Sunday, April 21, 2013

დაიხოცეთ, პეპლებო, დაიხოცეთ!


როდესაც პეპლები კვდებიან..
ნელა, ტანჯვით და მწარედ რომ იხოცებიან;
მერე შიგნიდან ლპებიან, რომ გწამლავენ და რომ ვერ ქრებიან იმიტომ, რომ ამის საშუალებას არ გაძლევენ;
თან თავიდან გაცოცხლებას რომ აპირებენ...
დღეს..
ხვალ..
ზეგ..
მაზეგ თუ როცა იქნება, რომ იცი, რომ გაცოცხლდებიან და შეწყვეტილიდან გააგრძელებენ;
და თავიდან რომ კარგი იქნება;
და მერე რომ უფრო ცუდი იქნება.

რატომ არ უთმობენ ადგილს სხვა პეპლებს?

რა ცუდია, როცა ხვდები, რომ სჯობდა, ძველი პეპლები თავად დახოცილიყვნენ, ის მტკივნეული პეპლები, რომლებაც ძალიან გაგაწვალეს;
დახოცილიყვნენ თავისთვის, წყნარად და მშვიდად, როგორც აქამდე ხდებოდა (მით უმეტეს, თითქმის დახოცილები იყვნენ) და არ ჩაენაცვლებინა პეპლებს, რომლებთან ერთადაც ცხოვრება გაცილებით გართულდა;
პეპლებს, რომლებთან გამკლავებაც ნამდვილ გამოცდად იქცა;
პეპლებს, რომლებსაც არ გეგმავდი;
პეპლებს, რომელთა გაჩენაც წარმოუდგენლად გეჩვენებოდა;
პეპლებს, რომლებიც ყველა შენს სტერეოტიპს არღვევდნენ;
პეპლებს, რომლებმაც, თითქმის, ყველა შეხედულება გადააფასეს;
პეპლებს რომლების გასაჩენადაც ყველაფერი გააკეთეს;
და მერე გააფუჭე(თ)ს.

დაიხოცეთ რა, პეპლებო.
ან ადგილი სხვას დაუთმეთ.
იმათ, რომლებიც ასე მწარედ არ დაიხოცებიან.
იმათ, რომელთა გამჩენსაც მეტი გამბედაობა ექნება;


დაიხოცეთ რა, პეპლებო, მალე დაიხოცეთ.
მშვიდად ძილი მინდა;
კუჭის ტკივილი - აღარ.




 
Powered by Blogger