გიყვარდეთ ჩემნაირები!....

იაპონელი პო

2012-01-23T10:09:00.000-08:00

პო ამერიკელია.
იაპონელებს არ სჭირდებათ პო, მათ ხომ იმდენი კარგი მწერალი ჰყავთ, თამამად შეუძლიათ, თავაწეულებმა იარონ.

მაგალითად, შეშლილი იუკიო მისიმა, რომელიც ჩემ თვალში ლეგენდაა, ქინძაბურო ოე, რომლის ნაწარმოებებიც ფსიქოლოგიური სიღრმით გამოირჩევა, "დაგვიანებული ახალგაზრდობა" კი ძალიან მაგონებს "ციცინათელების სასაფლაოს". როკენროლის მოყვარული ჰარუკი მურაკამი, იაპონური ტრადიციების მოყვარული იასუნარი კავაბატა და, რა თქმა უნდა, რიუნოსკე აკუტაგავა - იაპონელი ედგარ ალან პო.არ მეგულება ლიტერატურის მოყვარული, ვისაც მისი, თუნდაც, ერთი მოთხრობა არ წაუკითხავს.

ამბობენ, თუ გენიოსი ხარ, შეშლილი უნდა იყოო. აკუტაგავა შეშლილი იყო. მთელი ცხოვრება აწუხებდა დედისგან გენეტიკურად მიღებული ფსიქოლოგიური პრობლემები. ბავშვობიდან მოყოლებული იტანჯებოდა უძილობით და ჰალუცინაციებით, ამასთან, ძალიან ნიჭიერი იყო: ადვილად სწავლობდა უცხო ენებს და საკმაოდ ადრე მოიხვეჭა პოპულარობა.

მისი ნაწარმოებების უმეტესობა ფსიქოლოგიურია. ყოველთვის მაქვს შეგრძნება, რომ თავის თავზე წერს, რადგან, მისი ბიოგრაფია რომც არ იცოდე, გამორიცხულია, მოთხრობის მიხედვით არ მიხვდე, რა აწუხებდა. ზოგადად, მიმაჩნია, რომ ნებისმიერი სახის წერილი, ავტორის სულის სარკეა და კარგად აჩვენებს მასში მიმდინარე არამატერიალურ პროცესებს, თუმცა ხშირად მგონია,რომ აკუტაგავა თავის თავზე წერდა და იმდენად ეგოისტი იყო, რომ ნაწარმოებშიც არ უშვებდა შანსს, რომ სხვისთვის ეთქვა, თუ რაოდენ უბედურია.

35 წლის ასაკში, აკუტაგავამ თავი მოიკლა. მართალია, ჩვენგან განსხვავებით, იაპონელებისათვის თვითმკვლელობა ცოდვად კი არა, სხვებზე ერთგვარ ამაღლებად მიიჩნევა და არაერთ გენიოსს მიუმართავს ამ ხერხისთვის, მაგრამ იგივე, იუკიო მისიმასგან განსხვავებით, აკუტაგავას ზეაღმატებული იდეები არ აწუხებდა. მისი თვითმკვლელობა არ იყო ისეთივე პომპეზური, როგორიც მისიმასი. პირიქით, სეკუკუს ნაცვლად, ვერონალის გადაჭარბებული დოზა აირჩია და მშვიდად გაერიდა სამყაროს. თუმცა აქვე უნდა აღვნიშნოთ, რომ მისიმა გაცილებით მამაცი აღმოჩნდა: ყველა ვერ გაბედავს სეკუკუს.

სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე, აკუტაგავამ "ცხოვრება იდიოტისა" დაწერა. მოთხრობა ბიოგრაფიული ელემენტებითაა გაჯერებული და, შეიძლება ითქვას, ერთგვარ აღიარებით ჩვენებას წარმოადგენს.

თუ ეს მოთხრობა გაინტერესებთ, აუცილებლად უნდა იყიდოთ დღევანდელი, 23 იანვრის "კვირის პალიტრა", ვინაიდან, სულ რაღაც რვა ლარად, თქვენ აკუტაგავას შესანიშნავი მოთხრობების ყიდვის საშუალბა გაქვთ. შეგახსენებთ, რომ ხმის მიცემა გრძელდება. აირჩიეთ თქვენი წიგნი.

P.S. სხვათაშორის, არავის გეგონოთ, რომ ოსკაროსანი ფილმი "ბენჯამინ ბატონის იდუმალი საქმე" ორიგინალურ სცენარზეა აგებული. თუ არ გჯერათ, აკუტაგავას "წყლის კაცების ქვეყანაში" წაიკითხეთ.

მივიღე გამოხმაურება

2012-01-18T09:29:00.000-08:00

იყო და არა იყო რა, ვიყავი მე. ერთხელ, როცა ერთ მოვლენაზე, ყველა დასავლეთივით აღშფოთდა, შეშფოთდა და დაგმო, მე მოვიქეცი ცოტა უცნაურად და დავწერე ეს პოსტი. პოსტი, რომელსაც დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. დიდი და არაერთგვაროვანი.

პირადად მე, მიმაჩნია, რომ ბევრის სათქმელი ვთქვი, რადგან კარს უკან, ჩუმად, მოფარებით, უამრავი ბრავო და აპლოდისმენტი მივიღე. არ ვამბობ, რომ გამბედავი ვარ, რადგან მთლად ასეც არ არის საქმე. უბრალოდ, ის რაღაც კონდიციამდე მივიდა და როცა ასე ხდება, უთქმელს არაფერს ვიტოვებ.

ზემოთ მოყვანილ პოსტზე (რომელიც, იმედი მაქვს, წაიკითხეთ) გამომეხმაურა მეუფე კალისტრატეს პირადი სტიქაროსანი. გამოხმაურება საჯარო სივრცეშიც არსებობს და შეგიძლიათ, იხილოთ აქ ბოლო ორი კომენტარი.

მინდა, კიდევ ერთხელ დავადასტურო: ჩემ მიერ გამოქვეყნებულ პოსტში ვიყავი მაქსიმალურად გულწრფელი. ეს პოსტი არ ყოფილა იმისთვის, რომ ვიღაცის თვალში ქულა დამეწერა ან დამეკლო. მე გამოვხატე ჩემი აზრი, განწყობა და ემოცია კონკრეტულ ფაქტზე კონკრეტულ ვითარებაში.

ფული, ცოლი, მლიქვნელობა და ლამაზი მეგობარი

2012-01-08T23:43:00.000-08:00

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ბიჭი. სახელად ერქვა ჟორჟი და მთელი ცხოვრება სიმდიდრეზე, სახელსა და ბევრ ფულზე ოცნებობდა. ბედმა ამ ბიჭს ეს ღირსებები არ მიანიჭა, სამაგიეროდ, მათ მოსაპოვებლად მისცა კარგი გარეგნობა, შესაბამისი ენა და გონება. ბიჭი მოზარდობის ასაკშივე მიხვდა, როგორ უნდა გამოეყენებინა არსებული ღირსებები არარსებულის მოსაპოვებლად და მოქმედებას შეუდგა.

დაახლოებით, ეს შინაარსია გი დე მოპასანის "ლამაზ მეგობარში". წიგნი 1885 წელს გამოქვეყნდა და სიფუმფულეების გვერდით, რომელსაც საზოგადოება მანამდე იყო შეჩვეული, ზოლას, ფლობერისა და სტენდალის შემოქმედებასთან ერთად, გი დე მოპასანმაც რაღაცებს თავისი სახელი დაარქვა.

ძალიან ძნელია, დაწერო წიგნი, რომელიც დროს გაუძლებს, რომლის თემაც არ გაცვდება და ყველა ეპოქაში ერთნაირად იქნება აქტუალური. მიუხედავად იმისა, რომ მოპასანი ან ფლობერი მნიშვნელოვან პრობლემებს ეხმაურებიან, ჩემი აზრით, შემდგომი პერიოდის მწერლებმა სათქმელი, ამ მიმართულებით, უკეთესად თქვეს და მათმა ნაწარმოებებმა თავისი დრო მოჭამა. ისევე, როგორც მერი შელის "ფრანკენშტაინმა", რომელიც თავისი დროის უდიდესი შოკი იყო, ახლა იმავე რეაქციას ვეღარ გამოიწვევს. მოკლედ, რომ არ განვმეორდე, ადრეც დავწერე. :)

მე მაინც მიმაჩნია, რომ ახლის შესაფასებლად, ძველი უნდა გქონდეს წაკითხული/ნანახი/მოსმენილი.. იმიტომ, რომ შედარებების პროცესში ბევრ საინტერესო აღმოჩენას პოულობ: ხვდები წმინდა წყლის პლაგიატს, მიბაძვას, ძველის გადმოტანას და ეს არამხოლოდ მწერლობაში ხდება.

მოდი, ვთქვათ, რომ მოპასანის "ლამაზი მეგობრის" წაკითხვა ყველა ვარიანტში ღირს, რადგან ის მსოფლიო ლიტერატურული კლასიკის ერთ-ერთი წარმომადგენელია და მისი გაცნობა მარტო იმიტომ ღირს, რომ ჩვენთვის დავასკვნათ, როგორ ხშირად ცდებიან ამ სიის შემდგენელები.

დღეს, "კვირის პალიტრასთან" ერთად, 50 წიგნის ფარგლებში, მოპასანის "ლამაზი მეგობარი" გამოვიდა. 16 იანვრამდე მისი ფასი 8 ლარი იქნება.

სახინკლე თუ ტუალეტი?

2012-01-07T02:30:00.000-08:00

მოდა ისეთი რაღაცაა, სულ რომ წინააღმდეგი იყო, მაინც უნდა აჰყვე. შეიძლება არ გიხდებოდეს, სხვაგვარი ტანსაცმლის დეფიციტის გამო, იძულებული ხარ, სქელ ფეხებზე მოტკეცილი შარვალი, მოკლე კაბა, ან სულაც, ელასტიკი ჩაიცვა, სხვის თვალში რეგრესული რომ არ გამოჩნდე, მიუხედავად იმისა, რომ არც ერთის არსი გესმის, იძულებული ხარ, ლანძღო კაპიტალიზმი და სოციალიზმს ეთაყვანო, ხალხმა ჩემზე ცუდი არაფერი იფიქროსო, და ცხრებივით მივყვებით ეკლესიისკენ მიმავალი მრევლის უზარმაზარ ნაკადს. თუმცა, აქვე უნდა აღვნიშნოთ, რომ ამ უკანასკნელში, თავისთავად, ცუდი არაფერია.

გაგრძელება იხილეთ "კვირის პალიტრის" ბლოგზე.

ზედმეტად მოულოდნელი პოსტი

2012-01-05T07:37:00.000-08:00

ბოლო რამდენიმე თვეა, თვითგამორკვევის პროცესი მაქვს. რაც მისი შესაძლებლობები და გამოყენების ხერხები აღმოვაჩინე, ჩემს ტვინს სხვანაირად დავუწყე ყურება. არ მინდა, რომ ამდენი წლის შემდეგ მიგნებული გასაღები ვერ გამოვიყენო. ამიტომ, დრო მჭირდება. დრო, რომ რაღაცები დავალაგო.

ჩაკეტვის პერიოდი დამიდგა. არც ადამიანებთან ურთიერთობა მინდა, არც რამის კეთების სურვილი მაქვს. ოჯახის წევრებთანაც გავუცხოვდი. ისე ძალიან, რომ სახლში რაღაცები ხდება და მე ყველაზე ბოლო ვიგებ.

მინდა სადმე, კუთხეში ვიჯდე: ბევრი წიგნით, ლოგიკური ამოცანებით. ვიჯდე და ტვინში ვილაგებდე რაღაცებს.
არ ვიცი, ამისთვის რამდენი დრო მჭირდება, მაგრამ ვხვდები, რომ ეს უკვე აუცილებელი გახდა. იმისათვის, რომ არ დავკარგო ურთიერთობები და შანსები.

ჰო, ვერც ინტერნეტს ვიტან. აქ რომ შემოვდივარ, მგონია, ერთი დიდი ქაოსია და თხუთმეტ წუთში ისე მეღლება გონება, გეგონება კარგი დისკუსია გამოვიარე. :)

ახლა ორფან ფამუქის "შავ წიგნს" ვამთავრებ. მართალია, იქ მოყვანილი იდენტობის პრობლემებზე გარდატეხის ასაკში ვინერვიულე და მერე, რაღაცნაირად, დავკვალიანდი, მაგრამ მომენტებში მაგრად ჩამიკაკუნებს ხოლმე.. :)

ალბათ, კარგი იქნებოდა, რომ მქონდეს დრო და ფინანსები, რომ ერთი თვით სადმე, მიყრუებულ სოფელში გადავსახლდე. უინტერნეტოდ, უტელევიზოროდ, უსინათლოდ, უტელეფონოდ..

დილით ავდგებოდი, სუფთა ჰაერს ჩავისუნთქავდი, მერე ვიბოდიალებდი, ფიზიკურადაც ვიშრომებდი (არ ვიცი, თოხნა და ბარვა რამდენად გამომივა, მაგრამ სხვა რამეს გავაკეთებდი თუ ამას ვერა), მერე დაღლილი მოვიდოდი, რომელიმე წიგნში რამდენიმე თავს წავიკითხავდი და ჩემს ტვინს გავესაუბრებოდი.. :)

ერთი თვის მერე დავბრუნდებოდი და....
და, დავბრუნდებოდი.. :)

რა სამწუხაროა, რომ საკუთარი თავისთვის ამდენი ფუფუნების მიცემა არ შემიძლია.

როგორ გგონიათ, რა ჰქვია ამას და მეშველება რამე?!

სურვილები 2012 წლისთვის

2011-12-31T05:26:00.000-08:00

უკვე ტრადიციად მაქვს, რომ ყოველი ახალი წლის დასაწყისში ვწერ სურვილებს, რომელიც მინდა, ამისრულდეს. შარშანდელი პოსტიდან ბევრი ნაწილი ამიხდა და, საერთოდ, მინდა ვთქვა, რომ 2011 ძალიან საინტერესო და პროდუქტიული წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში.

ინტუიცია ამჯერადაც მკარნახობს, რომ უკეთესი წელი მექნება, თუმცა მანამდე ჩამოვყრი გეგმებს, რომელიც უნდა განვახორციელო:

1. უნდა ვიყიდო blackberry - ეს ისე ძალიან მინდა, სულ კბილები მიკაწკაწებს და რომ ვხედავ, ერთ ადგილზე ვხტუნავ;

2. მომავალ წელს ამ დროს, სრულყოფილად უნდა ვიცოდე ინგლისური (მივაგენი არაჩვეულებრივ მეთოდს, რომლის მიხედვითაც ორ წელიწადში ენას სწავლობ და ინგლისურზე დავტესტავ);

3. მინდა, ჩემი ოჯახის წევრები და ახლობლები იყვნენ კარგად. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ძალიან მეშინია და.. :(

4. ფინანსურ ამბებში მინდა რომ კიდევ უკეთესად და უკეთესად;

5. პროფესიულად მინდა რომ წინ წავიწიო კიდევ. პლუს, დამატებითი მცონარული სამუშაოებიც არ მაწყენს;

6. ჭკუა მესწავლოს და სხვის გრძნობებსა და დამოკიდებულებებზე თამაშს გადავჩვეოდე (ამას ვერ მოვახერებ 100 წელი);

7. რამდენიმეკვირიან გასვლაზე არ ვიტყოდი უარს საზღვარგარეთ პროფესიულ ამბავში;

8. ზაფხულში მინდა, სტამბულს ვეწვიო, მანამდე რაღაცები დავგეგმო და თუ დავგეგმე, ორჰან ფამუქი გავიცნო, რაც ძალიან რეალურია.. <3

ძვირფასო მეგობრებო, მკითხველებო, შემთხვევით შემოხეტებულებო, ნაცნობებო, უცნობებო, გილოცავთ ახალ წელს, რომლის ბოლოსაც, იდეაში, კოლექტიურად უნდა ამოვწყდეთ, მაგრამ თუ თქვენ ჯერ არ იცით, დაგამშვიდებთ: მაიას მიხედვით სამყაროს აღსასრული 2012-ში კი დგება, მაგრამ კაციშვილმა არ უწყის, როდიდან და რა სიხშირით ითვლიდნენ ის პატივცემული ადამიანები დროს.

თუმცა ან ამას რა აზრი აქვს, იქნება 2012 თუ 2069, მაინც ყველანი დავიხოცებით.

თაობიდან თაობაზე გარდამავალი თანამდებობა

2011-12-30T00:32:00.000-08:00

ჩვენ ადამიანებს ადვილად ვართმევთ თავისუფლებას, რადგან დარწმუნებული ვართ, რომ „ასეთი მამის შვილს მსგავსი საქციელი არ ეკადრება“ და ასევე ადვილად შეურაცხვყოფთ, როცა გვაკვირვებს, თუ როგორ გამოუვიდა მსგავსი დაბალი დონის ხალხს ასეთი ნიჭიერი შვილი.
ჩვენ თითქმის არასოდეს ვაქცევთ ყურადღებას, რომ ხელობა და ნიჭი ერთმანეთისაგან რადიკალურად განსხვავდება და რომ პირველი მეორეს ვერასოდეს წარმოშობს;
ჩვენ ხშირად ვივიწყებთ ადამიანებს და მათ შესახებ წარმოდგენას საურთიერთობო წრის მიხედვით ვადგენთ და ამ დროს გვავიწყდება, რომ „იუდას ყველა მეგობარი უნაკლო იყო;“

გაგრძელება იხილეთ აქ.

ქეთინოს მეზობელი

2011-12-27T10:33:00.000-08:00

ქეთინო ინტელიგენტი და, რაც მთავარია, შემდგარი ქალია: ჰყავს ფინანსურად გამართული მეუღლე, ორი შვილი და უამრავი საქმე სამზარეულოში. ქეთინომ კომპიუტერი არ იცის, არც ინგლისური. სკოლაში გერმანულს სწავლობდა და მერე ოჯახმა მთლიანად წაიღო მისი თავისუფალი დრო. კომპიუტერი არც მისმა ფინანსურად გამართულმა მეზობელმა იცის, მაგრამ ძალიან პერო ლეპტოპი აქვს და მაგარი მანქანით დადის.

სრული ვერსია წაიკითხეთ "კვირის პალიტრაზე."

მშვიდობის იარაღი?

2011-12-24T07:49:00.000-08:00

მიყვარს ამერიკული ლიტერატურა. ოღონდ, არა თანამედროვე. იქ ჩვენს დროში ისეთი ტიპის რომანი ხდება ბესტსელერი, მხოლოდ ორიგინალში თუ წაიკითხავ და ისიც მარტო იმიტომ, რომ სიტყვათა მარაგი შეივსო.

გახსოვთ კოელიო? ეგეც ამერიკელია, სამხრეთ ამერიკელი. ვფიქრობ, ერთ-ერთი ყველაზე სუსტი მწერალი თანამედროვეობაში. მისი ბუმიც იყო, დაახლოებით, რვა-ათი წლის წინ და ჯერ კიდევ მაშინ დამწყდა გული, რადგან მისი სამი წიგნიდან, რაც წავიკითხე ერთადერთი, "ალქიმიკოსი" მივამსგავსე რაღაცას.

კოელიოს მაგალითი იმიტომ მოვიყვანე, რომ, დარწმუნებული ვარ, ყველას გაქვთ წაკითხული და ყველამ იცით თემატიკა, რაზეც წერს. ასეთებია ამერიკული ბესტსელერები. ზუსტად ვიცი, რატომ იტაცებენ მათ თაროებიდან. თანამედროვე მსოფლიო ხომ ძალიან დაძაბულ, ნერვიულ და სწრაფ რიტმში ცხოვრობს? დაღლილ ამერიკელს კი სახლში მისვლისას რამე სიფუმფულის წაკითხვა ან ნახვს სურს. მოდი, ვაღიაროთ, რომ დაღლილობის ჟამს ჩვენც სიამოვნებით ვუყურებთ ჰოლივუდურ ფილმებს ბედნიერი დასასრულით და ყვითელ რაღაცებსაც ვეცნობით.

თუ არ ვცდები, ადრეც აღვნიშნე, რომ ლიტერატურა, ისევე როგორც კინემატოგრაფია, თავის თანამედროვე ყოფის შესახებ მნიშვნელოვან ინფორმაციას გვაწვდის. მე მიყვარს დრაიზერის, ტვენის, ო'ჰენრის, ლონდონის ნაწარმოებები. როცა ვკითხულობ, ვხედავ, როგორ შენდება შტატები, რა პრობლემები აწუხებთ რიგით ადამიანებს, როგორ შოულობენ ფულს, როგორ ხდება დაჭაობებული ადგილი მეგაპოლისი, მშიერი - მილიარდერი..მოკლედ რომ ვთქვათ, ვხედავ ამერიკულ ოცნებას, რომელიც, სხვა დანარჩენისგან განსხვავებით, ხდება.

ნაწარმოები აისბერგივით არის, ზედაპირზე მისი მხოლოდ ერთი მესამედი ჩანსო, თქვა ჰემინგუეიმ. ვეთანხმები და მგონია, რომ ნებისმიერი წიგნი მათემატიკურ გამოცანას ჰგავს და ამოხსნა ესაჭიროება. თუ ვერ ამოხსნი, არც მოგეწონება. მიმაჩნია, რომ ცუდი ნაწარმოები არ არსებობს და რადგან ვიღაცამ მისი დაწერა გადაწყვიტა, ე.ი. რაღაცის თქმა უნდოდა.

