Tuesday, December 3, 2013

უმოქმედობა

ამას წინათ ვფიქრობდი და აღმოვაჩინე, რომ როცა თავს კარგად ვგრძნობ, უმოქმედო ვხდები. უფრო სწორად, ჩემი ტვინი ითიშება.

ტვინი კარგა ხანია, ერორს მიგდებს. არც წიგნის კითხვა მინდა, არც მუშაობა, არც ტვინის ჭყლეტვა, არც მეცადინეობა.. უბრალოდ, კარგად ვარ. იმდენად კარგად, რომ არ მინდა, მყუდროება უცხო რაღაცებმა დამირღვიოს. ვიცი, რომ ხანდახან რესტარტი საჭიროა. მაგრამ როცა ეს პროცესი 4-5 თვე გრძელდება, მგონი, ცოტა საგანგაშოა. მით უმეტეს, კარგად ყოფნის რაიმე განსაკუთრებული მიზეზი არ მაქვს იმ ფრონტზე, რომელშიც გარკვევა ბოლო წერტილი იქნება ჩემის სრული ადამიანური იდილიისათვის.

დღეს ვფიქრობდი, რომ შესაძლოა, ინდიფერენტულობა აბსოლუტურად ყველასა და ყველაფრის მიმართ, არა კარგად ყოფნით, არამედ, გადაღლილობით იყოს გამოწვეული. იმ მუდმივი სტრესით, რომელიც ყოველდღიურ ცხოვრებაში ბევრია, დღე-ღამეში 5-6 საათი მშფოთვარე ძილით მაშინ, როცა ორგანიზმისათვის რვასაათიანი ძილია აუცილებელი..

ძალიან მშურს ადამიანების, რომლებმაც იციან, როგორ დაისვენონ. როგორ გადაარესტარტონ ტვინი ისე, რომ სიცოცხლისუნარიანები დაბრუნდნენ ყოველდღიურ რუტინაში. იმ ადამიანებისაც მშურს, რომლებსაც ათასი პრობლემისა და ტვინსაჭყლეტის მიუხედავად, შეუძლიათ, ბალიშზე თავი დადონ და მაშინვე ღრმა, მშვიდ ძილს მიეცნენ.

არადა, ზამთარი ხომ იმისათვის არსებობს, შეძვრე ბუნაგში, ღრმად გაეხვიო საბანში და იძინო გაზაფხულამდე?!.

P.S. ნეტა კვირაში ერთხელ მაინც ვნახულობდე ისეთ ჰარმონიულ სიზმრებს, ბავშვობაში რომ მესიზმრებოდა.

0 comments:

Post a Comment

სექტანტებო, კართან ფეხები გაიწმინდეთ და კომენტარები მტყვლიპეთ. კვალის დაუტოვებლად წასვლა უზრდელობა არსო, წინაპართა სულები გვიქადაგებენ.

 
Powered by Blogger