ჩემი კლასელი იყო. ცხრა წელი გავატარეთ ერთ კლასში, სხვადასხვა მერხთან. მერე გათხოვდა. არა, ამაში გასაოცარი არაფერია, მაგრამ მეათე კლასში ახალი გადასულები ვიყავით, რომ გათხოვდა. მას მერე არ მინახავს, მხოლოდ გოგოების ჭორაობა მესმოდა.
თითქმის, ათი წელი გავიდა და ახალახან შემხვდა ერთ-ერთ საავადმყოფოში. შეცვლილიყო, თმაზე მელირება ჰქონდა გაკეთებული და 5-6 წლის ბავშვთან ერთად მოდიოდა. ისევ თვითონ მიცნო. ორი სიტყვა გავცვალეთ და ბავშვიც გამაცნო - თემუკა. იქვე, კაფეში ჩამოვსხედით, რომელიც, რატომღაც, კორპუსის შიდა ეზოში მოწყობილ სპორტულ მოედანს გადაჰყურებდა. ბავშვები ფეხბურთს თამაშობდნენ. თემუკა, ერთდროულად, ნაღვლიანი და აღტაცებული თვალებით მიაშტერდა. თეამ კი თვალები დახუჭა.

იუვენილური ართრიტი აქვს, ორი წლის წინ დაგვიდგინესო, მითხრა და სიგარეტი ნერვიულად მოქაჩა. მერე მოჰყვა და მოჰყვა. ისე, როგორც საკუთარი პრობლემების შესახებ ჰყვებიან ადამიანები. ოღონდ ეს უფრო სერიოზულია, ვიდრე ვიღაც ბიჭის მოწონება, შეყვარებულთან ჩხუბი, სამსახურში ბევრი მუშაობა და ა.შ.

იუვენილური ართრიტი იშვიათ დაავადებებში გადის. იმ კატეგორიაში, მსოფლიოს მოსახლეობის მხოლოდ 6-8%- რომ სჭირს. ის ბავშვებს 6 თვიდან 16 წლამდე ასაკში ემართებათ. აზიანებს სახსრებსა და თვალებს. ნელ-ნელა, ბავშვებს მოძრაობა ეზღუდებათ, სახსრები სტკივათ.. თეა ამბობს, ყველაზე საშიში ისაა, ყბის სახსარი არ დაზიანდეს, თორემ  მერე საჭმელსაც ვერ შეჭამსო.

მერე გაიხსენა, ყველაფერი როგორ დაიწყო მაღალი სიცხით, გამონაყარით, სახსრების ტკივილით.. გვეგონა გაცივდა და ვირუსი შეეყარაო. გვიან მიხვდნენ, რომ საქმე არც ისე მარტივად იყო.  მას შემდეგ ექიმებთან გამუდმებით დადიან. ახლა თემუკას სახსრებიდან ნემსით სითხეს უღებენ და სპეციალურ ინექციას უტარებენ. ეს მკურნალობის პირველი ეტაპია; მეორე  სტეროდებზე გადასვლაა, მესამე კი - ბიოლოგიური პრეპარატი, რომელიც ძვირი ღირს.

არადა, იუვენილური ართრიტისდროს ბავშვის  აქტივობის შენარჩუნება შესაძლებელია.. საქართველოშიც არის ამის არაერთი მაგალითი. არსებობს მკურნალობის სამი გზა: მკურნალობას არასტეროიდული მედიკამენტებით იწყებენ, შემდეგ სტეროდებზე გადადიან, ბოლოს კი იმედად ბიოლოგიური პრეპარატები რჩება. სტეროიდების გამოყენებას ექიმები ერიდებიან. იმიტომ, რომ ბევრი ისეთი გვერდითი მოვლენა აქვს,  როგორიცაა დიაბეტი, ზრდაში ჩამორჩენა.. ბიოლოგიურ პრეპარატს რაც შეეხება, ის ბავშვების მობილური აქტივობის შენარჩუნებას უწყობს ხელს. პრქტიკულად, ეხმარება ბავშვებს, სერიოზული დაზიანებების გარეშე მიაღწიონ ზრდასრულ  ასაკს. ივუინელური ართრიტის სამკურნალო ბიოლოგიური პრეპარატები ძვირია  ერთი ოჯახისათვის, მაგრამ ეს თანხა ბევრი არ არისსახელმწიფოსთვის. ამჟამად 14 ბავშვს გადაუდებლად ესაჭიროება  ბიოლოგიური პრეპარატით  მკურნალობა. წინააღმდეგ შემთხვევაში ისინი ინვალიდის სავარძელს შეიძლება მიეჯაჭვონ. შემდეგ უკვე მკურნალობა აზრს დაკარგავს.  - მიყვება თეა. თემუკასაც მალე დასჭირდება ბიოლოგიური პრეპარატი. ამ ბავშვებისთვის დილა ყველაზე რთული ყოფილა. უმოძრაოდ ყოფნის შემდეგ მოძრაობა უჭირთ და ტკივილებიც განსაკუთრებით აწუხებთ.