ჩემი პირველი შეხება ჰემინგუეისთან სწორედ "მშვიდობით, იარაღოთი" დაიწყო. დიდი გარდატეხა მოახდინა ჩემს ლიტერატურულ გემოვნებასა და ცხოვრების შეხედულებაზე. მერე იყო "კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა", "მოხუცი და ზღვა" და "ჰარი მორგანი".. ნაწარმოები, რომელმაც, ტვინში აბსოლუტურად სხვა რაღაცები გამიხსნა.. :)

სიმართლე რომ ვთქვა, ახლა ჰემინგუეიზე იმდენი რამის დაწერა მინდა და ისე ერთბაშად, რომ სათქმელსაც ვერ ვუყრი თავს. მისი თუნდაც ერთი პატარა მოთხრობა, იმდენად მრავლისმომცველია, რომ მგონია, მათემატიკური შიფრი, რომელსაც ის შეიცავს, ბოლომდე ვერც ერთში ამოვხსენი.

დღესმ 50 წიგნის ფარგლებში, ჰემინგუეის "მშვიდობით, იარაღო!" გამოვიდა და გთხოვთ, ვინც ჯერ არ იცნობთ ამ ამერიკელს, აუცილებლად შეიძინეთ.

ვასასობა 2011

2011-12-19T00:35:00.000-08:00

დადგება დრო, როდესაც ჩაქვში დაჩას ვიყიდი, მერე, იქაურობით მოხიბლული, ადამიანების გახარებას გადავწყვეტ. დავკლავ საზამთროს (ცხვარს ვერ ვიტან და თან არც ხორცი მიყვარს დიდად), გავაკეთებ წიწიბურას ფაფას (აბა ფლოვის პატენტი უკვე სხვას ეკუთვნის, თან არც ბრინჯზე მეკეტება ჭკუა), გამოვაცხობ ლობიანებს, მოხარშავ ლუდს (ეს ორი უკვე კულტია) და ამ ყოველწლიურ დღესასწაულს ვასასობას ვუწოდებ. მანამდე კი..

მანამდე, ვასასობას ვიწრო წრეში აღვნიშნავ. ჯერ კიდევ შარშან, როცა მსგავსი იდეა პირველად მომივიდა, ძალიან ვნერვიულობდი. არ ვიცოდი რა და როგორ გამოვიდოდა, მაგრამ გამოვიდა. ჰხოდა, წელს მასშტაბებს არ ვზრდი, მაგრამ იმავეს ვაკეთებ და კიდევ მომავალ წელსაც გავაკეთებ (თუ, რა თქმა უნდა, მანამდე არ დავიხოცებით).

მოკლე რეზიუმეს სახით: მიმდინარე წელს დაიწერა 120-მდე პოსტი, დაიწერა 3500-მდე კომენტარი, იყო ბევრი ვიზიტორი მიუხედავად იმისა, რომ მე ვწერდი იშვიათად, თუმცა ვეცდები, მომავალი წლიდან გამოვსწორდე. :)

ახლა კი, ვასასობის პირველ ნაწილს ვხსნი და ვიწყებ ნომინაციების გამოცხადებას:

#1. წლის პოსტი

ბიძინა ივანიშვილის გამოჩენამ, ქართული საზოგადოებრივი ცხოვრება ისე გამოაფხიზლა, რომ ძილის წამლითაც კი ვეღარ იძინებს. რა თქმა უნდა, შეფასებაში ვაჭარბებ, მაგრამ ფაქტია, რომ ცოტა ხნის წინ დაწერილმა პოსტმა ბიძოს რეზიდენციაში სტუმრობის შესახებ, ერთი წლის წინანდელი, საუკეთესო პოსტების რეიტინგი, რამდენიმე დღეში აკრიფა.

წლის პოსტი - იმ პრესკონფერენციის ნამდვილი ამბავი;

#2 წლის ვიდეო:

სიუჟეტს ვაკეთებდით, თუ რა გადის ეთერში და რას ფიქრობს საზოგადოება. ვოქსპოპზე რომ ვიყავით, გადაგვეყარა კოტიკო და.. ნუ, კლასიკაა, რაც მართალია, მართალია.. :)

#3 წლის აღმოჩენა

ძალიან შემთხვევით მოვხვდი ამ ბლოგზე. რა პოსტი იყო, აღარ მახსოვს. მაშინ დავტოვე კომენტარი (ჩვევა მაქვს: როცა ბლოგს ვკითხულობ, 95%-ზე კომენტარს ვტოვებ) და, როგორც წესი, პასუხის სანახავად შევედი. ძალიან თბილი პასუხი დამხვდა (ჯანდაბა, გამიხარდა) და ამით წათამამებულმა, რამდენიმე ძველი პოსტი გადავიკითხე. ძალიან მომეწონა და, მას შემდეგ, როცა ვიცლი ბლოგებისთვის, აქ სიახლეებს აუცილებლად ვეცნობი.

2011 წლის აღმოჩენა: მოლი ბლუმი თავისი ბლოგით;

#4 წლის ბლოგი

ვისთვის მოდად იქცა, ვისთვის ჩვევად, ვისთვისაც რეალობად გამოთქმა, რომ ბლოგებს ა(ღა)რ კითხულობს. გულწრფელად რომ ვთქვა, არ ვიცი, რომელ მათგანს მივეკუთვნები, რადგან ძალიან დიდი ხანია, არაფერი წამიკითხავს, თუმცა არსებობს ბლოგი, რომლის ყველა პოსტს ვკითხულობ და მიხარია, როცა ჩემი გარებიძაშვილები განახლებას მიჩვენებს. არ დავიწყებ განმარტებების კეთებას, რადგან ჯერ კიდევ შარშან, მის მიერვე წამოწყებულ თამაშში, ძალიან ბევრმა ბლოგერმა დაასახელა საუკეთესოდ, აღმოჩენად და ა.შ.

წლის ბლოგი - ანინალანდი;

#5 წლის მჯიკებელი

ბლოგზე ძალიან ვზარმაცობ. იმ დონეზე მაქვს მიგდებული, რომ თუ არა წიგნებზე დასაწერი სავალდებულო პოსტები, აქაურობა კარგა ხნით დაიძინებდა. სწორედ ამიტომ, წლის მჯიკებლის ნომინაციაში გაიმარჯვეს წიგნებმა, კონკრეტულად კი წიგნებმა, რომლებზეც უნდა ვწერო.

წლის მჯიკებელი - 50 წიგნის პროექტი, რომელმაც მიცოცხლა ბლოგი;

#6 წლის მრჩეველი

როდესაც პრეზიდენტი, ან ვინმე ისეთი ტიპი გავხდები, რომლებსაც მრჩევლები დასჭირდებათ, კინემატოგრაფიის დარგში, აუცილებლად ავიყვან მას. თითქმის ყველა ფილმი მომწონს, რომელსაც მირჩევს. ჩვევად გამომიმუშავდა, რომ ნახვის შემდეგ შთაბეჭდილებებს ფეისბუქით ვუზიარებ და, ნახევარჯერ მეკაიფება, მაგრამ მე არ მწყინს. :) ხუმრობებიდან გამოდინარე, რამდენჯერმე შემეპარა ეჭვი, არის თუ არა ნამდვილი სვანი. მოკლედ:

2011 წლის მრჩეველი - გიორგი ხერგიანი.

#7 წლის მკითხველი

შარშან, ფეისზე ჩვენი ფან-გვერდი საკმაოდ მოკრძალებულად გამოიყურებოდა, თუმცა, სიმართლე რომ ვთქვათ, შარშან ამ ნომინაციაზე არ მიფიქრია. წელს, როცა ვასასობის გამეორებაზე ფიქრი დავიწყე, ანუ, სადღაც გაზაფხულზე, უკვე ვიცოდი, ვინ იქნებოდა ამ ნომინაციაში გამარჯვებული. ჰხოდა ისა.... :))

წლის მკითხველი - გიორგი გერაძე;

#8 წლის სექტანტები:

ნახეთ, რა ზედმეტად საყვარლები არიან.. :))) ეს ერთ-ერთი ნაგლეჯია იმისა, რაც პერიოდულად მხვდება ხოლმე ვოლზე ან სადმე, კუთხეში... ♥

2011 წლის სექტანტები: ლაშა ქავთარაძე და გიორგი არიშვილი;

#9 წლის ღალატი

ერთი თვით ადრე უკვე ვიცოდი, რომ მიდიოდა (უფრო სწორად, ელოდებოდა შედეგებს), მაგრამ ძალიან მოულოდნელად მოხდა ყველაფერი. აი, სულ ცამოწმენდილზე. ძალიან განვიცადე. დიდი გულჩვილობით არ გამოვირჩევი, მაგრამ, დაახლოებით, სამი დღე, ქრონიკულად ვაღვარღვარებდი ცრემლებს (რა თქმა უნდა, მალულად. აბა, ვინმე რომ გაეგო, თანამშრომლის სამსახურიდან წასვლაზე ვტიროდი, ხომ გასკდებოდა სიცილით).. მიხარია, რომ ამ ადამიანს ვიცნობ, რომ მასთან ერთად მუშაობის შესაძლებლობა მქონდა და იმედი მაქვს, რომ კიდევ გვექნება ამის საშუალება (დავით, არჩევანის უფლებას არ გაძლევ :D). ის ერთი წელი, რაც ვიმუშავეთ, დათო ჩემი მეწყვილე იყო და არა ოპერატორი, აბსოლუტურად ყველაფერს ერთად ვაკეთებდით, ვგეგმავდით.. ხანდახან, ჩემზე მეტსაც აკეთებდა. ყოველთვის მქონდა მისი იმედი და ბოლომდე ვენდობოდი, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია ნებისმიერ საქმეში. ეს პერიოდი ჩემთვის ერთი დიდი კომფორტი იყო, რომელსაც დათო მიქმნიდა და ძალიან ვწუხვარ, რომ როცა ჩემი ჯერი დადგა,მგონია, რომ ვერ შევძელი, სხვისთვის იგივეს შექმნა.
სხვათაშორის, შარშანდელი ვასასობისთვის დათო ძალიან მეხმარებოდა: სიგელების დიზაინი მას ეკუთვნის. <3

წლის ღალატი - დათო, რომელსაც წამქეზებელ გიორგი გერგაულთან ერთად ველი კუთვნილი სუვენირების გადასაცემად.. :))

#10 წლის გამომკვებავები:

უკვე შვიდი წელია, დედაჩემი ტელეფონზე ლაპარაკისას აუცილებლად ინტერესდება, ვჭამე თუ არა საჭმელი, მშიერი ხომ არ ვარ, სადმე ქუჩაში ხომ არ დავვარდი შიმშილისგან და სხვ.. მაგრამ მე მინდა, ჩემი ბლოგიდან დედაჩემს მივმართო: მას თავისუფლად შეუძლია, იყოს მშვიდად, რადგან ჩემი ნორმალური კვებისთვის შაბათ-კვირას არსებობს დედა, სხვა დანარჩენ დღეებში კი, მასტერქარდისა რა მოგახსენოთ, მაგრამ ორი კეთილი ადამიანი, რომლებიც ძალიან მიყვარს არამარტო იმიტომ, რომ გადასარევ ბორში-ფართის ვაწყობთ ხოლმე.

წლის მკვებავები: და-ძმა მანძთიძეები;

# 11 კარლსონის წლის თანამშრომელი

მეგობრებო, მე ამ პოზიციაზე შემეძლო, უფრო ზემოთაც წავსულიყავი, მაგრამ მიმაჩნია, რომ ეს ახალგაზრდა, პერსპექტიული, ჭკვიანი, გადასარევი, არაჩვეულებრივი ფინანსისტი საქალბატონე, ნამდვილად იმსახურებს დაფასებას ჩემი მხრიდან. თუნდაც მარტო იმიტომ, რომ დღის განმავლობაში მშვიდად ვარ: ჩემი კარლსონი ხომ საიმედო ხელშია?!

კარლსონის წლის თანამშრომელი - მაიკო ბარნაბიშვილი;

მეგობრებო, ვასასობა ერთი წლით გემშვიდობებათ. გული არ დაგწყდეთ, მომავალ წელს თქვენც შეიძლება მოხვდეთ დიდი სექტის ყურადღების არეში. რაც შეეხება არაოფიციალურ სიტუაციას:

ვასასობის მეორე ნაწილი, იგივე აFტერფართი, იგივე დაჯილდოვება, გაიმართება პარასკევს, 23 დეკემბერს, მაკდონალდსში, სპორტის სასახლესთან. ლიმიტი: საღამოს შვიდიდან ათ საათამდე.

თუ ვინმეს მოსვლასთან დაკავშირებული პრობლემები გაქვთ, პმ მომწერეთ და დამსახურებული ატრიბუტების მისაღებად ინდივიდუალურად დავკვალიანდეთ. ძალიან გთხოვთ, ნუ დამიტოვებთ თქვენთვის საგულდაგულოდ შერჩეულ სუვენირებსა და სექტანტობის დამადასტურებელ დოკუმენტებს. :)

2011 წლის ბოლოს წინა ბოდვა

2011-12-13T10:49:00.000-08:00

იარლიყების მიხედვით, ჩემს პოსტებს ბოდვებად ვყოფ. სწორედ ამიტომაც აღნიშნული პოსტი, 2011 წლისთვის ბოლოს წინა ბოდვაა. პროექტ 50 წიგნის ფარგლებში, მალე ახალი წიგნი იმ წლის 2 იანვარს გამოვა, რომელშიც, მაიას კალენდრის მიხედვით, ყველა დავიხოცებით.

მინდა, ერთგვარი შემაჯამებელი პოსტივით დავწერო. დაახლოებით, ერთი წელი გავიდა, რაც პროექტი დაიწყო რა მეც დავიწყე პოსტების წერა. ჩემი პირველი პოსტები, ცოტა არ იყო, სასაცილოა. არ ვიცოდი რა და როგორ მეწერა და ვბოდიალობდი (ვისაც დაგაინტერესებთ, 50 სექტანტური წიგნის განყოფილებაში გადახედეთ), თუმცა მერე მივხვდი, რომ კარგი იქნებოდა, ამა თუ იმ წიგნზე, საკუთარ მოსაზრებებს თუ დავწერდი.

ისე აღმოჩნდა, რომ რამდენიმე წიგნის გარდა, რაც გამოვიდა და რაც მომავალში გამოვა (გამოქვეყნებულ სიას ვგულისხმობს), ყველაფერი წაკითხული მაქვს, საკუთარი აზრის წერილობით გამოთქმას რაღა უნდა?!
ჰოდა..
ასე დავიწყე ჩემი ღრმააზორვანი იდეების ფრქვევა ირგვლივ. მოვლენები ისე აეწყო, რომ ძალიან ბევრი საქმე მქონდა და, რომ არა წიგნებზე საწერი პოსტები, ჩემი ბლოგი საკმაოდ დიდი შუალედებით გამოიღვიძებდა. ამიტომ, მინდა, ამ პროექტს, მადლობა გადავუხადო. სხვათაშორის, იმდენად რეიტინგულია წიგნებზე დაწერილი პოსტები, რომ ლამის დავფიქრდე: იქნებ, მხოლოდ წიგნებზე ვწერო?!

რაც შეეხება მიმდინარე კვირის კანფეტს..
დოსტოევსკის შესახებ უკვე დავწერე ერთი პოსტი. მის გენიალურობაზე ბოლო 100-150 წლის მანძილზე იმდენი ითქვა და დაიწერა, რომ მე აღარაფერი დამრჩა სათქმელი. თუმცა, მინდა კიდევ ერთხელ შეგახსენოთ, რომ ორშაბათს, "კვირის პალიტრას" პროექტის ფარგლებში, "ძმები კარამაზოვების" მეორე ნაწილი გამოვიდა.

ისე, ჩემმა ბიჭმა წიგნი უკვე მომიტანა.. <3

ჩემო საყვარელო კოლეგებო

2011-12-11T09:02:00.001-08:00

მეგონა, რომ ქართულ ჟურნალისტიკაზე წერა ამ პოსტით დავამთავრე. მაგრამ თურმე, ამით არაფერი შემიცვლია. ჩემი ეს პოსტი ნახა და წაიკითხა იმ ხალხმა, რომლებიც ჩვეულებრივ, ბლოგებს კითხულობენ.

ძვირფასო კოლეგებო, არ ვიცი, რა ხიბლი აქვს ასეთი ფერადქუდიან მიკროფონს, რომ ვერ ელევით (მე ასეთი არასოდეს მჭერია ხელში, მაგრამ თქვენი შემხედვარე, მათდამი ისტერიული შიშით ვარ შეპყრობილი), მაგრამ ყოველთვის ვფიქრობ, რომ საკუთარი პრინციპების დაცვა ყველაზე მნიშვნელოვანი რაღაცაა, რითიც შეიძლება ადამიანმა საკუთარ მომავალზე იზრუნოს.

ჩვენ ყველამ ძალიან კარგად ვიცით, რომ მომხიბვლელი ცისფერი ეკრანები სულაც არ არის ისეთი მომხიბვლელი, როგორიც მაყურებლის მხრიდან ჩანს. რეალურად, თითოეული სიუჟეტი დიდი წვალებისა და შრომის შედეგია. რა თქმა უნდა, ვიზიარებ, რომ სარედაქციო პოლიტიკა მორჩილებას მოითხოვს, მაგრამ არსებობს ზღვარი, ზღვარი, რომლის გადალახვას სარედაქციო პოლიტიკის დამწერნი თქვენგან სულაც არ მოითხოვენ.

ძვირფასო კოლეგებო, მინდა შეგახსენოთ, რომ ყველაფერი წარმავალია, თქვენც, ჩვენც, წლებიც, დროც, მმართველობის პერიოდებიც და, ასე განსაჯეთ, სარედაქციო პოლიტიკაც კი. მე კი, არამგონია, თქვენც არსებული ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ აპირებდეთ კარეირის დასრულებას.

გიფიქრიათ, როგორ შეძლებთ გააგრძელოთ ჟურნალიტად მუშაობა მას შემდეგ, რაც დითირამბების მღერა აღარ მოგიწევთ? ნუთუ იმ ადამიანებივით დაიწყებთ სიტყვის თავისუფლებისათვის ბრძოლას და მიუკერძოებლობის შესახებ ინსტრუქციების წერას მომავალი ჟურნალისტებისათვის, რომლებიც შევარდნაძის დროის ტელევიზიასთან ასოცირდებიან? ვერ შეძლებთ, მეგობრებო, თქვენ უკვე იმდენნი ხართ, არც ერთი საერთაშორისო ორგანიზაცია დააფინანსებს თქვენს დამოუკიდებელ მედიასტრუქტურებს.

ძვირფასო კოლეგებო, თუ დაფიქრებულხართ ოდესმე, გიღირთ კი რამდენიმენულიანი პრემია, ლონდონში მოგზაურობა ან მილანში შოპინგი საკუთარი თავის, როგორც ჟურნალისტის თქვენივე ხელით განადგურების სანაცვლოდ? რეალურად ხომ, ბევრ თქვენგანს კარგი რაღაცების კეთება შეუძლია, კარგის და მოსახლეობისათვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანის!.

ნუთუ ვერ იაზრებთ, რომ იმას, რასაც თქვენ ახლა აკეთებთ (ახალი ამბების ჩათვლით, სხვათაშორის, თან დაუფარავად და ამაყად რომ აცხადებთ), დანაშაული ჰქვია. ძალიან ვწუხვარ, რომ დღეს ტელევიზიებში მოქმედი ჟურნალისტების უმეტესობა ზუსტად ისეთია, როგორ სიუჟეტებსაც აკეთებს, მაგრამ ვისაც შეგიძლიათ, რატომ არ ცდილობთ, შექმნათ ალტერნატივა? გეფიქრათ საკუთარი თავის და არამხოლოდ პროფესიული, არამედ, მოქალაქეობრივი ღირსების გადარჩენაზეც?

მაგრამ საქმე იმაშია, რომ ბევრი თქვენგანი ისე ღრმად არის მდინარეში შესული, გამოტოპვა უკვე გვიანაა.

P.S. ისე, რომ იცოდეთ, ანდრეი შევჩენკო რუსი კი არა, უკრაინელია და ეს ორი ქვეყანა არსებითად განსხვავდება ერთმანეთისაგან; ნაირა გელაშვილი მწერალია, რომელმაც ქართულ მწერლობაში თავისი სიტყვა თქვა (შორს ვარ აზრისგან, რომ მისი რამე გაქვთ წაკითხული), კახა კალაძე კი პირველი ქართველი ფეხბურთელია, რომელმაც საქართველოს სახელი მსოფლიოს დიდ ნაწილს გააცნო.

P.P.S. პირადად მე, როგორც მოქალაქე (რა თქმა უნდა, ზედმეტია საუბარი როგორც ჟურნალისტზე), სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ, რომ არც ერთი პოლიტიკური მხარის პოზიციას ვიზიარებ. მაგრამ იმან, რაც დღეს ბიძინა ივანიშვილის მოძრაობის შესახებ გაკეთებულ სიუჟეტებში ვნახე, ჩემს თვალში უწყინარი ბეღურებისა და საცოდავი პინგვინის ამბავი დაჩრდილა.

დღევანდელ პოლიტიკურ ვითარებაზედ

2011-12-11T04:41:00.001-08:00

დაკარგული ადამიანები

2011-12-08T09:09:00.001-08:00

დაფიქრებულხართ ოდესმე, რომ ჩვენ გარშემო ადამაიანები გამუდმებით მიდიან და მოდიან, ჩვენ კი ვრჩებით.

ამ ადამიანებს შორის არიან ისეთები, რომლებთანაც გგონია, რომ ურთიერთობას გააგრძელებ, მეგობრები იქნებით კუბოს კარამდე, ვიღაცას შვილს მოანათლინებ, ვიღაცას ცხვირს დააბანინებ, ვიღაცას კუჭმაჭს გაუკეთბ.. მოკლედ, მეტ-ნაკლებად მნიშვნელოვანი ადამიანებისთვის უხილავი ძაფების გამობმას ვცდილობთ, რადგან ვიცით, რომ სხვა შემთხვევაში მათთან კავშირს ბუნებრივად დავკარგავთ და ეს არ გვინდა.

