Sunday, December 29, 2013

2013 - ოცნებების ახდენის წელი

- გასული წელი საკმაოდ ემოციური, ბევრი სირთულეებით სავსე გქონდა.
მე: - რას ამბობ, ყველაზე მაგარი წელი მქონდა, ოცნებების ახდენის წელი.
- ... პირველი ნახევარიც?
- მმმმმმმმმმმ. :)
ჰხო, 2013 წლის პირველი ნახევარი იმდენ ერთი-მეორეზე გამაოგნებელ ამბავში გავეხვიე, იმდენ რამეს ვარიდე თავი, იმდენი საქმე ვარჩიე, იმდენი ახლობელი ადამიანი გავდგი განზე, იმდენ მტკივნეული რაღაცა გადავიტანე და თავი ხელში ისე მაგრად ავიყვანე, რომ საკუთარი ემოციური შესაძლებლობებით თავად ვარ გაკვირვებული. მე ყველაფერი ადვილად მავიწყდება. ჰოდა, გასაკვირი არაა, დეკემბერში გაზაფხულის მძიმე ამბები რომ არ მხსომებოდა. :)

2013 ოცნებების ახდენის წელი მქონდა. სტამბოლში ვიმოგზაურე. რთული პერიოდი, პრაქტიკულად, სტამბოლით დასრულდა.

მერე იყო ივნსის შუა რიცხვებში, შუაღამის ორ საათზე მოსული მეილი, რომელიც იუწყებოდა რომ მიმიღეს. მახსოვს, თვალებს არ დავუჯერე, მეორედაც წავიკითხე და ხერხემალი ამიცახცახდა (რეალურად, წელი გამიშეშდა, მღელვარებისგან). იმიტომ, რომ ჟურნალისტიკის საერთაშორისო აკადემიაში მოვხვდი. და, ძალიან ბედნიერი ვარ. <3

შემდეგ თბილისის ლუდის ფესტივალი იყო.. :)

ცხოვრებაში ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, თუ ოცნებების ასე ადვილად ახდენა შეიძლებოდა. სხვა არაფერი შემიძლია ვუწოდო აგვისტოს მეორე გასვლას სტამბოლში. მიზეზი "პლაცებოს" კონცერტი გახლდათ. დიახსთ, მე მთელი ორი საათი ვუსმინე იმ ჯგუფისა და სოლისტის უმაგრეს კონცერტს, ლაივები რომ მაგრად ჰკიდიათ ხოლმე. ბრაინ მოლკოს ხმისა და სტეფან ოლსდალის საოცარი შესრულების ცოცხლად მოსმენა, ობიექტურად რომ ვიმსჯელოთ, ნამდვილი ფუფუნებაა.

აგვიტოდან ვეგეტარიანელი გავხდი და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ არასოდეს უნდა თქვა არასოდეს.

უცნაური შეგრძნებაა, როდესაც დილის ათის ნახევარზე იძახებ ტაქსის, სრულიად მარტო მიდიხარ აეროპორტში, ჯდები თვითმფრინავში და მიფრინავ ქვეყანაში, სადაც არასოდეს ყოფილხარ. შუაში ათათურქის უზარმაზარ აეროპორტში ჩერდები, რომლის უკიდეგანობაზეც მითებს ჰყვებიან, მაგრამ შენ მაგარი გოგო ხარ, მშვიდად, რაციონალურად და დალაგებით მოძრაობ. ადვილად აგნებ შესაბამის გეითს, ბოინგის დაშვებისას ბევრ სიმწვანეს, დამბებს და ელბას ხედავ. იცი, რომ ეს აღთქმული ქვეყანა არა, მაგრამ გერმანიაა. კონკრეტულად, ჰამბურგი. "ბითლზების" მეორე სამშობლო, რიპერბანი, ნავსადგური, ნიკოლასის მემორიალი და სასწავლო კურსის პირველი ეტაპის სტარტი. სამი ძალიან საინტერესო კვირა, ბევრი სამეცადინო, საინტერესო ადამიანები და, რაც მთავარია, ინგლისურისა და გერმანული ენის გადასარევი პრაქტიკა. ჰოუმსიკნესის ხსენება დამავიწყდა, ერთ კვირაში რომ დამემართა.
....ისიც უცნაური შეგრძნებაა, როდესაც უკან ბრუნდები, აეროპორტში კაციშვილი არ გხვდება, იძახებ ტაქსის და სრულიად ცარიელ სახლში შედიხარ. ისე, თითქოს, არაფერი.
მმ.. მაგარია სწავლის პროცესი. შემიძლია, დაუსრულებლად ვისწავლო და ვისწავლო. :) რომ ჩამოვედი, აქაც მოვხვდი საინტერესო სალექციო კურსებზე. ყველას დავესწარი. რამდენიმე განსკუთრებულად დამამახსოვრდა. :)

მანქანა ვერ ვიყიდე. უფრო სწორად, არ. ზაფხულს დავუცდი და მერე ვნახოთ. არ მჭირდება, ჯერჯერობით. ჰო, წელს ჩემი ყველაზე ლამაზი და გოგოშკური საფულე მივაკარგე, რომელსაც თან უამრავი კარტა, მათ შორის, მართვის მოწმობაც გაჰყვა და აღსადგენი მაქვს.

რაც შეეხება 2014 წელს.. მინიმუმ, სამი გაჩანჩალება მიწევს საზღვრებს გარეთ. შარშან, მაისში, გული საშინლად მწყდებოდა, Depeche Mode-ს რომ ვერ ვესწრებოდი სტამბოლში. განგებას ემცნო და დეივი ისე ჩაკაიფდა, კონცერტის ჩაშლა აპარატურას დააბრალეს. :) ჰხოდა, სამაგიეროდ, 2014-ში, კიევში მოვუსმენ. კიდევ, აკადემიას დავამთავრებ და მერე მასტერზე ვიფიქრებ.

დიახსთ, 365 დღეში ამდენი რამე მოვასწარი და წლის მიწურილს შემიძლია ვთქვა, რომ ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ. :) 2014 წლის სურვილებს, ტრადიციულად, 31 დეკემბერს ჩამოვწერ.

 
Powered by Blogger