ჰოდა, სახელმწიფოს დახმარებას რაც შეეხება, ბიუჯეტში თანხა გამოყოფილია იშვიათი დაავადებების სამკურნალოდ. ნუსხა 2001 წელს შეადგინეს და ბევრი ისეთი დაავადებაა შესული, რომელიც საქართველოში საერთოდ არ გვხვდება. ისიც აღსანიშნავია, რომ წინა წლების გამოცდილებით, ყოფილა შემთხვევები, როცა თანხა აუთვისებელი დარჩენილა. როგორც ამბობენ, ეს იმიტომ ხდება, რომ თანხები არასწორად ნაწილდება. ამ დროს კი იუვინელური ართრიტით დაავადებული ბავშვები დახმარებას ელოდებიან.

ექიმები ამბობენ, რომ მთავარ პრობლემად ხარისხიანი და სწორი ინფორმაციის ნაკლებობა რჩება. მათი თქმით, ნუსხა თავიდანაა შესადგენი და, აუცილებელია იმის გათვალისწინება, რომ  ყოველ  დაავადებას ინდივიდუალური მიდგომა სჭირდება. ზოგ შემთხვევაში მედიკამენტია საჭირო, ზოგჯერ რეაბილიტაცია.......  ზოგადად, მიჩნეულია, რომ იშვიათი დაავადებები ისეთ კატეგორიას განეკუთვნება, რომლის დაფინანსება სრულად სახელმწიფომ უნდა აიღოს თავის თავზე.

იშვიათ დაავადებებზე გასულ წელს, ბიუჯეტში 5 მლნ ლარზე მეტი იყო გამოყოფილი. მთავრობა ახლაც ამბობს, რომ იშვიათი დაავადებები მომავალი წლის პრიორიტეტებში იქნება გათვალისწინებული. ბიუჯეტის პროექტი, ჯერჯერობით, განხილვის პროცესშია, მთავრობის  მთავარი პრიორიტეტი ჯანდაცვა კი არის, თუმცა,  როგორც ცნობილია, ძირთადი აქცენტები, კვლავ სოციალურ პროგრამებზე კეთდება.

თეა მშობელთა კავშირშიცაა გაწევრიანებული. 2011 წელს, იუვენილური ართრიტით დაავადებული ბავშვების მშობლებმა გადაწყვიტეს, ერთობლივი ძალებით ეზრუნათ მოსახლეობის ინფორმირებულობაზე დაავადების შესახებ, ისინი პერიოდულად  ხვდებიან სამინისტროს წარმომადგენლებს სრულიად კონკრეტული მიზნით. თუმცა, როგორც ამბობენ, მნიშვნელოვანი წინსვლა არ არის. სამინისტრო კი ამბობს, რომ ბიუჯეტში არ არის საკმარისი ოდენობით თანხა. ამიტომ ვერ ხერხდება დაავადებების სრული დაფინანსება. - თუ ცოტა ხანში ბავშვის მკურნალობა არ დამიფინანსეს, ყველაფრის გაყიდვა მოგვიწევს. არ დავუშვებ ჩემი შვილის ინვალიდის ეტლში გადაჯდომას, - მეუბნება თეა. თან ცდილობს, თემუკამ არ შენიშნოს. არ უნდა, ზემდეტად ააღლევოს. არადა, ვხვდები, რომ თემუკას ყველაფერი ესმის და თავს ვაჟკაცურად იკავებს.

ეზოში ბავშვები ისევ თამაშობენ ფეხბურთს. თემუკაც მათ მიშტერებია. ვიღაცას „ბარსელონას“ მაისური აცვია, გოლიც გაიტანა და ჟივილ-ხივილი ატყდა
- ფეხბურთი უყვარს ძალიან. თამაშობდა კიდეც კარგად, მონაცემებიც ჰქონდა, მაგრამ ახლა მალე იღლება, ყველა სახსარი სტკივა და ვერ იტვირთება, - ამბობს თეა და თვალებს იწმენდს.