ჰო, აბა რა.. ადამიანებს ხომ ცვლილებების გიჟივით გვეშინია?!

რეალურად კი ის არის, რომ შეიძლება რიგით თანამშრომელთან უფრო მეტი საერთო გქონდეს, ვიდრე მეგობართან. იმიტომ, რომ სამსახურში უფრო მეტ დროს ატარებ. გავა რამდენიმე ხანი და უცებ ხვდები, რომ მეგობარი შორეული ხდება, იშვიათად ნახულობ, იშვიათად ინტერესდები მისი ამბებით და მერე ისე ბუნებრივად ქრება შენი ცხოვრებიდან...

ძალიან ვსევდიანდები ასეთ დროს. მე მინდა, რომ ბევრი ადამიანი მყავდეს გარშემო, რომლებსაც ვენდობი, მაგრამ რაც მეტ ადამიანთან მაქვს ურთიერთობა, მით უფრო ვრწმუნდები, რომ ერთადერთი, ვისი იმედიც შეიძლება მქონდეს, საკუთარი თავია.

მეგობრის რა გითხრათ, მაგრამ თითქმის ყოველდღე მახსენდება ერთი ადამიანი, სულ ვფიქრობ მასზე, ხანდახან ისე მომინდება მისი ამბის გაგება, ტელეფონი ამიღია, რომ დამერეკა ან მიმეწერა, მაგრამ მერე მახსენდება, რომ ცოცხალი აღარ არის და ელდა მეცემა ხოლმე.

When all guitars gently weep

2011-11-29T11:05:00.001-08:00

იყო ჰიპური მოძრაობა, სხვადასხვა სახის როკი, როკენროლი და ნარკოტიკები.. მოხდა სექსუალური რევოლუცია, იყვნენ მეამბოხეები და სულით მეამბოხეები, თუმცა პირველად იყო 40-იანები. პერიოდი, რომელმაც მსოფლიოს სამი გენიოსი აჩუქა.

..50-იანების მუსიკაში ახალი მოდა დამკვიდრდა. წავიდა დრო, როცა ვიღაცა სცენაზე დამაგრებულ მიკროფონთან მეორე ვიღაცის სახელს გამოაცხადებდა, ის ვიღაცა კი არაფრისმთქმელი გამომეტყველებითა და ფიცარივით მდგომი ჩაარაკრაკებდა დაზეპირებულ სიმღერას და მორჩა. 50-იანების მუსიკაში ახალი მოდა დამკვიდრდა. მის ფუძემდებელს კი ელვის პრესლი ერქვა.

ეს იყო პერიოდი, როცა პატარა ბიჭების საოცნებო საგანი გიტარა იყო და ვისაც ეს საგანი ჰქონდა, ღმერთად მიიჩნეოდა. მას პირველი გიტარა დედამ უყიდა და მაშინ, როცა დღე და ღამეს ასწორებდა და ლითონის სიმებზე დაკვირსგან თითებდასისხლიანებული დადიოდა, როცა სხვები აგდებით უყურებდნენ, დედა მხარში ედგა და ამხნევებდა. მას შეიძლება არც სჯეროდა შვილის, მაგრამ იცოდა, რომ მხარდაჭერა 15 წლის ბიჭისთვის, მნიშვნელოვანი იყო.

მერე სკოლაში გაიცნო მასზე ერთი წლით უფროსი ბიჭი, რომელსაც მასავით გიტარა ჰქონდა და რომელმაც, მოგვიანებით, კიდევ ერთი ბიჭი გააცნო.
წრე შეიკრა.

მერე იყო ექვსწლიანი წვალება: ჰამბურგი, ხმისჩამწერ სტუდიებში კარდაკარ სიარული, ფუჭი დაპირებები და, უცებ მანია, რომელმაც მუსიკალურ სამყაროში გადატრიალება მოახდინა და, რომელსაც, ბითლომანია ერქვა.

იმ პერიოდში "ბითლზთან" მომუშავე ადამიანები, კრიტიკოსებიც და სხვა დანარჩენიც აღიარებს, რომ რომ ორი გენიალური ადამიანის ნიჭით მონუსხულები ვერ ამჩნევდნენ მესამეს, რომელსაც არასოდეს მოუთხოვია დივიდენდები და, რომელიც, თითქმის სიცოცხლის ბოლომდე, პირველი ორის ჩრდილში დარჩა.

სინამდვილეში, ჯორჯ ჰარისონი მუსიკოსია, რომელიც იმდენად თავისთავადია, რომ ბითლზის შემდეგ მისი შემოქმედება აბსოლუტურად სხვაა. მოგვიანებით, ალბათ, ბევრი დარჩა სახტად, რომ სიმღერები, როგორებიცაა "Something", "Here comes The sun", "My sweet lord", "Bangla Desh", "While my guitar gently weeps", იმ მორცხვმა ბიჭმა დაწერა, რომელიც უემოციოდ, თავჩაღუნული და გულმოდგინედ უკრავდა გიტარას იმ ორის ხუმრობებისა და ფანების წივილ-კივილის ფონზე...

მუსიკოსი ჰარისონი არაფრით ჰგავს ლენონს ან მაკარტნის. მისი შემოქმედება ორივეზე ღრმა და ინტელექტუალურია. მას ვერ შეადარებ იმპულსურ, მეამბოხე ლენონს, ხშირ შემთხვევებში უაზრო აკვიატებები რომ აიყოლიებდა, საქმე კი ბოლომდე არ მიჰყავდა, ვერც დაკვირვებულსა და მოზომილ მაკარტნის, რომელიც 50 წლის შემდეგაც კი იგივე მუსიკას წერს, რასაც ბითლზში და რაც კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ პოლი იყო წევრი, რომელიც რამდენიმე წელი ძალით აცოცხლებდა გარდაცვლილ ჯგუფს...

ალბათ, ჯორჯის მიმართ იმიტომ არასოდეს ჰქონია ჯონს წაკბენები, რომ იმ უმცროს ძმად მიიჩნეოდა, რომლის წარმატებებითაც ის და პოლი ამაყობდნენ.

1980 წელი. ჯონსი სიკვდილზე კომენტარი გინდათ? "სიცოცხლის მოპარვა ყველაზე დიდი დანაშაულია," - თქვა და დაამთავრა.

90-იანების ბოლოდან მოყოლებული ჯერ ყელის, შემდეგ ტვინის სიმსივნე.. მაშინ მე ათი წლის ვიყავი. მახსოვს ბულვარული პრესის კომენტარები და ნიუსები, რომ ჰარისონი მკურნალობას იწყებს, რომ ჰარისონი უკეთაა, რომ ყოფილი ბითლზის მდგომარეობა გაუარესდა, რომ მისი განკურნების იმედი აღარავის აქვს და ბოლოს: რომ აქაურმა და მიღმიურმა სამყარომ ბითლზის წევრები თანაბრად გაიყვეს..

2001 წლის 29 ნოემბერს, დღის ორის ოც წუთზე, ყველა გიტარა ჩუმად აქვითინდა.....

დოსტოევსკი

2011-11-25T07:49:00.001-08:00

განა თეოდორი ან ბატონი ფიოდორი, არა. ასე მარტივად და უბრალოდ: დოსტოევსკი!.

რატომ დოსტოევსკი? იმიტომ, რომ ფიოდორი ბევრია მწერლობაში, დოსტოევსკი კი - ერთადერთი.

ძალიან მაგარია, როცა შენი სახელი ბრენდია. სიმართლე გითხრათ, დოსტოევსკის ნაწარმოებების წაკითხვისა ცოტა მეშინოდა. მეშინოდა იმიტომ, რომ როცა მის სახელს ახსენებდნენ, იქვე ამბობდნენ, რომ მიხაილოვიჩი ძალიან რთულ და ფსიქოლოგიურ რომანებს წერდა, რომ მისი გმირების გაგება რთულია ისევე, როგორც ნაწარმოების არსში ჩაწვდომა. სწორედ ამიტომ, 17 წლისამ ძლივს გავბედე "იდიოტის" გადაშლა, რომელსაც მოჰყვა "ყმაწვილი", "ეშმაკნი", "ძმები კარამაზოვები", "დანაშაული და სასჯელი"....

ყველაზე მეტად, რამაც ჩემზე შთაბეჭდილება მოახდინა, "დანაშაული და სასჯელია". იმიტომ, რომ ეს წიგნი, სხვებისაგან განსხვავებით, მოგვიანებით წავიკითხე, ძალიან ნელა და თანმიმდევრულად, თუმცა, ამას რომ თავი დავანებოთ, მიმაჩნია, რომ ფსიქოლოგიური მომენტები აქ გაცილებით ბევრი და მძიმეა, ვიდრე ზემოთჩამოთვლილ ნაწარმოებებში. დოსტოევსკის შეუძლია, ისე შეგიყვანოს როლში, რომ კითხვისას თვითონ განიცადო ყველაფერი, რასაც მისი ნაწარმოების გმირი განიცდის. ასე დამემართა რასკოლნიკოვის შემთხვევაში.

"ძმები კარამაზოვები" დოსტოევსკის ბოლო ნაწარმოებია. როგორც კრიტიკოსები ამბობენ, ეს წიგნი მწერლის შემოქმედების ერთგვარი რეზიუმეა. მის ხელახლა გადაკითხვას, 50 წიგნის ფარგლებში, აუცილებლად ვაპირებ. შეგახსენებთ, რომ დღეს, ამ პროექტის ფარგლებში, "ძმები კარამაზოვების" პირველი ნაწილი გამოვიდა.

დავდგათ სპერმატოზოიდის ქანდაკება

2011-11-21T06:13:00.001-08:00

მანია ძალიან უცნაური რაღაცაა. ზოგი მას დაავადებას უწოდებს, ზოგი მავნე ჩვევას, ზოგისთვისაც (მაგალითად, ჩემნაირი ინდიფერენტული ადამიანისათვის) სულ ერთია, თუმცა შემაწუხებელი სიხშირით აფიშირების გამო, ყურადღებას მაინც იქცევს.

ამბობენ, ადამიანი ყველაფერს ეჩვევაო და, როგორ შეიძლება, ასეთ მარტივ ჭეშმარიტებას არ დაეთანხმო, განსაკუთრებით მაშინ, როცა საკუთარ ტყავზე გაქვს გამოცდილი. ვეჩვევით მარგარინსა და შავ პურს, ვეჩვევით მამათა და შვილთა ბრძოლას, ინგლისურსა და კომპუტერსაც ვეჩვევით, ადამიანები..

ვერ ვიტყვით, რომ ცუკერბერგის დამსახურებით, მაგრამ თანამედროვე სამყარო ძალიან გახსნილი, ღია და გულახდილია. გულახდილი: პირდაპირი მნიშვნელობით.

მას ბუნებრიობა იზიდავს (მასში თანამედროვე სამყაროს ვგულისხმობ, რა თქმა უნდა). იმდენად, რომ ერთადერთი, რომლითაც მას ლედი გაგა გააოცებს, ორდინალური მოქცევა იქნება.

ვაჟა იქით იყოს და, მანიაზე ვსაუბრობდით. ერთი პერიოდი, ჩვენს ქვეყანაში ჯერ შადრევნების მანია იყო, შემდეგ სამუშაო ადგილების. მანია ახლაც გვაქვს, ოღონდ ადრინდელი ერთსულოვნება გაქრა: მოსახლეობის ნაწილს ბიძინომანია სჭირს, ნაწილი მიშამანიას აწვება, თუმცა ხანდახან მგონია, რომ ისინიც ბიძინომანები არიან...

(ბიძინა იმიტომ ვახსენე, რომ ბოლო სტატისტიკის თანახმად, ქართული ინტერნეტსივრცის ტოპ-სერჩებს სექსის, ძუძუებისა და ნაშების შემდეგ სწორედ ეს სიტყვა შეემატა და, ჩვენ ყველანი რეიტინგებზე ვმუშაობთ)

ერი პირველად მაშინ ანერვიულდა, როცა აღმაშენებლის ძეგლი მოხსნეს და დიღომში წაიღეს. ჯერ იყო, გულღრძოებმა ატრიალეს წინ და უკან ცხენის უკანალის მიმართულება, მერე იყო და, სტალინის ძეგლი მოაშთეს (მაგის სანახავად დადიოდნენ გორში უცხოელი ტურისტები), ზოგიერთი ძეგლი ააფეთქეს და ასე, ნაბიჯ-ნაბიჯ, გულმოდგინედ ებრძოდნენ საბჭოთა ამაზრზენ მემკვიდრეობას..

სამაგიეროდ, აჭარა თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებით დამშვენდა. რომელ ერთს ჩამოთვლის კაცი: "ალი და ნინოს" (მერე რა, რომ კვესიტაძეს იდეა ერთი-ერთზე დაუკოპირებია ვიღაც კორეელისგან), ანბანის ძეგლს (რომლის ფორმა და მიმართულება ჯიუტად მეტყველებს უძველესი, ფალოსის კულტის აღდგენის მცდელობაზე) თუ ახლახან, "რედისონის" წინ წამოჭიმულ სათუთ კვერცხებს...

გახსოვთ, ლედი გაგას სურვილი, გამოეშვა სუნამო სპერმისა და სისხლის სუნით? მას შემდეგ, თითქმის, ერთი წელი გავიდა, მონსტრების დედას მსგავსი არაფერი გაუშვია ქსელში, თუმცა, აშკარა მოთელვას გადის. ისე, გაგას უცნაურობებს იმდენად შეაგუა ხალხმა თვალი, რომ მისი ეპატაჟი ჩვეულებრივ მოვლენადაა ქცეული:

ხომ ვთქვით, რომ ყველაფერს ეჩვევა ადამიანი..

რა შუაშია, მაგრამ ანბანის ზეაღმართულ ძეგლს, აქეთ-იქიდან ისე კოხტად შემოუწყვეს სადომაზოხიზმის გამოვლინება: სათუთ კვერცხებზე მოსიარულე ტლანქი შლოპანცები, რომ მარილის მადლზე მოსაყრელად, ჩემს პრეზიდენტს იდეას ვთავაზობ:

უახლოეს მომავალში, სადმე, ხელოვნების ამ ორი უშესანიშნავესი ნიმუშის მიმდებარე ტერიტორიაზე ახალი, თავკომბალის ფორმის ქანდაკება დავდგათ. მოგეხსენებათ რა, რომ ჩვენ, ქართველები, მოკლე ისტორიული მეხისერებით გამოვირჩევით, თავკომბალის ქანდაკება არ უნდა გვაძლევდეს იმის დავიწყების საშუალებას, თუ საიდან ვიქეცით ადამიანებად.

გთხოვთ, ამ ეტაპზე, განათლების სამინისტროს ნაცვლად, ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს იდეას ვცეთ პატივი. მოგეხსენებათ, ცადაპყრობილი სვეტის, სათუთი კვერცხებისა და თავკომბალების საქმეში, მდგრადობა ძალზე მნიშვნელოვანი კონპონენტია.

სტენდალის წითელი სინდრომი

2011-11-11T13:33:00.001-08:00

თუ გული გიჩქარდებათ, თაბრუს ხვევა და ჰალუცინაციები გაწუხებთ, ალაგ-ალაგ გული მიგდით და ექიმი დიაგნოზში ფსიქოსომატურ აშლილობას გიწერთ, შეგიძლიათ, მშვიდად იყოთ - ეს სტენდალის სინდრომია.

საშიში არაფერია მხოლოდ მაშინ, თუ თქვენი ეს მდგომარეობა ხელოვნების ნიმუშების ზემოქმედებით არის გამოწვეული. ზუსტად ისე, როგორც სტენდალს დაემართა ფლორენციის, კერძოდ, უფიცის გალერიის ნახვაზე.

სინდრომზე, რომელსაც, დაახლოებით, ასი წლის შემდეგ, მისი სახელი დაერქვა, მწერალმა სულ სხვა ნაწარმოებში ისაუბრა. ნაწარმოებში, რომელიც ნეაპოლსა და ფლორენციაში მის მოგზაურობას ასახავდა. ამ წიგნს არაფერი აქვს საერთო XIX საუკუნის საფრანგეთის პლებეებთან და პატრიციებთან. არც წითელთან და არც შავთან.

სიმართლე გითხრათ, დღემდე ვერ ვხვდები, რატომ ჰქვია სტენდალის ყველაზე ცნობილ რომანს "წითელი და შავი". ეს ორი ფერის კომბინაცია ძალიან გემოვნებიანია, არისტოკრატული და მდიდარი, თუმცა, ჩემი აზრით, არაფერი აქვს საერთო პლებესთან, რომელიც სოციალური იერარქიის ზედა საფეხურზე ასვლას ცდილობს. ცდილობს ნებისმიერი მეთოდით.

მე ვიტყოდი, რომ ჟულიენი ძალიან პატიოსანი გმირია. როცა ვარდები შესაბამის გარემოში და გაქვს წინ წაწევის პრეტენზია, მიზნის მისაღწევად ნებისმიერ მეთოდს მიმართავ. განსაკუთრებით მაშინ, თუ გავითვალისწინებთ მეცხრამეტე საუკუნის ფრანგულ ელიტას, ინტრიგებს, ჭორებს, ლაბირინთებს, მკვლელობებს.. აი, ჟულიენმა, გადაწყვიტა, მარტივი გზით მიეღწია წარმატებისკენ: ხუჭუჭა, ახალგაზრდა, მომხიბვლელმა ყმაწვილმა იმდენი შეძლო, რომ ორი სერიოზული სოციალური სტატუსის მქონე ქალბატონის (მაშინდელ ტერმინოლოგიას თუ მოვიშველიებთ) შეცდენა მოახერხა.

სტენდალის მხოლოდ "წითელი და შავი" მაქვს წაკითხული ("პარმის სავანე" ძალიან მაინტერესებს და, სამწუხაროდ, ვერ მოვახერხე მისი ჩაგდება). ვერ ვიტყვი, რომ არის ორიგინალური შინაარსის მქონე, შევაფასებდი, როგორც ბულვარულ რომანს, ტიპური სამკუთხედებით, თუმცა ერთი, რაც არ ძველდება და რისთვისაც ეს ნაწარმოები დაიწერა, საერთოდ, არის მეთოდები, იოლი გზა, რომლითაც ადამიანები გარკვეულ საზოგადოებაში ცდილობენ შეღწევას.

წერის მანერით და მოვლენების განვითარების თვალსაზრისით, "წითელი და შავი" "მადამ ბოვარს" ჩამოჰგავს, რაც თანამედროვე სამყაროსათვის ცოტა დამღლელი და მომაბეზრებელია. წერის ეს მანერა იმ ეპოქისთვის იყო დამახასიათებელი, თუმცა, ამავე პეროიდში (ოდნავ მოგვიანებით) მოღვაწეობდა ემილ ზოლა. მწერალი, რომელმაც, ახალ ჟანრთან ერთად, წერის სხვა სტილიც შემოიტანა. მის ნაწარმოებში დასმული პრობლემატიკა არის ძალიან მწვავე და ცოცხალი, რაც მნიშვნელოვანია.

მინდა, რომ პროექტის ფარგლებში, რომელსაც "კვირის პალიტრა" ახორციელებს, ემილ ზოლაც შევიდეს. თუ გაინტერესებთ ნატურალიზმის ფუძემდებლის შემოქმედება, მაშინ აუცლებლად შეავსეთ ეს ბმული. მანამდე კი შეგახსენებთ, რომ დღეს, თქვენ მიერ შერჩეულ 50 აუცილებლად წასაკითხ წიგნთა სიაში, სტენდალის "წითელი და შავის" რიგი დადგა.

იმ პრესკონფერენციის ნამდვილი ამბავი

2011-11-03T11:59:00.000-07:00

ჩვენ უარესს ვიმსახურებთ! (c) ახალი წინასაარჩევნო სლოგანი

პოსტი ემსახურება იმ შთაბეჭდილებების გაბათილებას, რაც საზოგადოებას მედიის ზოგიერთმა საშუალებამ შეუქმნა.

პრესკონფერენცია იწყებოდა ოთხ საათზე. ადგილზე უნდა ვყოფილიყავით ორზე, რომ გაგვევლო პროცედურები. მივედით ზუსტად დანიშნულ დროს. შესასვლელში იდგა დაცვა და ჟურნალისტებს ხუთ-ხუთს უშვებდა, შიგნით, მეტალოდეტექტორთან რიგი რომ არ დამდგარიყო. აქვე, დაცვის ყველა თანამშრომელი ბოდიშს იხდიდა, რომ შეფერხება გვექმნებოდა.

რიგი არ ყოფილა აუტანელი. გაგრძელდა, მაქსიმუმ, ხუთი წუთით.

ბიზნეს-ცენტრის კართან "რეალ-TV"-ს ერთი გადამღები ჯგუფი იდგა და ჟურნალისტებს ინტერვიუს სთხოვდა. არ ეწერებოდა არავინ. ჩემი ოპერატორი დათანხმდა. კითხვა-პასუხი იყო შემდეგი:

რამდენი ხანია რიგში დგახართ?
- რიგში საერთოდ არ ვდგავარ, ახლა მოვედი.
არ გაწუხებთ ეს რიგები?
- არ ვდგავარ რიგში.
პრეზიდენტთან არ ხდება ასე.
-პრეზიდენტთან არ ვყოფილვარ.
ამბობენ, რომ ჩხრეკენ. პარლამენტში არ არის ასეთი ჩხრეკა.
- პარლამენტში არ ჩხრეკენო (O-o)?
ჰო, მაგრამ ეს ჩვეულებრივი პრესკონფერენციაა და არა პრეზიდენტის..
- ალბათ, არ არის ჩვეულებრივი...

