Friday, April 12, 2013

როდესაც ადამიანებს ყველაფერი უკუღმა ესმით



რატომ ხდება, რომ როცა ადამიანისათვის კარგი გინდა და შენიშვნას აძლევ, ჩხუბს გიწყებს და გეუბნება, რომ უსამართლო ხარ?

რატომ გამოდის ყოველთვის ისე, რომ ასეთი ადამიანები კეთილ სურვილებს ვერ გიგებენ, ამის კონფლიქტი წარმოიქმნება და მერე სულ კარგავ?

რატომ ბრაზდებიან შენიშვნაზე და ჩხუბის დროს წამოძახილზე, რომ როცა რამეს ვაკეთებთ, საერთო პროდუქტი რომ კარგი გამოვიდეს, იძულებული ვარ, მის მაგივრადაც მე ვიფიქრო?

რატომ გეუბნებიან ამ დროს, რომ პრობლემები მუშაობისას მხოლოდ შენთან ექმნებათ, საქმე საქმეზე რომ მიდგება, ერთობლივ ნამუშევრებს სიამოვნებით აჩვენებენ ხოლმე საქმის ექსპერტებს?!

რატომ შემოდიან გაცნობის პირველივე დღიდან ფამილარულ ურთიერთობში, როცა მეორე მხრიდან ამის სურვილი არ ჩანს და მერე რატომ ეშინიათ აღიარებების, როცა სათქმელს პირველად შენ ამბობ?

რატომ იწყებს კამათს ყოველთვის პირველი და მერე ცუდი შენ გამოდიხარ?

როდესაც პროვოცირებას იწყებს და ადეკვატურად პასუხობ, რატომ გეუბნება, რომ შენი ნამდვილი სახე გამოაჩინე და ეს კარგა ხნის წინ ქენი?

რატომ არის მისთვის მეგობრობის განმსაზღვრელი ის, რომ სულ კუდს უნდა აქიცინებდე და ეუბნებოდე, როგორი ნიჭიერი, ჭკვიანი და გადასარევია და როცა მის ამ პირობებს არ აკმაყოფილებ, საშინელი არსება ხდები?

და, საერთოდ, რა დავუშავე?!

P.S. ბლოგი პირადიაო და პირად საკითხზე იმდენი ხანია არ დამიწერია, ერთიანად აღმომხდა.


 
Powered by Blogger