- დედა, მე აუცილებლად გავხდები დიდი ფეხბურთელი. ოღონდ, მანამდე, ეზოში ჩასვლა და ბურთის თამაში უნდა შევძლო. ხომ გავხდები, დედა?
- ჰო, დე, გახდები, - ნაღვლიანად უღიმის თეა.

გულში რაღაც მწყდება. მაგრამ მაინც მაქვს იმედი, რომ თემუკა ფეხბურთელი თუ არა, სხვა პროფესიის ადამიანი გამოვა. ყოველგვარი ტკივილის გარეშე.

Wednesday, December 18, 2013

ვასასობა 2013

ვასასობა მქონდა შარშან, შარშანწინაც და იმის წინაც. წელსაც მაქვს და მომავალ წელსაც მექნება.

ერთხელ საკუთარ აგარაკზეც მოგიწვევთ, რომელიმე თოვლიან კურორტზე. დეკემბრის ბოლო კვირა იქნება. გარეთ ითოვებს, ჩვენ ბუხართან ვიქნებით და გვექნება გლინტვეინი.

წელს ყველაზე შთამბეჭდავი წელი იყო ყველა იმ წელს შორის, რომელიც გამომივლია. წლის ადამიანებს შორის კი, ბლოგერები აღარ ჭარბობენ. სამაგიეროდ, ბევრი ადამიანი შევიძინე, საინტერესო ნაცნობებიც მყავს (მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდანაც კი).

მე ვერასოდეს გავხდები ოპრა უინფრი მარტო იმიტომ, რომ ჩემი რიგითი გადაცემის სტუმრებს მანქანები ჩამოვურიგო, მაგრამ ის ვასასობა, ჩემს საკუთარ აგარაკზე, ჩემი წლის ადამიანების ოცნებების ახდენის ვასასობა იქნება. მანამდე კი, დროს არ დავკარგავ და 2013-ის წილს წავირეპეტიციებ:


#1. წლის (კარლსონის) თანამშრომელი

ადამიანების აღმოჩენა არის ძალიან საინტერესო პროცესი. ერთ-ერთ სპეციფიკურ დაწესებულებაში მხოლოდ ოთხი თვე ვიმუშავე. ამ ოთხი თვის განმავლობაში, თითო დადებულ პოსტზე, აუცილებლად მომდიოდა პმ, სადაც ჩემი "დამხმარე" დანანებით იქნევდა თავს მარჯვნიდან მარცხნივ და მეუბნებოდა, ეჰ, თამარჩიკ, ეგ ასე კი არა, ისე უნდა დაგეწერაო და თან, განმარტებად, იმდენ სამედიცინო ტერმინს აყოლებდა, საბოლოოდ ვიბნეოდი.
ჩვენ ტოლები ვართ და, როგორც 29 მაისს აღმოვაჩინეთ, სულ რაღაც, 1,5 საათით არის ჩემზე უფროსი. გაივლის 43423 წელი და, ის საქართველოში ერთ-ერთი საუკეთესო ანგიოქირურგი იქნება. არა იმიტომ, რომ ძალიან მიყვარს, უბრალოდ, ეს გარდაუვალია.

 წლის (კარლსონის) თანამშრომელი გურამ მინდიაშვილია. კარლსონის იმიტომ, რომ ისინი დღემდე ერთად მუშაობენ.



#2. წლის (პ)არანორმალური

არათუ წლის, ზოგადად, ეს ადამიანი პარანორმალურია. სანამ პოპულარული გახდებოდა, მანამდე უკვე ვიცოდი, რომ ჩემს წლევანდელ ნუსხაში შემოცუნცულდებოდა. ახლა ცოტა დატვირთული პერიოდი აქვს: ჟურნალისტები, რეპეტიციები, ქუჩაში გაჩერებები და ა.შ. და ა.შ. მაგრამ მაინც ის ზურიკოა, ძალიან რომ მიყვარს, უცებ რომ შეუძლია, იღლიაში ამომიჩაროს, ჟოლოიანი ბლინი შემიჭამოს და ქუთაისიდან "Yesterday" სტვენით გამომიგზავნოს. კიდევ, ის ზურიკოა, 30-ში რომ ყველამ ერთად, მესიჯებით უნდა დავუმტკიცოთ, მისი ზედმეტი, ზოგჯერ, შემაწუხებელი ნიჭიერების რომ გვჯერა.

წლის (პ)არანორმალური - ზურა ბალანჩივაძე. 