დაახლოებით, ხუთწუთიანი ლოდინის შემდეგ, მეტალოდეტექტორთან მივედით. გავიარეთ აბსოლუტურად ჩვეულებრივი შემოწმება: ტელეფონი, მიკროფონი და მეტალის სხვა ნივთები (რაც გვქონდა) ამოვალაგეთ და ისე გავიარეთ დეტექტორში, კამერა ჩართეს, შეამოწმეს ჩვეულებრივად. აბსოლუტურად სტანდარტული პროცედურა იყო. შემდეგ შევედით დარბაზში და დაველოდეთ ბიძინას.

პრესკონფერენციის მიმდინარეობა, ალბათ, უმეტესობამ პირდაპირ ეთერში ნახა. მინდა, ჩემი მხრივ, აღვნიშნო:

არაკოლეგიალურობა, რაც ხდებოდა - კოლეგას კითხვა რომ არ დაესწრო, ერთმანეთს თავზე ახტებოდნენ და ეფარებოდნენ.
სმენის კულტურის არქონა, რაც პატარა ბავშვებსაც არ ახასიათებთ - მეორე რიგში ვიჯექი და, პირველი რამდენიმე კითხვის შემდეგ, აღარაფერი მესმოდა. კითხვას რომ სვამდნენ, პასუხს აღარ უსმენდნენ, თვალებს სთხრიდნენ ტრიპოლსკის და ბიძინა არავის ახსოვდა. იყო საშინელი ზუზუნი და თავზე გადავლა;
მიკროფონების დამალვა - ორი მოსიარულე მიკროფონი იყო. ერთი დაიკარგა და მანამ არ გამოაჩინეს, სანამ ტრიპოლსკიმ არ იკივლა;
პრესკონფერენციას ესწრებოდნენ უცხოელი ჟურნალისტები, რომლებიც გაოცებით აფახულებდნენ თვალებს;
პრესკონფერენცია იყო არაორგანიზებული - როცა იცი, რომ 200 ჟურნალისტი გესწრება, უნდა გააკეთო სექციები პრესისთვის, რადიოსა და ტელევიზიისათვის და თანმიმდევრულად მისცე მათ კითხვა. ფაქტობრივად, დაიჩაგრა პრესა, სადაც, როგორც წესი, ტელევიზიაზე გაცილებით საინტერესო ჟურნალისტები მუშაობენ.

რაც შეეხება პირველი არხის ჟურნალისტის ბრალდებას, რომ შემოსვლისას კითხვებს ჩხრეკდნენო, არის სრული აბსურდი!.

არამგონია, იქ რომელიმე ცენტრალური ტელევიზიის ჟურნალისტის ჰაბიტუსს ბომბი კითხვების შთაბეჭდილება შეექმნა. ნინო გომართელის კითხვები/ბრალდებები ისეთი უსუსური იყო და ისე ადვილად გადაურა რესოპოდენტმა, რომ ზემოაღნიშნული ბრალდებით, საბოლოოდ გაინადგურა თავი. მე, პირადად, გომართელისა და ბერაიას ადგილზე, გარეთ თავს ვერ გამოვყოფდი სირცხვილით (აღარაფერს ვამბობ "რეალ-TV"-ზე), თუმცა, ადამიანურად მათიც მესმის. როცა შენს უფროსზე ლეგენდები დადის (როგორი - ამის განსაზღვრა მკითხველისთვის მიმინდია). მესმის, რომ შიშით თრთი და ყველაფერს გააკეთებ, რომ კითხვა დასვა. სწორედ ასეთი, შიშნარევი და ისტერიკიანი იყო ბერაიას წამოხტომა და ფეხის ბაკუნი.

აქვე: ივანიშვილს რომ ჟურნალისტები, ორგანიზაციები და კითხვები შეერჩია, ამ ლოგიკით, "რეალ-TV" ვერ მოხვდებოდა დარბაზში ყველა იმის გათვალისწინებით, რაც ბოლო პერიოდში ამ არხმა გააკეთა.

პრეკონფერენციიდან, ივანიშვილზე მეტ-ნაკლებად სუფთა პერსონის შთაბეჭდილება დამრჩა. ის ბრალდებები და არა კითხვები, რომლებიც ჩემი კოლეგების საშუალებით გაჟღერდა, ძალიან უსუსური იყო და ყველა მარტივად მოიგერია.

P.S. პრესკონფერენციაზე არაფრის დაწერას ვაპირებდი, მაგრამ ბევრი კითხვა იყო ცალ-ცალკე და ერთად, ამიტომ, აგერ გაგცემთ ყველას საერთო პასუხს.

P.P.S. 1. ფრჩხილებს არ ვიკვნეტდი;

2. კითხვა იმიტომ ვერ დავსვი, რომ ამის საშუალება არ მომეცა ისევე, როგორც ჩემი კოლეგების უმეტესობას. სამწუხაროდ, ვერც ტრიპოლსკისთვის მოვახერხე თვალების გამოთხრა - სხვებმა - უფრო გამოცდილებმა და უფროსობისგან უფრო და/შეშინებულებმა დამასწრეს.

1984

2011-10-31T01:22:00.000-07:00

- რომანმა გამოსვლისთანავე აალაპარაკა მსოფლიო. მის შესახებ საუბარი არ წყდება 60 წლის შემდეგაც. არ მჯერა, რომ ოდესმე დადგება დღე, როდესაც ორუელი ნაწარმოებები აქტუალობას დაკარგავს, რადგან დიქტატურა, რეჟიმი, ხელისუფლებაში მოსვლის სურვილი და მცდელობები, ნებისმიერ ეპოქაში არსებული სოციუმის განუყოფელი ნაწილია.

დიქტატურაში ცხოვრება არავის უყვარს.
პირობითად თავისუფალი მსოფლიო დღემდე სიძულვილითა და ფარული შიშით იხსენებს მსოფლიოს ყველაზე ცნობილ დიქტატორებს, რომლებმაც სახელი სისხლიანი რეჟიმებით და ადამიანების კონტროლის სხვადასხვა მექანიზმებით გაითქვეს, თუმცა მიმაჩნია, რომ მსოფლიოს განვითარება ასეთი მმართველობების გარეშე, შეუძლებელია. არსებობს სისტემა რომელიც არ მოგწონს და აპროტესტებ. რადგან წინააღმდეგობაში ხარ. ე.ი. ფორმასაც არ კარგავ.

ბიბლია ქადაგებს, რომ (თუ სადმე მართლა არსებობს) ღმერთს ადამიანები უყვარს, გამორიცხულია, ის გვსჯიდეს, თუნდაც, ხანდახან, მამა-შვილურად, ერთ ადგილას გვიტყაპუნებდეს (ვინც გიყვარს, იმას არ დაამცირებ, ლოგიკით). ამიტომ, სწორი ქნა ღმერთმა, როცა ადამი და ევა სამოთხიდან გამოაძევა. მან ადამიანებს ბრძოლისა და აზროვნების უნარი უბოძა.

სამწუხაროდ, ყველას არა.

დიქტატურის რამდენიმე ფორმაა მოცემული. არ არსებობს მმართველობა, რომელსაც ეს დაავადება ოდნავ მაინც არ ახასიათებდეს. ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი, რომელიც ჩვენს ტყავზე გამოვცადეთ, გასული საუკუნის 70 წელი იყო.

რატომ უწოდებს წინა თაობების უმეტესობა საბჭოთა კავშირს "კარგ დროს"? იმიტომ, რომ ჰქონდათ სამსახური, საჭმელი, სასმელი.. ანუ, ყველაფერი, რაც ადამიანის ცხოველურ საწყისს სჭირდება. სამსახური კი მარტივია, ყოველდღიურ რუტინაში ისე ხარ ჩართული, რომ მნიშვნელოვან თემებზე ვეღარ ფიქრობ. რამდენიმე ხნის შემდეგ, ტვინი ფიქრს (გადა)ეჩვევა და მარტო რობოტი რჩება. რობოტი, რომელიც ადვილი სამართავია.

ადამიანი მდინარის საწინააღმდეგო მიმართულებით მაშინ იწყებს ცურვას, როცა ცხოველური საწყისები ვეღარ კმაყოფილდება ან არსებულ სიტუაციას იმდენად ეჩვევა, რომ მობეზრებაში გადადის. დიქტატურას ყოველთვის მეთვალყურეობის ქვეშ უნდა ჰყავდეს ბრბო. ერთის განსხვავებული აზრი ადვილი აღმოსაფხვრელია, მაგრამ მასობრივის - რთული. ამასთან, როცა რეჟიმი მასას ვერ გაუმკლავდება, მისი უპირობო შლაც იწყება.

"ცხოველების ფერმა" - ჯორჯ ორუელის ერთადერთი ნაწარმოები, რომელიც წაკითხული მაქვს და, მიმაჩნია, რომ ის არასოდეს გადავა მოდიდან ისევე, როგორც თავისუფლებისა და ხალხის კეთილდღეობისათვის ბრძოლის სახელით, მმართველობის სათავეში პირადი ინტერესების გამო მოსული ადამიანები, რომლებიც დროის სვლასთან ერთად, წინამორბედებს ემსგავსებიან.

ორუელის ყველაზე გახმაურებული რომანი - " 1984" ძალიან დიდი ხნის მანძილზე მხვდებოდა ბიბლიოთეკაში, თუმცა მისი გამოტანა ყოველთვის მაშინებდა. ფაქტია, რომ საკუთარ წიგნს ველოდებოდი. ჰხოდა.. დღეს კვირის პალიტრასთან ერთად, "50 სექტანტური წიგნის ფარგლებში" ფარგლებში, ჯორჯ ორუელის "1984" გამოვიდა.

P.S. წავალ მე, "Zeitgeist"-ს ვნახავ და მოვალ.

ფემინიზმი და შვედური ოჯახი

2011-10-21T15:12:00.000-07:00

როცა საუბარი ფემინიზმზე იწყება, ვცდილობ, მაქსიმალურად ცინიკოსი ვიყო. ალბათ, გამომდის, რადგან ქალთა უფლებებზე დამწუხრებულ ადამიანებს უფრო მეტად ვუკლავ გულს. მე კიდევ, იმაზე მეტად არაფერი მსიამოვნებს, ვიღაცა ფეხებზე რომ მკიდია და ცივსისხლიანად ვაჭერ მაზოლზე ფეხს (აბა ვინმეს რომ ვუფრთხილდები, საკუთარი თავის დაცვაზე ვამბობ ხოლმე უარს).

ფემინიზმის თითიდან გამოწოვილი თემა მგონია. თემა, რომელზეც სკანდინავიურმა ქვეყნებმა უნდა ინერვიულონ მარტივი მიზეზით: მათ სადარდებელი სხვა არაფერი აქვთ. პირველად ამ დასკვნამდე ღრმა ბავშვობაში მივედი, როცა ნორვეგიელი მწერლის - ანა კატრინე ვესტლის "გოგონა ავრორა "ც" კორპუსიდან" წავიკითხე. მართალია, მაშინ არ ვიცოდი რა იყო ფემინიზმი, მაგრამ მახსოვს შეგრძნება, რომ წიგნში გაცილებით მეტი ხდებოდა, ვიდრე მამის მიერ მომზადებული სადილი თუ გამოცვილი პამპერსი იყო.

მე მიყვარს სკანდინავიური ლიტერატურა. თანამედროვეც და ძველიც. მომწონს სიმშვიდე, რომელიც იაპონურს ვერ შეედრება, მაგრამ ზამთრის, ნისლის, ხუტორის, მაჭკატებისა და ყავის სუნი მოაქვს.

თანამედროვე სკანდინავიური ნაწარმოებებიდან, თუ არ ვცდები, ორი მაქვს წაკითხული: კატერინა მასეტის "ტიპი მეზობელი საფლავიდან" და სტიგ ლარსონის "გოგონა დრაკონის ტატუთი". ორივე ერთ პერიოდში, 2000-იან წლებშია დაწერილი. თანამედროვე ნერვული რიტმი ორივეში იგრძნობა, თუმცა ხუტორის, მაჭკატების, ყავისა და ნისლის სუნი მაინც გასდევს. ჩვენში რომ დარჩეს, სკანდინავია კულტურით, განვითარების დონით, ლიტერატურით და კიდევ ბევრი რაღაცით, დიდი ბრიტანეთისა არ იყოს, ევროპისგან მაინც შორს დგას. მაგალითად, იმავე პერიოდშია დაწერილი უელბეკის "პალტფორმა" თუ ბეგბედერის "99 ფრანკი", სადაც თანამედროვეობის კატასტროფულად ისტერიული რიტმი ჩანს. რიტმი, რომელიც გღლის, მაგრამ გაინტერესებს, იმიტომ, რომ შენია.

დეტექტივებს ადრე ვკითხულობდი. ბავშვობაში. ეს ჟანრი ყველაზე მარტივია ჟანრებს შორის (თუ რამდენიმე ავტორს არ მივიღებთ მხედველობაში). მათ კითხვას წიგნის შეყვარების პროცესში ვიწყებთ, შემდეგ ვვითარდებით, გემოვნება გვეხვეწება (არ მინდა, ვინმემ გამიგოს, რომ დეტექტივს დაბალი ხარისხის ნაწარმოებს ვუწოდებ).

მრავალწლიანი შესვენების შემდეგ, დეტექტივი, რომელიც რამდენიმე დღის წინ დავამთავრე, სტიგ ლარსონის "გოგონა დრაკონის ტატუთი" იყო. სიმართლე გითხრათ, ამ ნაწარმოებს კლასიკურ დეტექტივს ვერ ვუწოდებ, რადგან საგამოძიებო სიუჟეტის გარდა, რიგითი ცხოვრებისეული მოვლენები ვითარდება. მაგალითად, ვაწყდებით შვედური ოჯახის მაგალითს, ძალადობას ვიღაცაზე, ვიგებთ, რომ ცხონებული ჯობსის პროდუქცია შვედეში პოპულარულია დ ა.შ.

ვერ ვიტყვი, რომ ნაწარმოებში დეტექტიური მიმართულება ორიგინალურად ვითარდება. მსგავსი სიუჟეტები სადღაც-სადღაც გამიგონია (ადამიანი რომ მკვდარი ეგონათ, ის კი ჯანმრთელი და ბედნიერი 50 წლის მანძილზე სადღაც ცხოვრობდა), მაგრამ რამდენიმე რაღაცაზე გავამახვილებ ყურადღებას, რის გამოც ამ წიგნის წაკითხვა აუცილებლად ღირს:

გამომძიებელი არის ჟურნალისტი, რომელიც, ამავდროულად ვიღაც თაღლით მილიარდერზე მუშაობისას ჩაფლავდა (ჟურნალისტებისათვის პროფესიული კუთხით საინტერესოდ არის რაღაცები ნაჩვენები);
ნაწარმოებში იგრძნობა თანამედროვე რიტმი (საუბარია ეკონომიკაზე, მაქინაციებზე, ბიზნესზე, მის მართვაზე, დეტალებზე), მაგრამ სტოკჰოლმურ ქაოსს კუნძულის სიმშვიდე აბალანსებს;
ნაწარმოებს აქვს რაღაც გოლზოურთის "ფორსაიტების საგისა" და თომას მანის "ბუდენბროკებისეული": მისი ერთ-ერთი მთავარი გმირი საოჯახო ბიზნესის მფლობელი ვანგერების საკმაოდ მდიდარი ოჯახია. ახლოს ვეცნობით თაობებსაც და მათ გახრწნასაც ვადევნებთ თვალს;
სკანდინავიური წიგნი როგორ შეიძლება ფემინისტური წიაღსვლების გარეშე და, გარდა იმისა, რომ წიგნის ორიგინალური სახელწოდება "ქალთმოძულე მამაკაცები" ყოფილა, ყველა თავს გასდევს სტატისტიკა, თუ რა ტიპის ძალადობა ემუქრებათ ქალებს კაცებისგან. გარდა ამისა, ნაწარმოების მთავარ გმირ - ლიზბეთზე, მისი მეურვე სოციალური მუშაკი სექსუალურ ძალადობას ახორციელებს, ნაწარმოებში შემოდის სერიული მკვლელიც, რომელიც თავიდან ფუმფულა, საყვარელი და გადასარევი იყო და რომლის კისერზეც, თითქმის, ასამდე ქალის მკვლელობაა;
ნაწარმოებში გვაქვს შვედური ოჯახიც: ჟურნალის რედაქტორი ერიკა, თანარედაქტორი მიქაელი და ერიკას ქმარი;

ნაწარმოები საინტერესოდ მთავრდება: ლიზბეთი და მიქაელი, ისევე, როგორც უხუცესი ვანგერი და ვანგერის ადვოკატი, საიდუმლოდ ინახავენ კიდევ ერთი ვანგერის "გმირობებს", თუმცა დაღუპული ქალების ოჯახებისათვის, ვანგერები სერიოზული კომპენსაციის გადახდას გეგმავენ. ჩემი აზრით, ამით მწერალს უნდოდა ეთქვა, რომ კომპენსაციების მიუხედავად, დანაშაული დაუსჯელი რჩება. მანიაკს შერჩა ასი სადისტურად მოკლული ქალის სისხლი, მიუხედავად იმისა, რომ თვითონაც სისხლით გამოისყიდა.

მე რეკომენდაციას ვუწევ ამ წიგნს. არა როგორც დეტექტივს, არამედ, როგორც თანამედროვე მსოფლიოს კიდევ ერთ, საკმაოდ საინტერესო ლიტერატურულ გამოძახილს.

გასტრონომიული მადამ ბოვარი

2011-10-17T01:44:00.000-07:00

ბულვარული რომანების ასაკიდან უკვე გამოსული ვიყავი, როცა ფლობერის "მადამ ბოვარი" წავიკითხე. ეს პეტერბურგში არა, მაგრამ გორში ნამდვილად მოხდა. აი, ასე: მორიგი არდადეგების დროს, წასაკითხად გამზადებული 452342 წინგების შუაში ჩავჯექი და წავიკითხე.

ალბათ, ბევრი თქვენგანი დამეთანხმება, რომ მსოფლიო ლიტერატურის კლასიკური ნიმუშების ჩამოთვლისას, ერთ-ერთს აუცილებლად ასახელებენ "მადამ ბოვარს". მის მთავარ ღირსებად კი ჩამკვდარი, პროვინციული ყოფის ზედმიწევნით აღწერას მიიჩნევენ.

გუსტავ ფლობერი იმ ფრანგული პერიოდის წარმომადგენელია, რომელმაც ლიტერატურასა თუ ხელოვნებაში ყირაზე დააყენა ყველაფერი. ის და ემილ ზოლა თანამედროვეები იყვნენ. მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი ნატურალიზმის სკოლის ფუძემდებელი გახლდათ, ორივე არსებითად ერთ, სოციალურ პრობლემატიკაზე წერს, თუმცა განსხვავებულად:

200 წლის ასაკის მიუხედავად, ემილ ზოლას "ხაფანგი" აქტუალობას არ კარგავს. ის მოიცავს არამხოლოდ მაშინდელ პარიზსა თუ საფრანგეთის პროვინციებს, არამედ, მთელ მსოფლიოსაც და ეს მაშინ, როცა ფლობერი ტიპური სასიყვარულო სამკუთხედის ფონზე ცდილობს პროვინციალიზმისა და ზნეობა-უზნეობის ჭიდილის ჩვენებას. შესაძლოა "მადამ ბოვარმა" თავის დროზე ფურორი მოახდინა (ისევე, როგორც მერი შელის "ფრანკენშტეინი" მოჰგვრიდა შოკს მეჩვიდმეტე საუკუნის მსოფლიოს), მაგრამ, ჩემი აზრით, ეს ფურორი მოკვდავი იყო.

"მადამ ბოვარის" გარდა, ფლობერის ორი ნაწარმოები: "სალამბო" და "სანტიმენტალური აღზრდაა" ნათარგმნი, რომლებიც ბოვარზე გაცილებით სუსტებია. ამ ფონზე, ძალიან სამწუხაროა, რომ "50 წიგნის სექტაში" ზოლას არც ერთი ნაწარმოები არ არის შესული. თუ გსურთ, მეცხრამეტე საუკუნის ერთ-ერთი საუკეთესო მწერალი გაიცნოთ, შეავსეთ ეს ბმული და ემილ ზოლა მიუთითეთ თავისი "ხაფანგიანად".

წიგნის სათაური საქართველოში ძალიან პოპულარულია. არ ვიცი რატომ, მაგრამ სხვადასხვა დასახელების სალათას ხშირად "მადამ ბოვარი" ჰქვია. საფუძვლიანი ეჭვი მაქვს, ვივარაუდო, რომ მიზეზი მისი "პოვართან" მსგავსებაა. მადამ ბოვარი-მადამ პოვარი!.

P.S. წიგნი ღრმა ბავშვობაში მაქვს წაკითხული და არასწორი აქცენტებისთვის ნუ დამწვავთ, მხოლოდ ჯვარს მაცვით. :)

შეთავაზება ბატონ ბიძინას

2011-10-13T12:16:00.000-07:00

ბატონო ბიძინა.
თქვენ სერიოზულად ეკიდებით ყველა საქმეს და, დარწმუნებული ვარ, თქვენი პოლიტიკაში მოსვლა ერთ-ერთი ამ საქმეთაგანია.

მოგეხსენებათ, პოლიტიკოსს, გამჭრიახი გონებისა და სწორად შერჩეული გუნდის გარდა, წვრილ-წვრილი რაღაცებიც სჭირდება. მაგალითად ისეთები, როგორებიცაა დასამახსოვრებელი სლოგანი, გამორჩეული იმიჯი, საინტერესო და საჭირო ადამიანებით დაკომპლექტებული პრეს და პიარსამსახურები, რომლებიც საჭიროების შემთხვევაში ტექსტს დიპლომატიურად მაინც დაგიწერენ.

ბატონო ბიძინა, სიმართლე რომ გითხრათ, თქვენმა რიგით მეორე წერილმა, წიაღსვლებით, გულწრფელობითა და პირდაპირობით, სერიოზული ეჭვი გამიჩინა. ეჭვი იმისა, რომ "ვიკილიქსი" ჟულიენ ასანჟის კი არა, თქვენი პროექტი იყო (თუ არა, აფინანსებდით მაინც).

