Thursday, August 29, 2013

პირადი პოსტების ერთი თვე

ჯონ ლენონის "Mind Games" მახსენდება ხშირად. მართალია, ეს სიმღერა ორ ადამიანზეა, მაგრამ, ცალ-ცალკეც, ჩვენ ყველა ვახტებით ბარიერებს, ვთესავთ მარცვლებს და ჩვენს წილ ომშიც ვართ ჩართულები (პარტიზანულში, ბუნებრივია). ყველა ვიბრძვით საკუთარი თავის წინააღმდეგ, ვცდილობთ, რაღაცები დავძლიოთ იმიტომ, რომ მერე ჩვენზევე მოპოვებული გამარჯვებით დავტკბეთ.

ერთი ჩემი ნაცნობი მეუბნებოდა ამას წინათ, ადამიანები ერთმანეთთან ყოველთვის პერფორმანსებს ვდგამთო. სინამდვილეში, პრობლემა არა ერთმანეთთან, არამედ, საკუთარ თავთან პერფორმანსების დადგმაა, რომელიც საკუთარი თავისა და შესაძლებლობების შეფასებაში გვიშლის ხელს.

ჩემი წილი პერფორმანსი იმაში მდგომარეობს, რომ ყველაფერს ზედმეტად განვიცდი და ვნერვიულობ. ნუ, ეს პოზაა ასეთი, სინამდვილეში მაგარი გოგო ვარ. ისეთი, რომ ვაანალიზებ, საკუთარ თავთან მეც კი ვკომპლექსდები. :)
ჰოდა, პოზაზე ვამბობდი:
ახლაც ვნერვიულობ.
უნდა ავბარგდე,
ჩავბარგდე და სრულიად მარტო წავბარგდე სხვა ქვეყანაში (აეროპორტში გამცილებელიც არავინ მყავს);
ისეთში, სადაც არასოდეს ვყოფილვარ და რომელიც, ჩემი საბოლოო დანიშნულების ადგილამდე, ერთგვარი, სატრანზიტო გასასვლელი უნდა იყოს.

ვნერვიულობ რთულ და მარტივ რაღაცებზე:
  • გადაჯდომისას დელიში არ გავფრინდე;
  • ენა (რომელსაც არ ვბრდღვნი) არ დამებას;
  •  გადავახტე ჩემს წილ პატარა ბარიერს და ჩემს მეორე მეს დავუმტკიცო, რომ პირველი მე სჯობნის;
  • უკან დაბრუნებული აღმოვჩნდე სასწავლო კურსში, რომელიც ჩემი იურიდიული ბეგრაუნდისათვის იქნება მისწრება. 
  • ვნერვიულობ, როგორი ხალხი დამხვდება იქ;
  • ვინ იქნებიან;
  • როგორი ქალაქია ბითლზების მეორე სამშობლო, მოვეწონები, ნეტა? :)
  • Das Messer ხომ იქნება იქაური წიგნების მაღაზიებში შვიდი წლის ოცნება რომ ავიხდინო და ტილ ლინდემანის ლექსები ჩავბღუჯო?.
  • იქნება, ჰაინრიხ მანის "ანრი IV"-ის მეორე ნაწილიც ვიპოვო..
ცხოვრებაში ყოველთვის არსებობს ეტაპები. ზოგი მნიშვნელოვანი, ზოგი - ნაკლებად; ზოგი - გარდამტეხი, ზოგი - ჭკუაზე მოსასვლელი..

აქ რაღაცებს არეულს ვტოვებ (არეულს რა, უკეთესადაც შეიძლებოდა). ალბათ, ამ მცირე ხნის მანძილზე, ყველა ცალ-ცალკე დავკვალიანდებით და ოქტომბრდან ყველაფერი კარგად იქნება. ბოლო სამი თვის განმავლობაში, სხვა რაღაცებთან ერთად, იმასაც მივხვდი, რომ სიბოროტეა, ადამიანს არათუ წლებს, არამედ, ერთ დღეს მაინც აკარგვინებდე შენ გამო მაშინ, როცა იცი, რომ არაფერი გამოვა.

გადავწყვიტე, ბლოგი გავაცოცხლო. ყოველი შემთხვევისათვის, მომდევნო სამი კვირის მანძილზე მაინც. იმედია, დრო მომცემს ამის საშუალებას და დატვირთული გრაფიკის მიუხედავად, ერთ საათს ყოველთვის გამოვნახავ, რომ ჩამოვჯდე ძილის წინ და ჰამბურგის შთაბეჭდილებები მოვყვე.
ჩემთვის ეს საინტერესო იქნება.
მისურვეთ წარმატებები!. <3



 
Powered by Blogger