#3. წლის ციყვი

ამას წინათ მომეზუზა, დაბადების დღე მაქვს და რა უნდა მაჩუქოო. ვუპასუხე, ბუს კვერცხები-თქო. როგორც მოიზუზა, ისე გაიზუზა. მერე გამახსენდა, რომ ციყვებს ბუს კვერცხები არ უყვართ.

წლის ციყვი - ლამრო მირიანაშვილი.  



#4. წლის მეგზურები

წელს ორჯერ ვიყავი სტამბოლში (მომავალ წელსაც წავალ და სულ ვივლი აწი). პირველად დიდი ხნის ნაცნობებთან ერთად, მეორედ, "პლაცებომ" გაგვაერთიანა სამნი. თან საფუძვლიანად. ერთს უნივერსიტეტიდან ვიცნობდი, მეორე - ფბ-დან გავიცანი. დიდი მეგობრობა არც ერთთან მაკავშირებდა და, ცოტა არ იყოს, ვღელავდი. როცა ადამიანებს არ იცნობ, ცოტა ძნელია, მათთან ერთად ცხოვრება და ეს გასაგებიცაა. მაგრამ ეს იყო ყველაზე მაგარი მოგზაურობა და შთამბეჭდავი 4 დღე, რომელიც აეროპორტში, რეგისტრაციის გავლისას დაიწყო, რეგისტრატორმა საეჭვოდ რომ ამოგვხედა და, ეს კარელიძე-კარანაძე სად შეიყარეთო, დაინტერსდა.  ჩვენ გვაქვს საერთო ინტერესები, მოგვწონს ერთნაირი რაღაცები, აღმოგვაჩნდა 563453 საერთო თემა და სტამბოლიდან, "პლაცებოთი" გადარევის გარდა, ორი საუკეთესო მეგობრით დავბრუნდი, რომლებსაც, ასე მგონია, მთელი ცხოვრებაა ვიცნობ.


წლის მეგზურები - რუსკა გიორგაძე და გიორგი კარანაძე.




# 5. წლის დამაზღნარებელი

ისტორიულად, მარტი-აპრილი რთული პერიოდი მაქვს. არც 2013 ყოფილა გამონაკლისი. ჰოდა, ტოტალური დაუზღნარებლობისა და ხერხემლის ცახცახის ფონზე, გამომეცხადა ფეისბუქის PM-ში და ისე მიმაზღნარა, მას შემდეგ ყველაფერი დავიკიდე და დაზღნარებული დავდივარ. :) ხშირად ამბობს, რომ ოფიციალურად მიშვილა და სადღაც მართალიცაა ცოტა. :)

წლის დამაზღნარებელი - ფიქრია გოგინაშვილი. <3




#6. წლის დასაზღნარებელი

კვირაში ერთხელ მივიწრები და ვიკითხავ, დაზღნარდა თუ არა. სინამდვილეში, ნანუკას არაფერი სჭირს დასაზღნარებელი, ძალიან ზღნარი გოგოა. იმდენად, მე რომ ავაფორიაქებ ხოლმე მიჭრით.

წლის დასაზღნარებელი - ნანუკა ავალიანი. 




#7. წლის შეწყნარებული

ის სულ პირველ ნუსხაში მოხვდა. როგორც დანარჩენების დიდმა ნაწილმა, პოსტი ხუმრობად აღიქვა და, საბოლოოდ, ბექასთვის მასთან გატანებული დამადასტურებელი მოწმობები დღემდე მჩხაპნელთან ინახება. მას შემდეგ იყო სინანულის 3 წელი და ახლა, 2013-ში, შეწყნარებულად ვაცხადებ. :D

წლის შეწყნარებული - ჰექსე.




# 8. ლანისტერების გოგო

ის არც პირველია და არც უკანასკნელი, რომელსაც "Games of Thrones"-ზე აქვს გაჭედილი, თუმცა ნამდვილად პირველია, რომელიც საკუთარ თავს ლანისტერების შთამომავლად მიიჩნევს. ასევე პირველია, რომელიც მეხვეწება, დაჯექი და მომიყევი, რა ხდება მესამე-მეოთხე ტომებშიო (სხვები ყურებზე ხელს იფარებენ, რაიმე საკრალური არ წამოგცდესო) და მე ყოველ ჯერზე მეზრება. :D ის არც სერსეია, არც ტირიონი და, მით უმეტეს, არც ჯეიმი. ის ტაივინ ლანისტერის მეოთხე შვილია და ქართულად სალომე ჰქვია.

ლანისტერების გოგო - სალომე ბენიძე. 