თქვენ ნუ იფიქრებთ, რომ რადგან ამას ვწერ, მე სააკაშვილის პირადი ბლოგერი ვარ და მის დაკვეთას ვასრულებ (შანსი რომ იყოს, ისეთი უიღბლო ვარ, რომ ამასაც სხვები დამასწრებდნენ). ნურც იმას იფიქრებთ, რომ პრეზიდენტი მიხდის ფულს (ჩემს გამოკვებაზე, ნაწილობრივ, ის კეთილი ბიძია ზრუნავს, მთელი განვითარებადი მსოფლიო რომ აგინებს და ყველა მისით ჭამს პურს). არა, მე ერთი საწყალი ბლოგერი ვარ, საწყალი ბლოგის პატრონი, საწყლად რომ ზის კუთხეში და საწყლად ადევნებს მოვლენებს თვალს.

ბატონო ბიძინა. მართალია, ჩემი შემთავაზება, ამ ეტაპზე არ გჭირდებათ, მაგრამ ისეთ მნიშვნელოვან საქმეს ეჭიდებით, ადრე თუ გვიან აუცილებლად გამოგადგებათ. მე გადავწყვიტე, მოგყიდოთ ჩემი ბლოგის შესანიშნავი სლოგანი (იხ: ზემოთ). თქვენი ღია წერილებიდან გაჟღერებული შეთავაზებების გათვალისწინებით, ტრადიციულად, სამჯერ უფრო ძვირად.

პერო - ის არა ოღონდ

2011-10-08T08:58:00.000-07:00

მე სამი ენა ვიცი: რუსული, გერმანული და ინგლისური.

თუმცა სამწუხარო ის არის, რომ სრულყოფილად არც ერთს ვფლობ: მესმის, შემიძლია კითხვა, მაგრამ ვერ ვლაპარაკობ.

(ანუ, არ ვიცი)

მართალია, ამ მხრივ (და არამხოლოდ) ჯერ ყველაფერი წინ მაქვს, მაგრამ ის, რომ ენები არ ვიცი, გულის სიღრმეში მაკომპლექსებს, გული მეთანაღრება და ა.შ. ამიტომ ჩემთვის, კუთხეში ვზივარ. ვკითხულობ (ხანდახან ხმამაღლაც)/ვუსმენ/ვუყურებ.. ნუ, ეს არ არის მნიშვნელოვანი.

ამ უზარმაზარი ნაკლის მიუხედავად, მიმაჩნია, რომ არც ისეთი ცუდი ტიპი ვარ.

კომპლექსი, ერთი შეხედვით მარტივი, თუმცა, მრავლისმომცველი სიტყვაა. მის არქონაზე ბევრი დებს თავს, თუმცა, მარტივი მიზეზის გამო, სრულიად უკომპლექსო ადამიანი არ არსებობს: უბრალოდ, ის არ იქნება საზოგადოების წევრი. თუმცა არსებობს კომპლექსები, რომლებიც, ჩემი აზრით, უსარგებლოა.

არ ვიცი რატომ, მაგრამ ყოველთვის მაღიზიანებს თვითკმაყოფილი ადამიანები. განსაკუთრებით ისეთები, ვინც საკუთარი ღირსებების ხაზგასმას 24/7-ზე ცდილობენ.

მართალია, ყოველდღიურ ცხოვრებაში ამდენი უსარგებლო, ინგლისური ბარბარიზმის ხსენება კარგა ხანია პეროს სიგრძის საზომად აღარ გამოდგება, თუმცა ჯიუტად ვაგრძელებთ მათ გამოყენებას (მეც ვაღიარებ, რომ ცუდად მაქვს ამოჩემებული გერმანული სიტყვა "მენშენ" ანუ "ადამიანები" და მიმართვის დროს ვხმარობ ხოლმე). წინადადებაში რაც უფრო მეტ ინგლისურ სიტყვას ჩავურთავთ, მით უფრო განათლებულები თუ ნიჭიერები ვჩანვართ და საკუთარ თავს დემაგოგობის უფლებასაც ავტომატურად ვანიჭებთ.
რა თქმა უნდა!
ჩვენ ხომ ათი თავით მაღლა ვდგავართ დანარჩენებზე... :)

თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მსგავს ადამიანებთან შეხვედრის/ურთიერთობის დროს, ძალიან მრცხვენია მათ მაგივრად (გეგონება ჩემი ნაკლთა ნაკრები არ მეყოფა სასირცხვილოდ). ვფიქრობ, გარკვეული ცოდნის აფიშირება არანაკლები კომპლექსია, ვიდრე არცოდნა.

სტივ ჯობსი გარდაიცვალა

2011-10-06T00:45:00.000-07:00

რამდენიმე საათის წინ "Apple"-ს დამაარსებელი, სტივ ჯობსი გარდაიცვალა.

თოვლის ბაბუები პოლიტიკაში მიდიან?

2011-10-05T13:02:00.000-07:00

სამი რამ მაოცებს/მიჩენს კითხვას ამ ქვეყნად:

(არა, რა სისულელეა, ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა კანტისთვის დამითმია)

1. ვინ და რომელი სართულის ბინადარი ყრის ნაგავს ფანჯრიდან ზუსტად მაშინ, როცა გარეთ სარეცხი ფენია;

2. ვინ შარდავს დილაობით მეორე სართულზე ამოსასვლელ კიბესთან ასე სასტიკად რომ ყარს ხოლმე;

3. რატომ უჩნდებათ მდიდარ და, ამასთან, კარგ ადამიანებს პოლიტიკაში მოსვლის სურვილი?

P.S. მგონი, მშობლები მაშინაც გვატყუებენ, როცა გვეუბნებიან, თოვლის ბაბუა არ არსებობსო. მე დარწმუნებული ვარ, როცა შესაბამის ასაკს ვაღწევთ, ჩვენი თოვლის ბაბუები პოლიტიკაში მიდიან.

P.P.S. ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკაში მოსვლის მოტივი/საბაბი/მიზეზი ისე მაინტერესებს, როგორც არაფერი არასდროს.

მექანიკური ფორთოხლები

2011-10-03T01:34:00.000-07:00

XX საუკუნის 60-70-იანები.

პერიოდი, რომელიც ისტორიაში ფასეულობების ყირაზე დაყენების უნიკალური ეპოქაა.
როკენროლი, როკი, ჰიპური მოძრაობა, სექსუალური რევოლუცია.. ახალი მიმდინარეობები ლიტერატურასა და კინემატოგრაფიაში..

ჩემი აზრით, ეპოქის ერთ-ერთი საუკეთესო გამოძახილი ენტომი ბერჯესის "მექანიკური ფორთოხალია".

წიგნის მთავარი გმირს და მის მეგობრებს გარდატეხის ასაკი აქვთ, რომელიც მათში, განსაკუთრებით, რთულად მიმიდნარეობს. ძირითადად, გარეთ ღამე გამოდიან და რაც თავში მოსდით, აბსოლუტურად ყველაფერს აკეთებენ. წიგნის მეორე ნაწილში, მთავარი მოქმედი გმირი - ალექს დელარჯი თავად ხდება სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებული ექსპერიმენტის მსხვერპლი, რომელიც არანაკლებ ამაზრზენია, ვიდრე გმირის მიერ ჩადენილი დანაშაულები.

პირადად ჩემში, დელარჯის სახე, აგრესიის მაგივრად, თანაგრძნობას იწვევს. მგონი იმიტომ, რომ კლასიკა უყვარს და ბეთჰოვენის ფანია.

რატომ მომწონს ამიტომ?

1. კლასიკას თუ უსმენ და გიყვარს, რთული მუსიკალური ეტაპები გაქვს გავლილი და, სხვებთან შედარებით, ამ სფეროში, ერთგვარად, მაღალ დონეზე ხარ (როგორც ამბობენ, გასაგებად ყველაზე რთული, კამერული მუსიკაა. კამერულსა და კლასიკურ მუსიკას შორის კი არცთუ დიდი დაშორებაა);

2. არ შეიძლება, კლასიკის მოყვარული ადამიანი ზედაპირული იყოს და მასში უცნაური პროცესები არ მიმდინარეობდეს.

წიგნის კითხვის პრცესში, გამუდმებით ვცდილობდი, რეალური ალექსი დამენახა. სამწუხაროდ, ვერ მოვახერხე.

კიდევ ერთი: როგორც წესი, ნაწარმოების ეკრანიზაცია წარუმატებელია ხოლმე. "მექანიკური ფორთოხლის" შემთხვევაში აბსოლუტურად პირიქით არის. ჩემზე ფილმმა გაცილებით დიდი შთაბეჭდილება დატოვა, ვიდრე ნაწარმოებმა.

სამწუხაროა, რომ 50 წიგნის ფარგლებში, ფორთოხალი ვერ მოხვდა. თუმცა, გამომცემლობა "პალიტრა L"-მა რამდენიმე კვირის წინ, ახალი თარგმანი გამოიტანა ბაზარზე.

რაც შეეხება ამ კვირის გამოცემას...

დღეს კვირის პალიტრასთან ერთად, "50 სექტანტური წიგნის ფარგლებში" ფარგლებში, მარიო პიუზოს "ნათლია" გამოვიდა. მკითხველის არჩევანით ისეთი აღშფოთებული ვარ, კომენტარის გაკეთებაც კი არ მინდა..

გუგულის ბუდე, სისტემა და "იგი"

2011-09-29T13:50:00.000-07:00

ძალიან ბევრისგან მომისმენია, რომ " One flew over the cuckoo's nest"-ის შემთხვევა, სხვა რომანების ეკრანიზაციებისაგან განსხვავებით, ზედმეტად წარმატებით შედგა, თუმცა ვერ დავეთანხმები.

გამომდინარე იქიდან, რომ კინოს სფეროში სრული "ჩაინიკი" ვარ, ექსპერტულ შეფასებას კინომცოდნეთა არცთუ მცირერიცხოვან სექტას დავუთმობ. მე, უბრალოდ, რომანში/ფილმში აღწერილ სიტუაციაზე მინდოდა ორიოდე სიტყვის თქმა.

ძალიან ბევრ ნაწარმოებში ტანჯვის, წამების, ამბოხის, ინდივიდის ბრბოსთან დაპირისპირების შედეგად, ყველაფერი კარგად მთავრდება რაც, ძირითადად, რეალობისგან აცდენილია. ამ ნაწარმოებში კი ზუსტად არის ნაჩვენები ის, რაც ათიდან 9,9 შემთხვევაში ხდება: რომ სისტემა სისტემაა და მასთან დაპირისპირება, უმეტესად, ფატალური შედეგით სრულდება; რომ სიმართლე იმის მხარეზეა, ვისაც ძალაუფლების ბერკეტები აქვს და ადამიანებიც, მათი გამოყენების შიშით, სისტემას ემორჩილებიან. შემდეგ კი მორჩილება ჩვევაში გადადის (ადამიანის ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი თვისება ხომ შემგუებლობაა)...

ასეთ დროს ჩნდებიან ადამიანები, რომლებიც სისტემას უპირისპირდებიან და ბრბოს გამოფხიზლებას ცდილობენ. მოცემულ შემთხვევაში მაკმერფი, რომელიც ფსიქიატრიულის ზომბებში ადამიანური თვისებების გაღვიძებას მოახერხებს. სხვათაშორის, საინტერესოა, რომ წიგნში თითოეული პაციენტის საავადმყოფოსგარეთა ცხოვრებაზე რაღაც დეტალები არის მოთხრობილი, მაკმერფის შესახებ კი, ფაქტობრივად, არაფერი ვიცით.

თუმცა, ერთგვარი გამოცოცხლების მიუხედავად, მაკმერფი მაინც მარცხდება: ორგიის შემდეგ, როცა ბიბეტის თვითმკვლელობა ბრალდება არა ექთანს, რომელმაც ბიჭი ამ გადაწყვეტილებამდე მიიყვანა, არამედ, მაკმერფის.

ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტია, როცა ელექტროშოკითა და ოპერაციით გამოთაყვანებულ მაკმერფის ბელადი კლავს იმიტომ, რომ სხვებმა ასეთ უბედურ მდგომარეობაში არ ნახონ. შემდეგ, სისტემისგან თავს მაკმერფის მიერ ოდესღაც ნაჩვენები გზით ცდილობს.

თქვენი არ ვიცი, მაგრამ რაღაცნაირად, პარალელი ქარჩხაძის "იგისთან" გავავლე: იგის შემთხვევაში ზუა, რომელიც, მისი სიკვდილისთანავე წელში იმართება, მაკმერფის შემთხვევაში კი - ბელადი, რომელიც საავადმყოფოდან გარბის. გარბის ყველას, მათ შორის, მაკმერფის მაგივრადაც.

ჰო, ორივე შემთხვევაში წამომწყებები იღუპებიან, მაგრამ იდეას გამგრძელებელი უჩნდება, მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ არც სისტემა რჩება ერთ ადგილზე გაყინული. რაოდენ სამწუხაროც არ უნდა იყოს, როგორც იზრდება წინააღმდეგობა, ასევე იზრდება და იხვეწება მასთან ბრძოლის მეთოდებიც და, მივდივართ დასკვნამდე, რომ "რა აზრი აქვს, მაინც ყველანი დავიხოცებით".

P.S. ორგზის მაპატიეთ:
1. რეცენზიების დაწერა რომ მოვინდომე;
2. ნაწარმოების განხილვა, მთელი 40 წლით რომ დავაგვიანე. :)

აღარ გადავშენდებით!

2011-09-29T10:04:00.000-07:00

...

...

...

...

..

საქართველოს ტახტის მემკვიდრე გაუჩნდა!.

ხალხი რას იტყვის?!

2011-09-24T06:51:00.000-07:00

პოსტის დაწერა მინდა.
გულმოკლული და განადგურებული პოსტის..
ადრე ვწერდი ხოლმე ასეთებს..
იშვიათად, მაგრამ მაინც..
ირიბად ვცდილობდი, გადმომეცა ის, რაც მაწუხებდა..

ახლაც მინდა მსგავსი პოსტის დაწერა..
იმის თქმა, რომ ყოველთვის ასე ხდება,
რომ ყოველთვის ქველმოქმედი ვარ - სულით ქველმოქმედი და ჩემზე არავინ ფიქრობს;
რომ მთელი ცხოვრება სხვების თვითშეფასების ამაღლებაზე ვზრუნავ და ჩემი ყველას ფეხებზე ჰკიდია;
რომ ყველას მე უნდა მოვუსმინო და ჩემი მოსმენა არავის უნდა;
რომ ყველას სურვილებს უსიტყვოდ უნდა მივხვდე, მე კი საკუთარის თქმის უფლება არ მაქვს;
რომ თქვენ მართლა არავის გიყვარვართ (მიუხედავად იმისა, რომ გამუდმებით საპირისპიროს მიმტკიცებთ ხოლმე ეგოისტურ სტატუსებში) და საჭიროება და სიყვარული ერთმანეთში გერევათ.
თუმცა მე ეს სულ არ მაინტერესებს, რადგან ჩემს მშობლებს მაინც ვუყვარვარ.

მინდა დავწერო, როგორ მტკივა.
როგორ მწყდება შიგნით რაღაცები
ყოველდღე
ყოველ საათს
ყოველ წუთს.

ეტყობა, რაც დრო გადის, უფრო მძაფრად აღვიქვამ რაღაცებს.

ტირილიც მინდა, მაგრამ არ შემიძლია.
გაქცევა მინდა, მაგრამ არც ეს.
თვალის დახუჭვა მინდა, რეალური და ვირტუალური სამყაროდან გაქრობა, თავი რომ უკეთ ვიგრძნო, მაგრამ ესეც არ შემიძლია.

პოსტის დაწერა მინდა:
გულმოკლული და განადგურებული პოსტის.
მაგრამ არ გამომდის.
მრცხვენია, ალბათ..
ხალხი კითხულობს და რას იტყვის?!

პროსტიტუციის ლეგალიზება

2011-09-20T10:44:00.000-07:00

დიდი ხანია მინდოდა ამაზე დაწერა, თუმცა ბევრჯერ გადავიფიქრე. უმთავრესი მიზეზი ისაა, რომ არ მინდა, ვინმეს ეგონოს, ამ თემის წამოჭრით ყურადღების მიქცევას ვცდილობ.

ამ რამდენიმე დღის წინ, ვაკიდან საბურთალოზე, მეგობრისგან ვბრუნდებოდი. ყაზბეგის ბოლოდან პეკინის დასაწყისამდე საკმაოდ ბევრი მეძავი დავინახე. იმაზე მეტი, ვიდრე ორი-სამი თვის წინ ვხედავდი (არ ვამბობ, რომ მათი რაოდენობა გაიზარდა. ვფიქრობ, გავრცელების არეალმა ცირკიდან ყაზბეგზე გადმოინაცვლა) და ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე.

მოკლედ, მე მომხრე ვარ პროსტიტუციის ლეგალიზაციის, რადგან:

ბიუჯეტში შევა ფული (არცთუ ცოტა ფული);
მეტ-ნაკლებად მოხდება სექს-მუშაკების ჯანმრთელობის გაკონტროლება და, შესაბამისად, ვენერიული დაავადებების გავრცელებაც შემცირდება;
ღიად იარსებებს შესაბამისი დაწესებულებები (სავარაუდოდ, იქნება უფრო ძვირი, სამაგიეროდ, უფრო დაცული);

მაგრამ ამ ეტაპზე პროსტიტუციის ლეგალიზება არ მოხდება იმიტომ, რომ საჭიროა:

ფინანსები - რაც, ვფიქრობ, ჯანდაცვის სამინისტრომ უნდა გამოყოს რათა გაკონტროლდეს მეძავების ჯანმრთელობა (პლუს, როგორც ვიცი, ვენერიული დაავადების არათუ მკურნალობა, არამედ, ანალიზის გაკეთებაც კი საკმაოდ ძვირია);
სოციოლოგიური გამოკითხვა - ქვეყნის მასშტაბით, რათა დადგინდეს ოფიციალური დაწესებულებების საჭიროება (თუმცა, ქართული მენტალიტეტიდან გამომდინარე, გამოკითხვის შედეგები მის ჩაუტარებლადაც გასაგებია);
საზოგადოება - რომელიც "ქართველობას გვართმევენ" პლაკატებით არ გამოვა ქუჩაში, მეძავებს დედას არ აგინებს და საღამოს მათთან არ გაატარებს;

და კიდევ: ეს ყველაფერი არ გაკეთდება არა იმიტომ, რომ საზოგადოება იღშფოთებს, არამედ, იმიტომ, რომ ამ ბიზნესით ფული არალეგალურად უკეთესად კეთდება!..

P.S. სამოქალაქო კოდექსით პროსტიტუცია რომ ისჯება, იცოდით?

სენტიმენტალური შტეფან ცვაიგი

2011-09-19T02:00:00.000-07:00

ცოტა ხნის წინ, 50 წიგნის ბლოგმა საინტერესო ექსპერიმენტი შემოგვთავაზა: მკითხველს შეეძლო დაეწერა წიგნი, რომელიც არ უნდა შევიდეს 50-ეულში.

მე ვფიქრობ, რომ შტეფან ცვაიგი ერთ-ერთია იმ ავტორებს შორის, რომელიც 50 წიგნში არ უნდა მოხვდეს, განსაკუთრებით კი "მარიამ სტიუარტი", რომელიც, მგონი, ცვაიგის ყველაზე სუსტი ნაწარმოებია.

ტყუილად ფიქრობთ, რომ ცვაიგი არ მიყვარს. ჩემი აზრით, მისი შემოქმედება 14-16 წლის ასაკზე, ან ძალიან რომანტიკული ადამიანებისთვის არის გათვლილი. მისი მოთხრობები (რომანი "მოუთმენლობა გულისა" არ მაქვს წაკითხული და კი გადავხედავდი საღამოობით, მთვარის შუქზე), ტექსტუალური, რომანტიკული მელოდრამებია.

15 წლის ვიყავი, როცა ცვაიგის მოთხრობები წავიკითხე და მაშინ ცხოვრებაში პირველად გავაკეთე დასკვნა: დასკვნა მწერლების შესახებ. ათი მოთხრობიდან ხუთი რომ წავიკითხე და ყველგან ერთი და იგივე თემა ტრიალებდა სახელშეცვლილი პერსონაჟებით, პირველად ვიფიქრე, რომ, მიუხედავად კითხვის პროცესის დროს სიამოვნების მიღებისა, დროს ვკარგავდი.

"მარიამ სტიუარტს" რაც შეეხება, ჩემი აზრით, იმიტომაა სუსტი, რომ ცვაიგმა სცადა, თავისი წერის სტილს გაქცეოდა (მიუხედავად იმისა, რომ სასიყვარულო ინტრიგების ამბავში, პერსონაჟი მშვენივრად უწყობდა ხელს) და არ გამოუვიდა.

ჰოდა, ისევ თავიდან რომ დავუბრუნდეთ, ჩემი აზრით, ცვაიგი არ იყო ამ ნუსხაში შესატანი. ნუ, თუ მაინცდამაინც, "მოუთმენლობა გულისა" უფრო წავიდოდა სტილის ამბავში. თუმცა, ვერაფერს ვიზამთ: დღეს "კვირის პალიტრასთან ერთად", ცვაიგის "მარიამ სტიუარტი" გამოვიდა.

P.S. ისე, დავაკვირდი და, თითქმის ყოველთვის იმ ნაწარმოებებს ვეწინააღმდეგები, რომლებიც წაკითხული მაქვს.. :)

იაფი "კარგი ცხოვრება" და კიბო

2011-09-13T09:29:00.000-07:00

დიდი ხანი არ არის, რაც ტელეფონის შეცვლა გადავწყვიტე. მართალია, ჩემი "მოტოროლა", 2006 წლიდან დღემდე ვირივით მემსახურება, მაგრამ ალაგ-ალაგ გათიშვები სჭირს და ვნერვიულობ. თანაც, მადა ჭამაში მოდისო თუ როგორც არის და, ორი თვის წინ გადავწყვიტე, რომ "ბლექბერი" მინდა.

სიმართლე რომ ვთქვა, ფასის გათვალისწინებით, ამ ტელეფონზე ადრე ოცნებასაც ვერ ვბედავდი (შესაბამისად, ისიც არ ვიცოდი, რომ "ბლექბერი" ჩემი ოცნების ტელეფონი ყოფილა), თან ის ტიპი არ ვარ, ვინც, სულ რომ ბევრი ჰქონდეს, ტელეფონში, თუნდაც, 500 ლარს გადაიხდის, მაგრამ როცა გავიგე, რომ 2009 წლის მოდელები 410 ლარი ღირდა, მადა გამეხსნა და გადვწყვიტე, რომ "ბლექბერი" მინდა.

ამ ბოლო დროს, ტექნიკაზე, რატომღაც გაჭედილი მაქვს. უფრო ისეთ ნივთებზე, ურომლისოდაც არ მოვკვდები, მაგრამ მინდა. ასე ვარ ქინდლიზე და, ჩემი ვარაუდით, თუ დიეტაზე დავდგები, საახალწლოდ საკუთარ თავს კარგად დავასაჩუქრებ. :)

ქინდლისგან განსხვავებით (თბილისში არ მინახავს, სადმე იყიდებოდეს), რომელიც ორი დღის წინ მეტროში დავუნახე ვიღაც ბიჭს და კარგად დავათვალიერე, ჩვენთან "ბლექბერის" ფართო არჩევანია. ჰოდა, სანამ ის წელი მოვა, მაინც ყველანი რომ დავიხოცებით, როცა დრო მაქვს, პერიოდულად დავდივარ და ვათვალიერებ ჩემს მომავალ ტელეფონს. გუშინაც ზუსტად იგივე შემთხვევა იყო. სამსახურიდან ადრე წამოვედი და ვაგზალზე გასეირნება ორი მიზეზით გადავწყვიტე:

ჯერ ერთი, ვაგზალზე არასოდეს მიძებნია ჩემი სასურველი ტელეფონი და მეორეც, გაგებული მაქვს, რომ იქ ყველაფერი ცენტრთან შედარებით იაფი ღირს.

ვაგზალზე იმდენი ხანია არ ვყოფილვარ, რომ გაოცებისგან ყბა ჩამომვარდა, "კიდობანი" რომ აღარ დამხვდა ადგილზე. კითხვა-კითხვით გავწიე ტელეფონების განყოფილებისკენ და თქვენ უნდა გენახათ ჩემი გაოცება, როცა 800 ლარიანი ბლექბერები სულ რაღაც 100 ლარად აღმოვაჩინე:

ბლექბერი რა არის, უარესი! ნეტა, აირაცხიანმა (ერთ-ერთი რიგით სექტანტთა შორის) იცის თუ არა, რომ მისი სათაყვანებელი ვაშლის პროდუქცია, რომელსაც, მაგას თუ დავუჯერებთ, ვერავინ აყალბებს, ვაგზალზე 100 ლარად იყიდება?

თან ყველაზე მაგარი ის იყო, გამყიდველი მეუბნება, რასაც აირჩევ, ყველაფერი ასი ლარი ღირსო. ისევ აირაცხიანის სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჩინეთში ერთი დიდი ქარხანაა, რომელიც ერთ დღეს "დელის" ლეპტოპს უშვებს, მეორე დღეს "HP"-ს, მესამე დღეს "Asus"-ს (ამას კიდევ გაჩინელება უნდა?), მეოთხე დღეს ტელეფონებზე გადადის და ასე განუსაზღვრელად..

მერე კიდევ, "სნიკერსი" და "ბაუნტი" გამახსენდა. რამდენიმე ხნის წინ რომელიღაცა ქართული კომპანიის გაკეთბული კრეატივის ზეიმი გამოჩნდა ბაზარზე. ეს ყველაზე მძიმე შემთხვევა იყო, რამაც სერიოზულად აღმაშფოთა:

კიდევ ერთი, რაც ამ წუთას გამახსენდა, ჰაიდელბერგცემენტია. მე შეხება არასოდეს მქონია სამშენებლო რაღაცებთან, მაგრამ ერთი პერიოდი, თუ გახსოვთ, აქტიურად ტრიალებდა რგოლი, სადაც საუბრობდნენ იმაზე, თუ როგორ უნდა აეცილებინა მომხმარებელს თავიდან, ნამდვილი ჰაიდელბერგცემენტის მაგივრად ფალსიფიცირებული ჰაილედბერგცემენტის, უბრალოდ პორტლანდცემენტის, ჰიდრომედეგიცემენტის, გლობალცემენტის ყიდვა. რგოლი იმიტომ დამამახსოვრდა, რომ ძალიან ამპარტავნულად მომეჩვენა: გაყალბებით სხვებსაც უყალბებენ, მაგრამ ბევრი არ კივის. ერთხელ, ნახვის დროს გამოვთქვი პრეტენზია და, მამაჩემმა (რომელსაც ირიბი შეხება აქვს ცემენტთან) მითხრა, რომ ძალიან ბევრი აყალბებსო. აგერ ბატონო, ფოტოც:

როგორც ვიცი, ჰაიდელბერგცემენტს, შეფუთვის გარდა იმითაც გამოარჩევს კაცი, რომ კოდი აწერია. როგორც წესი, რამდენიმე ტომარა ცემენტის საყიდლად რომ მიდიხარ, ცალკეულ კოდებს არ დაუწყებ ყურებას, მაგრამ ადვილია, რომ დავაკვირდეთ ფერებს, ასოების სიზუსტეს და ჰოლოგრამას, რადგან ეს უკანასკნელი ფალსიფიცირებულ ცემენტს ვერ ექნება. ასეთ ზოგადად, როცა სახლის აშენებას თუ რემონტს აპირებ ადამიანი და საფუძვლიანად გინდა ყველაფრის გაკეთება, პლუს, ძვირს იხდი, გარანტია უნდა გქონდეს, რომ ცემენტის უხარისხობის გამო, სახლი მცირე ხანში თავზე არ ჩამოგენგრევა. ამ შემთხვევაში კი, ფინანსურ მხარეს რომ თავი დავანებოთ, ადამიანების უსაფრთხოება დგას საშიშროების ქვეშ და ვინ არის ამაზე პასუხისმგებელი, ღმერთმაც არ უწყის.

მოკლედ, ამ ბოლო დროს მუზა აღარ მწყალობდა, ახლა ერთიანად მომაწვა და კილომეტრიან პოსტებს ვწერ. ამიტომ, ტანსაცმლის, სათვალეებისა თუ ფეხსაცმლის გაყალბებაზე აღარფერს ვიტყვი.

ხარისხიან ფეხსაცმელზე მე გაჭედვა მაქვს, მაგრამ როცა "ვოგში" ან სადმე პეროგაჩრილ მაღაზიაში ვყიდულობ, მაშინაც კი ვეჭვიანობ, ნამდვილად ის ფირმაა თუ არა, რომელსაც მატენიან. თან ფალსიფიცირება ყველაზე ცუდი მაშინ არის, როცა დიდ თანხას იხდი და მოტყუებული რჩები!

ისე, ასეთ რაღაცებზე სულ ვფიქრობ, რომ გაყალბება ისეთი ადამიანების გამოგონილია, ვის ტვინსაც რამე ახლის შექმნის შესაძლებლობა, პრეტენზიებისაგან განსხვავებით, არ აქვს და ასეთი ნაბიჯით "შურისძიებას" ცდილობენ.

თქვენ როგორ ფიქრობთ?

P.S. სათაურში კიბო იმიტომ, რომ ჩინური ტელეფონები კიბოს უფრო სწრაფად იწვევს.

უნივერსიტეტი, სექს.. ფული და ბევრი ფული

2011-09-10T11:47:00.000-07:00

საუნივერსიტეტო დიპლომი საქართველოში ისეთივე აუცილებელი საჭიროებაა, როგორც ახალგაზრდა გოგოს სექსისათვის ქორწინების ან ჯვრიწერის მოწმობის ქონა. ეს ორი პროცესი ერთმანეთს ისე ძალიან ჰგავს, რომ პარალელის არგავლება დანაშაული იქნებოდა:

სტატუსის გამო, ხშირად ოღონდ გათხოვდნენ და სად გათხოვდებიან არ ფიქრობენ. ნაადრევი ქორწინების შემდეგ, ადამიანები ხვდებიან, რომ ეს ის არ არის რაც მათ ეგონათ და ცდილობენ, უღლიდან თავი ათასნაირი ხერხებით დაიხსნან. უნივერსიტეტის შემთხვევაშიც ასეა: ოღონდ ჩავაბაროთ და, სად ჩავაბარებთ, რა ფაკულტეტზე და როგორ, ხშირად არც კი ვუყურებთ. ერთი სემესტრის შემდეგ, უკვე ვნერვიულობთ, არჩევანში ეჭვი გვეპარება და საბუთებით ხელში ფაკულტეტიდან ფაკულტეტზე დავდივართ. აი, სასურველს რომ მივაგნებთ, უკვე ყველაფერი მთავრდება.

თუმცა, გამონაკლისებიც არსებობს. იშვიათად არის შემთხვევები, რომ 14-16 წლის ასაკში დაოჯახებულნი ისევე ტკბილად აბერდებიან ერთმანეთს, როგორც სტუდენტი მთელი ოთხი წელი - თავიდანვე შერჩეულ ფაკულტეტს. თუმცა, ხშირ შემთხვევაში ეს შეჩვევის მომენტი უფროა, რაც, ჩემი აზრით, ყველაზე ცუდი რაღაცაა.

მოდი, შევთანხმდეთ, რომ, ოჯახის შექმნის არ იყოს, თექვსმეტი წლის ასაკი, გადაწყვეტილებების მისაღებად ძალიან ადრეა. მიუხედავად ამისა, ქართულ სინამდვილეში, სკოლის დამთავრებისთანავე, ვალდებული ხარ, უმაღლესში ჩააბარო. და უსაქმურობის 12 წელს კიდევ ოთხი დაუმატო. მხოლოდ ერთი განსხვავებით: ამ უკანასკნელში, საკმაოდ სოლიდურ თანხის გადახდას ან მთლიანად იღებ საკუთარ თავზე, ან ნაწილობრივ, უკეთეს შემთხვევაში კი სახელმწიფოს ატენი.

მეც ერთ-ერთი თქვენგანი ვარ - ანუ, სექტის წევრი, უფრო ზუსტად კი, ეროვნულები ჩავაბარე და ყველა ჯეკ-პოტი მოვიგე (ნუ, ეს იმიტომ რომ მაგარი ვარ). თუმცა, სანამ ჩავაბარებდი, ზუსტად ვიცოდი, რომ 100%-იანი დაფინანსება რომ არ ამეღო, ჩემი ქალაქში ჩამოსვლა, მინიმუმ, ერთი წლით გადაიდებოდა და უსტავლელიც დავრჩებოდი. თან, ცოდვა გამხელილი სჯობს და, ალტერნატიულ ვარიანტზე რომ მეფიქრა, ხაჭაპურის გამოცხობა მე არ ვიცი, სახლის დალაგება მესიკვდილება და არც მაინცდამაინც ოქროებზე ვგიჟდები. საააამაგიეროდ, ნიჭიერი ვარ, ბეჯითი, პერსპექტიული და ნარცისიზმით დაავადებული ისევე, როგორც ნებისმიერი თქვენგანი.. :D

ჰხოდა..

ჰხოდა, სანამ ყველაფერი გაირკვევოდა, შეფასებისა და გამოცდების ეროვნულმა ცენტრმა (შემოკლებით, როგორც თვითონ უწოდებენ, შგეც-მა) ცოტა არ იყოს, იმიტომ მანერვიულა, რომ შემდეგი თაობებსგან განსხვავებით, ჩვენ ოდნავ ტვიანიანები ვიყავით და, უნარებში ჩემი 84 ქულით, ასე, ორი კვირის მანძილზე, უსტავლელობის საფრთხის ქვეშ ვიდექი.

საბედნიეროდ, ჩემი ამბავი ისე დამთავრდა, როგორც ჰოლივუდური მელოდრამების უმეტესობა მთავრდება.

ეს ყველაფერი კი იმას მოვაყოლე, რომ მათთვის, ვინც ისეთივე ან უარეს გაჭირვებულ მდგომარეობაში იმყოფება, როგორშიც მე ვიმყოფებოდი ხუთი წლის წინ, საქართველოს ბანკი სექტანტურ კონკურსს ატარებს (დაწვრილებითი ინფო, აგერ, ვიდეოში):

მართალია, თუ თქვენ ძალიან ნიჭიერი, გადასარევი და არაჩვეულებრივი ხართ, თუმცა ჩემსავით ლაპარაკი არ გეხერხებათ, კამერის გეშინიათ (სტენდაფი ვერ ჩამიწერია დღემდე) ან ვიდეოსათვის ხმის მიმცემი და არა დამლაიქებელი (კი ვერ ვხვდები განსხვავებას, მაგრამ ჯანდაბას) მცირე აუდიტორია გყავთ, თქვენი შანსები მცირდება, მაგრამ მთავარია (თუნდაც მწარე საკრედიტო გამოცდილების შემთხვევაში), ბანკის არ გეშინოდეთ და გჯეროდეთ, რომ სექტემბრის ბოლოს თქვენ ბანკი კი არ გამოგძალავთ, არამედ, პირიქით.. <3

P.S. ამ ოცნების კოშკების წვერზე მოსახვედრად, საჭიროა, istudy.ge -ზე შებრძანდეთ, დაათვალიეროთ, მწვანე ფერზე თვალები დაიმშვიდოთ, პრიზებს გაეცნოთ, მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, რისთვის ხართ შესული: თქვენ, მაქსიმუმ, ერთწუთიანი ვიდეო უნდა გადაიღოთ AVI ან MOV ფორმატში. ვიდეოში, ნებისმიერი ფორმით, უნდა აღწეროთ, რატომ არის სწავლა თქვენთვის მნიშვნელოვანი. მერე უნდა ატვირთოთ ვიდეო აგერ istudy-ს ამ ლინკზე, დააგროვოთ ყველაზე მეტი ხმა და თქვენმა უნივერსიტეტმა ფული, თქვენ კი - სათანადო განათლება (თუ ამას განათლება ჰქვია, რასაც საქართველოში იძლევიან) მიიღოთ.

კონკურსში მონაწილეობა ნებისმიერ საქართველოს მოქალაქეს შეუძლია, ვინც აკრედიტირებულ სასწავლებელში ჩაირიცხა ან სწავლობს. არ აქვს მნიშვნელობა, ბაკალავრატსა თუ მაგისტრატურაზე. დანარჩენი ლინკები, ამბები და სექტანტობები ნახეთ ვებ-გვერდზე. :)

წარმატებებს გისურვებთ.

მოდი, აღმოვაჩინოთ ამერიკა!

2011-09-05T03:39:00.002-07:00

როგორც იქნა!..

დღეს, "კვირის პალიტრას" პროექტის ფარგლებში, გამოვიდა ავტორი, რომლის შემოქმედებასაც არ ვიცნობ, მაგრამ, მისი ცხოვრების პერიოდიდან გამომდინარე, ვფიქრობ, ორშაბათიდან დიდი კანფეტი უნდა მელოდეს.

გარდატეხის პერიოდი ნებისმიერ ქვეყანაში საინტერესოდ მიმდინარეობს (ეს ჩვენი არ გვეშველა არაფერი, თორემ..). როგორც წესი, ამ დროს განსაკუთრებით პროდუქტიული საზოგადოების შემოქმედებითი ნაწილი ხდება. ჩემი აზრით, ეს იმიტომ ხდება, რომ ბევრი სათქმელი გროვდება, რომელიც, რაღაც ფორმით უნდა გამოიხატოს.

მაგალითად ისევ ჩემს საყვარელ გერმანულ ლიტერატურას მოვიყვან. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, გერმანელებს რამდენიმე ძალიან კარგი მწერალი ჰყავდათ, რომელთა შემოქმედებაშიც კარგად არის ასახული მათი თანამედროვე გერმანიის პრობლემა/დილემა/კომპლექსი (რომელიც, სამწუხაროდ, დღემდე ვერ მოიშორეს) და ის ფონი, რაც მათ ქვეყანაში არსებობდა. იტალიური ნეორეალიზმიც მეორე მსოფლიო ომის გამოძახილია, რომელიც, ჩემი აზრით კინოსგან განსხვავებით, ძალიან სუსტად აისახა ლიტერატურაში...

XIX - XX სს-ის ამერიკული ლიტერატურა იმიტომ მაინტერესებს, რომ მინდა ვიცოდე, საიდან დაიწყო ქვეყანამ, რომელიც მსოფლიო ლიდერობაზე აცხადებს პრეტენზიას. მეტყვით, აბა როგორ გაინტერესებს, ო'ჰენრი არ გაქვს წაკითხულიო მე კიდევ გიპასუხებთ, რომ დღევანდელ გამოცემას ველოდებოდი. ))

რატომღაც მგონია, რომ ო'ჰენრი დრაიზერს უფრო უნდა ჰგავდეს ვიდრე ჰემინგუეის (ბატონი ერნესტი, მგონი, იმ პერიოდის კონტექსტიდან ამოვარდნილი ფიგურაა): კაპიტალიზმის ჩამოყალიბების პერიოდი, პიროვნული ტრაგედიები, რომლებიც ამ კაპიტალიზმთან არის კავშირში, ბირჟა, აქციები, ფული.. და ბაც!.. შენ თვალწინ აშშ-ს აშშ-ობის პირველი წლები ჩნდება.

ძალიან მაგარია!.. :))

არ ვიცი, მართლა არ ვიცი, რა მელოდება ო'ჰენრის მოთხრობებში, მაგრამ გამართლება თუ არა ჩემი მოლოდინი, მოგვიანებით გაგიზიარებთ. აგერ, ახლა კარზე ზარია, ეტყობა, ჩემი წიგნი მომიტანა იმან.. <3

P.S. ამ ბოლო დროს ჩემს თავს შევამჩნიე, რომ ძალიან კდემამოსილი საუბარი და წერის მანერა გამიხდა და ძალიან ნუ დამცინებთ.. :))

ჩემი პირველი ძაღლი

2011-08-31T12:55:00.000-07:00

ძალიან სევდიანი ისტორია

იშვიათად (მგონი, სულაც არ) შემხვედრია ადამიანი, რომელსაც შეიძლება არ უყვარდეს.

ძაღლს ვგულისხმობ.

ერთხელ უკვე დავწერე ჩემს ძაღლებზე, თუმცა მანდ აღწერილი პირველ ძაღლად წოდებული, სულაც არ იყო პირველი (სავარაუდოა, რომ მეორე ან მესამე უნდა ყოფილიყო).

ამბობენ, ადამიანს პირველი ყველაფერი გამახსოვრდებაო. მაპატიეთ, მაგრამ მე მართლა არ მახსოვს რომელი იყო ჩემი პირველი ძაღლი, თუმცა ზუსტად ვიცი, რომ მაიას წყევლის გამო, ისიც ლეკვობაშივე მოკვდა.

ძალიან სევდიანი ისტორიის დასასრული.. :(

"მთვარის კლუბი"

2011-08-29T11:04:00.000-07:00

თბილისში რომ გადმოვცხოვრდი, იმ პერიოდში კარლსონი უსმენდა.
აი, ასე: პლეილისტში ჰქონდა ჩაგდებული მთელი ალბომი, კიდევ რაღაც ჯგუფები თუ ქართველი შემსრულებლები და მთელი საღამო ისტერიულად ატრიალებდა.

ეს ის პერიოდია, ლეპტოპი რომ თვალით არ გვაქვს ნანახი. სამაგიეროდ, გვაქვს პენტიუმ 4 დიდი, კუდიანი ეკრანით და, რადგან კომპიუტერი გვაქვს, ე.ი. ძალიან მაგარი ტიპები ვართ.

მახსოვს, როგორ ვიყავით ერთმანეთზე ჩასაფრებულები, რომელი ადგებოდა კომპიდან, რომ ათი წუთით მეორე შესულიყო. ახლა კი ყველას ჩვენი ლეპწოპები გვაქვს და, ჯერ არა, მაგრამ მალე, ალბათ, სკაიპით დავიწყებთ ერთმანეთში კონტაქტს.. :)

ცოტა შორს წავედი, არადა, ყველაფერი "მთვარის კლუბიდან" დავიწყე. ჩემი აზრით, ერთ-ერთი საინტერესო ჯგუფია, რომელიც იმ პერიოდში შეიქმნა, როცა ამ ქვეყანაში, მუსიკალური მიმართულებით, რაღაცები იქმნებოდა და, რომელსაც არ ერგო ისეთივე პატივი, როგორიც სხვებს.

მათი სიმღერები ყოველთვის თვეების ასოციაციებს იწვევს ჩემში.

რამდენიმე კარგი სიმღერის ლინკს დავდებ. აქვე, დარწმუნებული ვარ, ათიდან ცხრა მათ მოუსმენლად გავა აქედან, მაგრამ მაინც:

ჩემი ყველაზე საყვარელი და ყველაზე გაზაფხულის მსგავსი სიმღერა, რომელიც, ჩემს ასოციაციურ სისტემაში, მარტს ჰგავს:

პატარა პირიმზე - სექტემბერი.

მადლობა მინდა გადავუხადო ჩემს კარლსონს, რომ ეს სიმღერები აღმომაჩენინა.. :)

საინტერესოა, რამდენმა თქვენგანმა იცის ეს ჯგუფი?