#9. მშიერი მონსტრი

ხშირად მეძახის ქერას, თუმცა სინამდვილეში თვითონაა ქერაც და, ბონუსად, ცისფერთვალებაც. გულისამაჩუყებელი ორი მომენტი მახსოვს: ერთი, როგორ გააკეთა ჩემთვის მაკარონი ცალკე, შენ კვერცხს მარტო თქვეფ და არ ჭამო და მეორე: ღამის 11-ზე მისულს როგორ გადმომღრიალა ფანჯრიდან, საათზე მაინც დაიხედე, რომელზე ბრუნდები სახლშიო (რის შემდეგაც ჩუმად ავიძურწე და ზღნარად მივჯექი კუთხეში ლემურის თვალებით). :) შემიძლია, საათობით ვუსმინო, როცა სერიოზულად ლაპარაკობს. მშიერი კიდევ მტერმა ნახა და ელაპარაკა!.

მშიერი მონსტრი - დავით-მიხეილ შუბლაძე. 


მოკლედ, ვასასობა 2013-ის ნომინაციათა ნაწილს დასრულებულად ვაცხადებ.


  •  ოფიციალური ნაწილი თავისი After Party-თ გაიმართება შაბათს, 28 დეკემბერს, City-Time-ში 20:00-დან. მისამართია მაჩაბლის #1.
თუ ვინმეს მოსვლასთან დაკავშირებული პრობლემები გაქვთ, პმ  მომწერეთ, რათა დამსახურებული ატრიბუტები ახალ წლამდე გადმოგცეთ.

P.S, წინა წლების მსგავსად, დასწრება ახლაც თავისუფალია მათთვისაც, ვისაც მოსვლა უნდა, თუმცა ნომინანტებში ვერ მოხვდა. პრინციპში, რიგგარეშე დამსწრეები ყოველ ჯერზე საინტერესონი არიან ხოლმე და ყველას გამოჩენა მიხარია. :) 

Tuesday, December 3, 2013

უმოქმედობა

ამას წინათ ვფიქრობდი და აღმოვაჩინე, რომ როცა თავს კარგად ვგრძნობ, უმოქმედო ვხდები. უფრო სწორად, ჩემი ტვინი ითიშება.

ტვინი კარგა ხანია, ერორს მიგდებს. არც წიგნის კითხვა მინდა, არც მუშაობა, არც ტვინის ჭყლეტვა, არც მეცადინეობა.. უბრალოდ, კარგად ვარ. იმდენად კარგად, რომ არ მინდა, მყუდროება უცხო რაღაცებმა დამირღვიოს. ვიცი, რომ ხანდახან რესტარტი საჭიროა. მაგრამ როცა ეს პროცესი 4-5 თვე გრძელდება, მგონი, ცოტა საგანგაშოა. მით უმეტეს, კარგად ყოფნის რაიმე განსაკუთრებული მიზეზი არ მაქვს იმ ფრონტზე, რომელშიც გარკვევა ბოლო წერტილი იქნება ჩემის სრული ადამიანური იდილიისათვის.

დღეს ვფიქრობდი, რომ შესაძლოა, ინდიფერენტულობა აბსოლუტურად ყველასა და ყველაფრის მიმართ, არა კარგად ყოფნით, არამედ, გადაღლილობით იყოს გამოწვეული. იმ მუდმივი სტრესით, რომელიც ყოველდღიურ ცხოვრებაში ბევრია, დღე-ღამეში 5-6 საათი მშფოთვარე ძილით მაშინ, როცა ორგანიზმისათვის რვასაათიანი ძილია აუცილებელი..

ძალიან მშურს ადამიანების, რომლებმაც იციან, როგორ დაისვენონ. როგორ გადაარესტარტონ ტვინი ისე, რომ სიცოცხლისუნარიანები დაბრუნდნენ ყოველდღიურ რუტინაში. იმ ადამიანებისაც მშურს, რომლებსაც ათასი პრობლემისა და ტვინსაჭყლეტის მიუხედავად, შეუძლიათ, ბალიშზე თავი დადონ და მაშინვე ღრმა, მშვიდ ძილს მიეცნენ.

არადა, ზამთარი ხომ იმისათვის არსებობს, შეძვრე ბუნაგში, ღრმად გაეხვიო საბანში და იძინო გაზაფხულამდე?!.

P.S. ნეტა კვირაში ერთხელ მაინც ვნახულობდე ისეთ ჰარმონიულ სიზმრებს, ბავშვობაში რომ მესიზმრებოდა.

 
Powered by Blogger