ეს ფრიად სენტიმენტალურად გამომივიდა

2011-08-26T05:11:00.000-07:00

მიყვარს ასეთი წვიმიანი დღე. შენს უჯრაში რომ ზიხარ საყვარლად, კითხულობ ან ფილმს უყურებ (ჰო, არ მოგესმათ).

ამას წინათ რატომღაც თავში მომივიდა, რომ კორპუსის სახლები უჯრებს ჰგავს, მეტ-ნაკლებად გამჭვირვალე, კომფორტულ უჯრებს, რომლებსაც საგულდაგულოდ ვუფრთხილდებით: დილით თითქოს გულდაწყვეტილები გავდივართ, საღამოს დაღლილები ვბრუნდებით და ისევ უჯრებში ვიკეტებით.ჩემი აზრით იმიტომ, რომ უჯრა მყუდროა. საჭიროზე მეტადაც კი.

ჩემი შვებულება დასასრულს უახლოვდება. ვერ ვიტყვი, მწყინს-მეთქი. :) გადმოწერილი მაქვს უამრავი მულტფილმი (შიგადაშიგ ფილმები) და ბავშვობას ვიხსენებ. რამდენი ნიუანსი მქონია გამორჩენილი.. :D

ამ ზაფხულს ძალიან მივაგდე ბლოგი:

1. ბევრი საქმე მქონდა და საწერად არ მეცალა;
2. ონლაინ-მომხმარებელთა დიდ ნაწილს დისლოკაციის ადგილი ჰქონდა დატოვებული და მოტივაციაც ნაკლები მქონდა.

სექტემბრიდან, იდეაში, უფრო ბევრი საქმე უნდა მქონდეს (მიყვარს მე საქმე <3). ნამდვილი საქმის გარდა (რომელიც ძალიან მიყვარს), ენთუზიაზმის ამბავში რაღაც შევიტენე (იმედია, დავკვალიანდებით, ჩამოვყალიბდებით და მერე ყველა გაიგებს), რომელშიც ჩემი შესაძლებლობების დიდი ნაწილის ჩადებას ვაპირებ და, რომელიც, ძალიან მინდა გამოვიდეს. მიუხედავად ამისა, ვეცდები, ბლოგზე აქტიური ვიყო და მარტო სავალდებულო პოსტებით არ შემოვიფარგლო. ასევე, ხარისხი არ დავაგდო (ამ ბოლო დროს ცუდი ტენდენცია მაქვს).

იცით რა? როცა წერას იწყებ, ყველაფერი ადვილია: თავისუფალი ხარ, არ ფიქრობ იმას, რას და როგორ დაწერ. მერე დრო გადის, ვიღაცები გპოულობენ, გკითხულობენ, იღებ შემოთავაზებებს, ვიღაცას მოწონხარ, ვიღაცას სძულხარ, ვიღაცას ფეხზე ჰკიდიხარ.

მერე იბნევი.
ხანდახან მგონია, წერა იმიტომ გავაიშვიათე, რომ ვფიქრობ, მკითხველის გემოვნების სტანდარტს ვერ დავაკმაყოფილებ, ან დებილობას დავწერ, ან.. ან.. ან.

ჰო, ასეა.. მკითხველები გბოჭავენ და გიკვეთავენ რა, როგორ და რა სტილში უნდა წერო. თუმცა მირჩევნია, მე ვიყო შებოჭილი და თქვენ 3.500, ვიდრე პირიქით. ამიტომ, welcome, მეგობრებო!. :)

P.S. ისე, საინტერესოა, ვის ეკუთვნის უჯრებიანი კარადები?

სექტანტური კლუბები

2011-08-22T00:22:00.000-07:00

წარმოიდგინეთ, მეჩვიდმეტე-მეთვრამეტე საუკუნის ლონდონი. სიტი. ბუნებრივია, წვიმს ან ღრუბლიანი ამინდია. ქოლგიანი და შლაპიანი ჯენტლმენები საქმიანად დადიან. დროდადრო საათზე იყურებიან: პირველ საათზე საკუთარ კლუბებში უნდა ისადილონ.

ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ კლუბებში არის რაღაც მისტიკური. გამიგია, რომ ლონდონის კლუბებში მისაღებად მსურველებს რიგი პირობები უნდა დაეკმაყოფილებინა, ზოგიერთს, შეიძლება, რამდენიმე წელი დასჭირვებოდა რიგში დგომა, ზოგიერთი კი საერთოდ კლუბს მიღმა რჩებოდა. სხვათაშორის, მასონებიც კლუბებში ერთიანდებიან.

კლუბები ინგლისში დღესაც არსებობს და მათი წევრობა ერთგვარი პრესტიჟია. არსებობს ელიტური, გლამურული, გამურული და ა.შ. კლუბები.

კლუბების შექმნა გარდაცვილი ადამიანებისათვის არცთუ დიდი ხნის წინ დაიბადა. საინტერესოა, ვის მოუვიდა თავში ასეთი იდეა, მაგრამ არსებობს და ერთობ მისტიკურიც. დიახ, კლუბი 27. მასში ერთიანდება ყველა ის მომღერალი, რომელმაც ამ ასაკში დაასრულა სიცოცხლე (ემი ვაინჰაუსის გარდაცვალებამ ეს კლუბი კიდევ ერთხელ გახადა აქტიური).

საინტერესოა, რას აკეთებენ გარდაცვლილები კლუბებში? ალბათ, "27"-ის წევრები, სხედან, ეწევიან მარიხუანას, სიგარას, სვამენ განუსაზღვრელი რაოდენობით ალკოჰოლს და, ზემოქმედების ქვეშ მყოფნი, შედევრებს ქმნიან.

ისე, ამ ბოლო დროს იდეა მომივიდა: რატომ არ შეიძლება, ერთსა და იმავე დღეს გარდაცვლილი მწერლების, პოეტების და ა.შ. კლუბი რომ შეიქმნას? მაგალითად, სერვანტესის და შექსპირის. საოცარია, რომ ეს ორივე ადამიანი ერთსა და იმავე რიცხვში გარდაიცვალა (1616 წლის 23 აპრილი).

რას გააკეთებენ ასეთი კლუბის წევრები? შეჭამენ სუპს (ღმერთო ჩემო, რატომ მაინცდამაინც სუპს?), ერთმანეთის ნაშრომებს შეაფასებენ, ურჩევენ ერთმანეთს მელანს და ბატის ფრთებს. საღამოობით აივანზე დასხდებიან და აყვავებულ ატმებს გადმოხედავენ (ამ კლუბის წევრებისთვის ხომ ყოველთვის 23 აპრილი იქნება).

შექსპირის "ჰამლეტი" დიდი ხანია გამოვიდა, დღეს კი, "კვირის პალიტრასთან" ერთად, 50 წიგნის ფარგლებში, მიგელ დე სერვანტესის "დონ კიხოტის" მეორე ნაწილი გამოდის.

პროტესტი, მისი ფორმები და თბილი ადგილები

2011-08-17T02:52:00.000-07:00

კიდევ ერთხელ აღვნიშნავ, რომ ამ საკითხისადმი ინდიფერენტული ვარ, თუმცა, საყოველთაო ისტერიები, მეც კი ამომივიდა ყელში.

გუშინ რობერტ სტურუას განთავისუფლების შესახებ გავრცელდა ინფორმაცია, რის შემდეგაც ვირტუალური სივრცე ფაქტზე აღშფოთდა, შეშფოთდა და დაგმო (სულ მგონია, რომ აღშფოთება-შეშფოთება-დაგმობაში მსოფლიო ჩემპიონატი რომ ჩატარდეს, ევროკავშირს დიდი სხვაობით მოვუგებთ), რაც შემდეგში გამოიხატა:

გამოჩნდა სტურუს ავატარები პროფილზე;
გაკეთდა 52323 გამოკითხვა შემდეგი შინაარსის: "ემხრობით თუ არა რობერტ სტურუას განთავისუფლებას";
დაიგეგმა საპროტესტო აქციები და ღონისძიებები;
შეიქმნა ჯგუფები: "დავუბრუნოთ თეატრს სტურუა", "არ დავუშვათ სტურუას გაშვება" და ა.შ.
452452-ჯერ დაშეარდა სტურუას ბიოგრაფია, მიღწევები და ა.შ. და ა.შ.

ამ ამბავმა, მგონი, ყველაზე მეტად რუსთაველის თეატრის მსახიობები აღაშფოთა, მათი ნაწილი საპროტესტო აქციებს გეგმავს და ამ ყველაფერზე ძალიან მეცინება: როდის იყო, პროტესტით რამე გამოსულა (ფოტოგრაფების მაგალითს არ ვართ. ეს ცოტა სხვა შემთხვევა იყო, თან,პროტესტის გამო რომ გაათავისუფლეს, მაინცდამაინც, მაგაშიც არ ვარ დარწმუნებული)? ჩემი აზრით, ყველაზე მაგარი, განსხვავებული და მწვავე საპროტესტო აქცია იქნება, დასიც თუ დატოვებს თეატრს. იმის გათვალისწინებით, რომ ეს დასი ხელწამოსაკრავი არ არის და აქ საქართველოს ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი მსახიობები მუშაობენ.

თუმცა, ჩვენ ძალიან კარგად ვიცით, რომ იშვიათია ადამიანი, რომელიც საკუთარ კეთილდღეობას საფრთხის ქვეშ დააყენებს ვიღაცის (თუნდაც იდეის) გამო. როცა ჩემი აზრი რუსთაველის ერთ-ერთ მსახიობს გავუზიარე, ანერვიულდა და დამბლოკა. მგონი, მაზოლზე დავადგი ფეხი... :)

P.S. კიდევ ერთხელ აღვნიშნავ, რომ ინდიფერენტული ვარ ამ საკითხის მიმართ.

ლუკა, მე და "დონ კიხოტი"

2011-08-08T00:46:00.000-07:00

გიყვართ გოდერძი ჩოხელის შემოქმედება?
მე ძალიან.

სიმართლე რომ გითხრათ, 12-13 წლამდე მე ის მხოლოდ მწერალი მეგონა და წარმოიდგინეთ ჩემი გაოცება, როცა ერთ აღდგომა დღეს, ტელევიზორში მის ფილმს წავაწყდი.

ეს ხდება, დაახლოებით, 10 წლის წინ. გვქონდა საშინელი, დიდი ტელევიზორი, რომელიც, იშვიათი გამონაკლისების გარდა, უცნაურად აჩვენებდა (ხაზებითა და სპეცეფექტებით) და ის აღდგომა დღეც იშვიათი გამონაკლისი იყო.

მაშინ პირველად ვნახე გოდერძი ჩოხელის ფილმი და პირველად გავიგე, რომ ის რეჟისორიც ყოფილა. "ლუკას სახარებამ" ჩემზე ისეთი შთაბეჭდილება დატოვა, რომ გარკვეული პერიოდი ემოციებიდან ვერ გამოვდიოდი.

ვერ ვიტყვი, ფილმის გავლენა იყო-მეთქი, მაგრამ წიგნის გმირების მომლოდინე ლუკას დონ კიხოტმა და სანჩო პანსამ მეტ-ნაკლებად დამაინტერესა. სწორედ ამ პერიოდში წავიკითხე ამ ნაწარმოების პირველი ნაწილი და, სიმართლე გითხრათ, მეორეს მიყოლება არც გამივლია გულში.

ბავშვობაში ყოველთვის იმედგაცრუებული ვრჩებოდი, რადგან გადმოცემის მიხედვით ზღაპარივით წიგნები ("ოდისეა", "გულივერის მოგზაურობა", შექსპირის პიესები და ა.შ.), კითხვის პროცესში სულაც არ იყო საბავშვო. არც საინტერესო. სწორედ ამ განწყობით ვარ დღემდე ზემოაღნიშნული წიგნებისადმი, თუმცა უნივერსიტეტის პირველ კურსზე (მსოფლიო ლიტერატურის ისტორიას გავდიოდით, რაც ჩვენს ბნელ გონებაში განათლების ნაპერწკლის შეტანას ემსახურებოდა), შუალედურის გამო, იძულებული გავხდი, "დონ კიხოტი" ხელახლა წამეკითხა.

არ შემიძლია გადმოვცე ჩემი აღფრთოვანება ამ ნაწარმოებით. ყველა ეპოქას, ხალხს და სიტუაციას რომ თანაბრად ერგება, ყველა მოქმედება რომ სიმბოლოებით არის დატვირთული და, ერთი შეხედვით, სასაცილო მომენტები რომ გულს გტკენს.

"დონ კიხოტის" ხელახლა წაკითხვის შემდეგ მივხვდი, რომ წიგნებს თავისი ასაკი აქვთ. დარწმუნებული ვარ, სვიფტის თავიდან გადაკითხვის შემდეგ, იგივენაირად აღვფრთოვანდები, თუმცა რაღაც ვერ მოვაბი თავი გულივერის ამბებს.

დღეს "კვირის პალიტრასთან" ერთად, სერვანტესის "დონ კიხოტის" პირველი ნაწილი გამოვიდა. აქვე გთხოვთ, შეავსოთ ეს ბმული. იქნებ სვიფტის "გულივერის მოგზაურობაც" ჩავაკვეხოთ სადმე?!

აკოცა, ა-კო-ცა!

2011-08-03T10:33:00.000-07:00

წყარო: ჭეშმარიტების მღაღადებელი დემოკრატიის შუქურა ტ/კ "რუსთავი 2".

როგორც ჩემი მეზობელი თუ გარებიძაშვილი იტყოდა, ენრიკოს ჩამოსვლამ ბათუმური ცხოვრება ყირაზე დააყენა. გადაიკეტა ქუჩები, გაჩერდა ტრანსპორტი, ჩამოცხა და გაქრა აჭრისათვის დამახასიათებელი ნესტი და ა.შ. და ა.შ.

თუმცა, მთავარი ენრიკეს სცენაზე გამოსვლა და სიმღერა "hero" იყო, რომლის კლიპის დროსაც მან კურნიკოვა იშოვა, მერე დაშორდა და მას შემდეგ, აგერ უკვე მერამდენე წელია, ყველა კონცერტზე ერთნაირ პერფორმანსს დგამს მოტივით - იქნებ კარგი ოჯახის გოგო შეარჩიოს.

ქართველთა შორის, 19 წლის თამუნა აღმოჩნდა ის ბედნიერი, რომელსაც ენრიკეს ზემოაღნიუშნული სიმღერა მიეძღვნა (ისე, ენრიკესი მიკვირს, რატომ არ ეშინია, პაროდონტოზის ან სხვა დაავადების აკიდების) და არამარტო მიეძღვნა. ენრიკემ ქართველ სტუდენტს აკოცა!! და არამარტო უბრალოდ აკოცა, არამედ, ტუჩებში აკოცა!!

- ნანახი შოკისმომგვრელი იყო, - აცხადებს ჟურნალისტი და ვერ ვხვდები, რატომ იყო შოკისმომგვრელი, ენრიკე ხომ ქართველი ქალის სილამაზეს არ გადაურევია (ოხრად ჰყავთ ლამაზი ქალები ესპანეთში), მაგრამ ეს საკმარისი აღმოჩნდა იმისათვის, რომ "კურიერს" 20 წუთიანი სიუჟეტი მიეძღვნა 19 წლის თამუნას, მისი ბიოგრაფიისა და კოცნის ეპიზოდისათვის.

ახლა მოვლენები შემდეგნაირად განივთარდება: 19 წლის თამუნა ყველა ბულვარულ ჟურნალ-გაზეთს მოივლის, ყველა გადაცემაში მივა, ყველგან მოჰყვება ერთსა და იმავეს და ჩვენც გაღიმებულები და ბედნიერები მივაშტერდებით ეკრანებსა თუ ყვითელი ჟურნალების ფურცლებს.

რადგან იმ ესპანელმა გათახსირებულმა, მა სექსუალურმა კაცმა ქართველ ქალს აკოცა, თავს ლაფი დაგვასხა და მთელი მსოფლიოს წინაშე თავი მოგვჭრა, რა გამოდის ახლა, მომავალ კვირას სენაკში ხუილო იგლესიასს, ენრიკეს დედას და თავჩახრილ ენრიკეს უნდა ველოდოთ შამპანურით და ბომბონერით ხელში?!

P.S. მაინც უნდა შემატენოთ და, ფოტოგრაფებისა არ იყოს, მეც ჩემით ვაღიარებ: ისე მშურს იმ გოგოსი, ერთი წელიწადი ღამე არ დამეძნება.

ქვეყანა იყოს კარგად და..

2011-08-01T10:47:00.001-07:00

საქართველო პატარა ქვეყანაა. იმდენად პატარა, რომ ბუნებრივი წიაღისეულის,
წყლის თუ სუფთა ჰაერის უზარმაზარ მარაგზე მითების თავად ქართველებსაც არ
სჯერათ.

საქართველო უნიკალური ქვეყანაც არის. ქართველებს უდაბნოც გვაქვს, ტყეც,
სტეპიც, ზღვაც, მთაც, ბარიც. კიდევ ათასწლოვანი კულტურა, ჯვარი, ალავერდი
და პრეზიდენტის რეზიდენცია ავლაბარში და, რადგან საქართველოს ბუნებრივი
რესურსების ქართველებსაც არ სჯერათ, გადაწყდა, რომ პატარა ქვეყნების
მთავარი იარაღი ტურიზმია.

ტურისტების მოსაზიდად მარტო სიღნაღის, ქუთაისის, ბორჯომის რეაბილიტაცია
არ კმარა. არც მესტიაში ახალი სათხილამურო ტრასის გაშენება და ბათუმის
აღმშენებლობაა საკმარისი. იმისათვის, რომ საქართველო მთელმა მსოფლიომ
უკეთ გაიცნოს, საჭიროა, ყველასთვის ცნობილმა ადამიანებმა გაუწიონ
რეკომენდაცია.

პირველად იყო რუსლანა, შემდეგ ტოტო კუტუნიო (ორჯერ) და კრის დებიურგიც.
ანდრეა ბოჩელი და ოპერის სხვადასხვა ვარსკვლავები. რადგან ქართველები
გემოვნებიანი მსმენელები არიან, ქვეყანა არც ჯაზ-კონცერტების ნაკლებობას
განიცდის. პიარში საკმაოდ კვალიფიციურ მავანთ კი, ქვეყნის პოპულარიზაციის
მოტივით, არც ბოლო დროის ყველაზე მძიმე ამბის (მართალია უნიჭო, მაგრამ
მაინც) შოუდ ქცევა უჭირთ. სამაგიეროდ, შერონ სტოუნმა „რედისონში“ ორი
ღამე გაატარა და დადგმული შოუ გრანდიოზული თანხა დაჯდა, თუმცა ფილმის
რეჟისორმა ბათუმში ბინა იყიდა და, იქაური ფასს თუ მივიღებთ მხედველობაში,
გასაკვირი არ იქნება, მავანთა მტკიცება, რომ ჰარლენის მიერ შეძენილი ბინის
ფასით, ფაქტობრივად, ფილმზე გაწეული ყველა ხარჯი განულებულია.

93 წლის მოვლენებისას სანაპირო ზოლის მკვეთრად შემცირების შემდეგ,
ზაფხულობით ქართველებს აფხაზეთიდან აჭარისკენ ჩამონაცვლებამ მოუხდათ.
თუმცა მას შემდეგ, რაც ბათუმი საქართველოს პირველი ტურისტული ქალაქი
გახდა, იქ ცხოვრებასა და დასვენებასაც ფასი აეწია. თან იმდენად, რომ
შესაძლოა, აჭარაში, მშობლიურ პლაჟზე ნებივრობა თურქეთში დასვენებაზე
ძვირი დაგიჯდეს. ამიტომ, ისინი, ვისაც ბათუმში დასვენების მატერიალური
შესაძლებლობა აქვთ, გადაწყვეტილებას თურქეთის სასარგებლოდ იღებენ და
თან იმაშიც დარწმუნებულები არიან, რომ აჭარისაგან განსხვავებით, თურქეთში
დასვენებისას სუფთა ზღვაში იბანავებენ. ბათუმი კი უცხოელი ტურისტების
ამარაა დარჩენილი და, ახალი ქართული ხუმრობის არ იყოს, ენობრივი ბარიერის
მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, იქ დასვენება დასავლეთის ქვეყნებში დასვენებას
არაფრით ჩამოუვარდება.

აღმშენებლობის პარალელურად, ბათუმს, ბებერი თუ მეორეხარისხოვანი
ვარსკვლავების ნაცვლად, კაშკაშა მომღერლებიც სტუმრობენ. მიუხედავად
იმისა, რომ მათ კონცერტზე დასასწრები ბილეთის ფასი, ხშირ შემთხვევაში

რიგითი მოქალაქის ხელფასზე დიდია, ბომონდისა და მთავრობის ხარჯზე,
ბილეთები გასაყიდი არ რჩება, ადგილობრივ მცხოვრებლებსა თუ სხვადასხვა
რეგიონებიდან ჩამოსულთ კი, ორგანიზატორებისაგან სიურპრიზი მაინც
ელოდებათ: ბათუმის დიდ მოედანზე უზარმაზარი ეკრანია დამონტაჟებული და
ვარსკვლავების ხილვა ყველას უ ფ ა ს ო დ შეუძლია!.

მანამ, სანამ ტურისტთა მორიგი ნაკადი სტინგისა და კრის ბოტის ჩამოყვანის
ხარჯს სრულად დაფარავს, ამ ხარჯის ანაზღაურება მოსახლეობას არაპირდაპირი
გზებით უწევს. სხვა ეჭვი ნაკლებსავარაუდოა ადამიანს გაუჩნდეს, როცა
სტინგის ჩამოსვლამდე მცირე ხნით ადრე, ნაგვის გადასახადი დენისას მიება.
არა, მართალია, მთავრობამ ამით სოციალურად დაუცველი ფენის საკმაოდ დიდი
ნაწილის უზრუნველყოფა გათვალა, მაგრამ ეჭვიან ადამიანებს რა გამოლევს?
აგვისტოში კიდევ ერთი კაშკაშა ვარსკვლავი, ენრიკე იგლესიასი ეწვევა ბათუმს.
მის ჩამოსვლამდე ორი კვირით ადრე კი თბილისში მგზავრობა თითქმის 70%-ით
გაძვირდა.

გაძვირებისა და ვარსკვლავების ჩამოსვლის უცნაურ კავშირზე დაკვირვებულ
ადამიანებს შიშით გული უსკდებათ, ალბათ, როცა გასაძვირებელი არაფერი
დარჩება, ჰაერზეც დაწესდება რამე ტიპის გადასახადი (ერთ კაცზე 1.76 თეთრის
მსგავსი), მაგრამ „ჩაკრულოსა“ თუ „შენ ხარ ვენახზე“ ატირებული ვარსკვლავის
სანახავად თუ მტრის ჯინაზე, რას არ აიტანს ქართველი კაცი?!

ეჰ, როგორც უკვე ერთხელ თქვეს, ქვეყანა იყოს კარგად და...

"დიდოსტატის მარჯვენა" და 50-ეული

2011-07-25T00:03:00.000-07:00

როგორც წესი, ბექა ყველაზე აქტიურადაა ჩართული "50 წიგნის" ამბავში. პოსტსაც პირველი წერს და, ხშირად, მასთან დამიზუსტებია, თუ რა წიგნით ხელში მომიკაკუნებს ხოლმე ჩემი ბიჭი ორშაბათის ან სამშაბათის დილას. :)

რამდენიმე დღის წინაც, მისგან გავიგე, რომ მორიგი ტომი კონსტანტინე გამსახურდიას "დიდოსტატის მარჯვენა" უნდა ყოფილიყო.

ამ მწერლის გამო, პოლემიკა არაერთხელ მქონია როგორც მკითხველთან, ასევე ახლობლებთან და ზუსტად ვიცი, ამ პოსტსაც არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვება.

კოწია გამსახურდია ქართველი მკითხველის მიერ მწერალთა იმ რანგში გადის, რომლის გენიალურობაც ეჭვქვეშ არ დგას. თუ მის წერის სტილზე, არქაიზმსა თუ პოეტურად ჩახლართულ წინადადებებზე ჭკუა-გონებას არ კარგავ, ვერასოდეს შეაღწევ ქართული ინწილიგენციის წრეში.

მე მყავს რამდენიმე საყვარელი მწერალი, მაგრამ ბოლო პერიოდის ამოჩემება (ალბათ, ბლოგის მუდმივ მკითხველს კარგად მოეხსენება) ორჰან ფამუქია. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი თაობის მწერლების გენიალურობა აქსიომა ჯერ არ არის, ორჰან ფამუქი, მიშელ უელბეკი, ფრედერიკ ბეგბედერი (ისე, ფრანი მწერლები XXI საუკუნეშიც მშვენივრად გრძნობენ თანამედროვეობის პულსს), პაოლო კოელიო (ეს კაცი ცალკე მარგალიტია) და სხვები, ბევრისთვის ის მწერლები არიან, თუ წაკითხული არ გაქვს, სათვალის ზემოდან რომ გადმოგხედავენ, ცხვირს აგიბზუებენ და გკითხავენ:

- რაა?

მაგრამ თუ დაამატებ, რომ წაკითხული გაქვს, თუმცა არ მოგწონს, შეიცხადებენ და, რადგან ანათემას ვერ გადაგცემენ (მაინც თანამედროვე მწერალია და უფრთხიან), ამ ნაკითხი საზოგადოების წრეში ვერასოდეს შეხვალ.

დაახლოებით, ასეთი სიტუაცია იქმნება, როცა ვამბობ, რომ არ მომწონს კონსტანტინე გამსახურდია. პირველი რეაქცია, ბუნებრივია, არის ის, რომ კოწია გენიალურია, რომ არაჩვეულებრივად წერს, რომ გამოჩენილი საზოგადო მოღვაწე და მწერალია (ვერასოდეს ვიტანდი ტრაფარეტულ გამონათქვამებს და აზროვნებას), ხოლო შემდეგ, დაწყნარებულ გულზე, კონცერტები იწყება.

კონცერტების მოკლე შინაარსი ის არის, რომ მე უვიცი ვარ, ორი წიგნი მაქვს წაკითხული (მეტზე პრეტენზია არც მაქვს, სხვათაშორის), ნეტა რა ოჯახში გავიზარდე (ვერ ვხვდები, ადამიანის აზროვნებასთან რა შუაშია, მაგრამ ეს იაფფასიანი სვლა, მეტ-ნაკლებად ხვდება მიზანში), ეტყობა, პატრონი რომ არ მყოლია, რომ უზრდელი ვარ (კორიფეების პატივისცემა არ ვიცი) და ა.შ. და ა.შ.

თუმცა, კოწიას "დიდოსტატის მარჯვენა" ყველაზე მეტად მომწონს იმათ შორის, რაც კი ოდესმე დაუწერია ("დავით აღმაშენებლის" გარდა, ყველაფერი მაქვს წაკითხული. ამ რომანზე ნერვი არ მეყო და, ძალიან გთხოვთ, დაძალებებს არ ვართ). შეიძლება, ასაკის ბრალი იყო (16 წლისამ, აბიტურიენტობის დროს, უფრო კახა ლომაიას შიშით (დიახ, ასეთი დრო გვქონდა, როცა განათლების სისტემას თავისი სახე ჰქონდა) ვიდრე კოწიას სიყვარულით გადავამღერე), მაგრამ ნამდვილად მომწონდა.

ასევე: გიორგი პირველის ბოლო სიტყვა მომწონს იქ, მაგრამ ვცოფდები, რადგან კოწიას პირად ცხოვრებაში, როგორც ვიცი, მანდ ნახსენები ბევრი პუნქტი აქვს გაკეთებული და მძულს ყველა ის ადამიანი, ვინც ორმაგ თამაშს თამაშობს.

ჰოდა, ის მინდოდა მეთქვა, რომ მიუხედავად კონსტანტინე გამსახურდიასადმი ჩემი ყინულივით ცივი დამოკიდებულებისა, დღეს "კვირის პალიტრასთან" ერთად, ჩვენ რომ ვიცით იმ 50 სექტანტური წიგნის ფარგლებში, მისი "დიდოსტატის მარჯვენა" გამოვიდა. როგორც ვიცი, ეს წიგნი ბევრს არ აქვს ოჯახში, ასე რომ, შეესიეთ - სხვა თუ არაფერი, აბიტურიენტობის დროს ან თქვენ, ანდა თქვენს შთამომავლობას გამოადგება.

R.I.P. Amy Winehouse

2011-07-23T10:08:00.000-07:00

ახლა ვნახე, BBC-მ დადო ნიუსი, ემი ვაინჰაუსის გარდაცვალების შესახებ. ლონდონში, საკუთარ სახლში იპოვა პოლიციამ ორი საათის წინ, თუმცა სასწრაფოს ექიმებს გარდაცვლილი დახვდათ.

სავარაუდო მიზეზი ნათელია.

ალბათ, ძალიან ბევრ თქვენგანს კარგად ეცოდინება ეს ეპატაჟური, გადარეული, ლოთი, შარიანი მაგრამ ძალიან საინტერესო მომღერალი.

ბლოგის აქტიურმა მკითხველმა იცის, რომ მე დიდად არ ვარ თანამედროვე მუსიკის და მომღერლების მოყვარული. მახსოვს, ჩემმა მეგობარმა მარიტამ, რამდენიმე სიმღერა რომ ძალით მომასმენინა "ალმა მატერის" ბიბლიოთეკაში.

მათ შორის ემის სიმღერებიც იყო.

საწყენია, როცა ახალგაზრდა ადამიანები კვდებიან. ორმაგად საწყენია, თუ ისინი ნიჭიერები არიან და დანაშაულია, როცა ისინი თავს იკლავენ.

მე მომწონდა ეს გოგო იმიტომ, რომ განსხვავებული იყო რაღაცნაირად მასისგან. ავადმყოფურად მღეროდა და ეს მომწონდა.

რა სამწუხაროა, რომ მისი რამდენიმე კარგი სიმღერა ამის მერე ისე უნდა მოვისმინო, რომ თან სიბრალულის გრძნობა გამდევდეს. უფრო სწორად, სინანულის.

სამწუხაროა.

C ჰეპატიტოფობია

2011-07-15T23:14:00.000-07:00

მახსოვს, ადრე დაწერილი მაქვს, რომ ც ჰეპატიტის ძალიან მეშინია.

არა, მარტო ც ჰეპატიტის არა, ყველაფრის, რაც სისხლით დაავადებასთან არის დაკავშირებული. სწორედ ამიტომ, არ შემიძლია, ვინმეს სისხლი გადავუსხა, რადგან არ მაქვს გარანტია, რომ ქველმოქმედებით შეპყრობილი, ჯანმრთელი გამოვალ საავადმყოფოდან.

ც ჰეპატიტისა და ა.შ. შიშით ვერც მანიკურშასთან დავდივარ (ამას წინათ კი გავრისკე, მაგრამ ახლა ვფიქრობ, ანალიზი ხომ არ ჩამებარებინა პროფილაქტიკის მიზნით).

ისე, ერთი შეხედვით, ც ჰეპატიტი უწყინარი სახელის მქონე, უვნებელი დაავადების შთაბეჭდილებას ტოვებს, მაგრამ სინამდვილეში ის გაუკურნებელია. მართალია, დროული ყურადღების მიქცევის შემთხვევაში სავალალო შედეგებს არ იწვევს, მაგრამ საშინელებაა მთელი ცხოვრება ინსტრუქციებში, აკრძალვებსა და ჩარჩოში ცხოვრება ისევე, როგორც დიაბეტით დაავადების შემთხვევაში.

რამდენიმე ხნის წინ, ერთ-ერთი ფორუმელი სწორედ ც ჰეპატიტმა იმსხვერპლა. თითქოს არაფერი, ყველაფერი კარგად იყო, მაგრამ ეს დაავადება უცებ აღმოაჩნდა და, სამწუხაროდ, მკურნალობა დაგვიანებული აღმოჩნდა.

აქვე, საავადმყოფოების უყურადღებობაზეც მინდა გავამახვილო ყურადღება (ეს რომ დედაჩემმა წაიკითხოს, აუცილებლად ექიმების მხარეს დადგება, თან მყარი არგუმენტებით). ცოტა ხნის წინ, ჩემმა ერთ-ერთმა ნაცნობმა, გადაწყვიტა, კეთილი საქმე გაეკეთებინა და ვიღაცისთვის სისხლი გადაესხა. როგორც ასეთ დროს ხდება, შესამოწმებელ ანალიზებზე წაიყვანეს, პასუხების შემდეგ კი, საღ-სალამათ ადამიანს გამოუცხადეს, რომ ც ჰეპატიტი სჭირდა. რამდენიმე სხვა საავადმყოფოში ჩატარებულმა ანალიზმა აჩვენა, რომ ჩემს ნაცნობს ყველაფერი რიგზე ჰქონდა და მერე გამოჩნდა, რომ ბედოვლათებს სინჯარები შეშლოდათ. წესით, კი არიან საჩივლელები თუნდაც მორალური ზიანის გამო, მაგრამ სამწუხარო ის არის, რომ უყურადღებოდ იქცევიან.

ჰოდა, ვერ ვენდობი ექიმებს. ჰეპატიტებისა და შიდსის შიშით კი, გული მისკდება, ოდესმე ოპერაცია, ან სისხლის გადასხმა არ დამჭირდეს.

28 ივლისს ც ჰეპატიტთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეა.

მოდი, ერთად გადავფაროთ ინტრიგა და სკანდალი

2011-07-14T04:38:00.001-07:00

მიუხედავად იმისა, რომ კლასობრივი დაყოფა და წარმომავლობის მხრივ ადამიანების დიფერენცია რამდენიმე ათეული (ასე განსაჯეთ, ასეულიც კი) წელია აღარ არსებობს და პატარძლის პატიოსნების დასამტკიცებლად ზეწრის გამოფენის ტრადიციაც მოკვდა (მოტივით: მთავარი გული და ადამიანობაა), ძნელია, იყო დედოფალი.

დედოფლობა, განსაკუთრებით, ინგლისშია ძნელი. თუ მდაბიო ოჯახის წარმომადგენელი ბრძანდებით, პერო არასოდეს მოგიხმარია და ეტიკეტთანაც, მეტ-ნაკლებად, მწყრალად ხარ, მდგომარეობა რამდენადმე რთულდება.

ძნელია, როდესაც შენს ქორწილსა და წინასაქორწინო სამზადისს მთელი მსოფლიო შესცქერის, ძნელია, როცა შენი გამოსახულების მქონე ტორტებით მდიდრდებიან (სადღაც მშვიდად გრძნობ თავს: ვაჭრებიც მდაბიოები არიან), ძნელია, როცა გიმოწმებენ ყველაფერს: დგომის მანერიდან დაწყებული, კვების მენიუთი დამთავრებული; გივარდებიან იქ, სადაც მეფენი თავისი ფეხით დაბრძანდებოდნენ და მსოფლიო გონთან გასაუბრების პროცესში ხელიდან გტაცებენ ორსულობის ტესტს.

ძნელია, ქორწინებიდან მეორე დღეს ოთახიდან შიშით ვერ გამოდიოდე, ვაითუ ვინმემ ბავშვს დაუწყოს ძებნაო (არა, საქართველოში ასეთებიც კი არ გვიკვირს), ისიც ძნელია, როცა ცხრა მილიარდი დედამიწელი თვალებში შემოგციცინებს, ე, ბიჭო,ჰა და იქნება გვეშველაო, თუმცა შენორსულობის უარყოფითი ტესტი გაქვს მათთვის. ძნელია, ხელოვნური განაყოფიერების კლინიკას მიმართო და უფრო ძნელია, მთელი დედამიწა ცინიკური ქირქილით გაცილებდეს კარამდე.

და მერე რატომ უნდა უკვირდეს მსოფლიოს, ნერვიულობისაგან ბულემია ან ანორექსია რომ დაგემართოს..

ძნელია იყო დიდი ქვეყნის პრეზიდენტი (ნეტა ბიძია თომა წამოახედა) - შენს ნებაზე ჰამბუერგერს ვერ შეჭამ და გოლფს ვერ ითამაშებ. შენი შვილებისათვის წიგნიც ვერ დაგიწერია, მაშინვე ბეჭდავენ და მაღაზიებში გამოჩენისთანავე იტაცებენ. ბავშვობისა და ოჯახური ისტორიების მთელი მსოფლიოს მიერ ქექვაზე რომ აღარაფერი ვთქვათ..
ძნელია დიდი ქვეყნის პრეზიდენტის ცოლობაც: ქმრის სახლიდან მარტო გასვლისთანავე ოჯახში კონფლიქტის შესახებ რომ ირხევა ხმა და მსოფლიოს შიშით ისიც ვერ აღგინიშნავს (ისე, სასხვათაშორისოდ), რომ შენ ქმრის გვერდით ყოფნის უფლება მარტო ოფიციალურ შეხვედრებსა და მედიის წინაშე კი არა, დახურულ კარს მიღმა - ერთი-ერთზეც გაქვს.

ეჰ, რამდენი რამე ყოფილა ძნელი..

დიდი ქვეყნების პრეზიდენტობა, დიდი ქვეყნის პრეზიდენტის ცოლობა თუ დედოფლობა კი არა, აგერ, პატარა ქვეყნის მინისტრობაც კი ისეთი ძნელია, შენს გემოზე ავად ვერ გამხდარხარ, ადამიანი.

P.S. რა შუაშია და, მედიაში ფოტოგრაფების დაპატიმრებით, ეკონომიკური განვითარების მინისტრის ჯანმრთელობის მდგომარეობით, პრინცების და პრინცესების რეპროდუქციული პრობლემებითა და ამერიკის პრეზიდენტის მძიმე ბავშვობით, ეკლესიებისა და სსიპ-ების თემა ისე ლЬამაზად გადაიფარა, თითქოს არაფერი მომხდარა.

ტომ!

2011-07-10T17:19:00.000-07:00

- ტომ!
პასუხი არ არის.
- ტომ!
პასუხი არ არის,
- სად დაიკარგა ეს ბიჭი? ტომ!

არ შეიძლებოდა, ტომ სოიერისა და ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალი კეთილ, ჭაღარა, გაჩეჩილ, ჩიბუხიან და ულვაშებიან ბაბუას გარდა, სხვა ვინმეს დაეწერა.

გახსოვთ საბავშვო ბიბლიოთეკის ტომები? ერთ-ერთი ასეთი ტომი, მარკ ტვენს ეთმობოდა. ჯერ ტომის, შემდეგ კი ჰეკის თავგადასავალი იყო.

ბავშვობაში ყოველთვის მეგონა, რომ მოთხრობების გმირები ქართველები იყვნენ და მოქმედებები ჩემთვის ნაცნობ გარემოში ხდებოდა. ასე, მაგალითად, ტომ სოიერი ბნავისელი იყო (ჩემი სოფელია ატენის ხეობაში). ბნავისელი იმიტომ, რომ სოფელი ჩემთვის თავისუფლებასთან ასოცირდებოდა. გორში თუ სახლში ყოფნა მქონდა მოსჯილი, სოფელში შემეძლო მეზობლებთან განუსაზღვრელი დროით მეთამაშა, მეჭამა ახალგამომცხვარი პური, გადამეტყავებინა მუხლები, მერბინა ჭალაში, წყაროზე, დავსველებულიყავი, ხეებზე მეძრომიალა და არავინ მიბრაზდებოდა.

ტომ სოიერი კიდევ, ბნავისელი იმიტომ იყო, რომ ყველაფრის გაფუჭება შეეძლო და მაქსიმალურად ერთობოდა. მაგალითად, როცა მოთხრობის დასაწყისში ტომი საკუთარი სახლის ჭიშკარს ღებავს (თუ მეზობელ დოყლაპია ბავშვს აღებინებს), სულ მეგონა, რომ სოფელში ჩემი სახლის მსგავსი ჭიშკარი ჰქონდა და მეცოდებოდა, იმ სიცხეში რომ უნდა ეღება.

ბავშვობაში, ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალი უფრო მიყვარდა. აი, ტომს, თითქმის, ყველაფერი ჰქონდა: დილით ბებო საუზმეს ახვედრებდა, სუფთად ჩაცმული დადიოდა, სუფთა და თბილი ლოგინი ჰქონდა სახლში. საწყალ ჰეკს კი დაფლეთილი ტანსაცმლის გარდა, არაფერი გააჩნდა. სულ მიკვირდა, რატომ მეგობრობდა ასეთ ადამიანთან ტომ სოიერი და ამ პოსტის წერისას მივხვდი, რომ, ბევრი რამის მიუხედავად, ის კეთილი ბიჭი იყო.

საკმაოდ გვიან გავიგე, რომ ტომისა და ჰეკის გარდა, მარკ ტვენს სხვა, გაცილებით საინტერესო რაღაცები ჰქონდა დაწერილი. მაგრამ ზოგადად, ასეა: შემოქმედი ადამიანების ცხოვრებაში არსებობს მწვერვალები, რომლებსაც ერთ რომელიმე კონკრეტულ ნაწარმოებში აღწევენ. აი, მარკ ტვენის მწვერვალად ტომ სოიერი მიიჩნია ხალხმა.

- ტომ!
პასუხი არ არის.
-ტომ!.
პასუხი არ არის.
- სად დაიკარგა ეს ბიჭი? ტომ!.

არცთუ დიდი ხნის წინ, ერთ-ერთ საუკეთესო წიგნის დასაწყისად, სწორედ ეს პატრა და დამაინტრიგებელი შესავალი დასახელდა.

დღეს, "კვირის პალიტრასთან" ერთად, მარკ ტვენის "ტომ სოიერის თავგადასავალი" გამოვიდა.

ეკლესია VS სახელმწიფო

2011-07-10T11:59:00.000-07:00

ყველაზე მეტად რეიტინგული და, ამავდროულად, არაფრისმთქმელი რელიგიასა და სხვადასხვა სახის უმცირესობაზე დისკუსიაა, მაგრამ ორიოდე სიტყვით, ნება მომეცით, წყალი მეც ვნაყო.

ზოგადად, როცა ადამიანი კონკრეტული რელიგიის ან რელიგიური განშტოების მიმდევარია და სწამს, მისი გადაბირება საკმაოდ ძნელია. ათეისტებისათვის სულ ერთია, რა სტატუსი მიენიჭებათ სხვადასხვა რელიგიებს. აქვე ვფიქრობ, რომ ერთიანი ეროვნულ-რელიგიური პანიკის საფუძველი, სსიპ-ს მინიჭება სულაც არ არის.

რა თქმა უნდა, სომხებს არ ვამართლებ ბევრი რამის გამო, მაგრამ გინახავთ ტაძრები, რომლებსაც მათი პატრიარქი ითხოვდა? ეს ექვსი ტაძარია, ერთი ახალციხეში, ხუთიც თბილისში. ლესელიძის მიმდებარე ტერიტორიაზეა და შეგიძლიათ, ნახოთ. მათმა შემხედვარემ, თავიდან ბოლომდე გავიაზრე, რატომ ჰკიდიათ თურქებს ერთ ადგილზე ჩვენი ხანძთა, ბანა თუ ოშკი.

ძალიან ვწუხვარ, რომ ამ პროცესებში მძიმე რაღაცები დავინახე როგორც ეკლესიისა და მრევლის, ასევე, ხელისუფლების მხრიდან. გადაფარვა მე მონტაჟის დროს გამიგია, როცა სინქრონს შუაზე ჭრი და არ გინდა, კადრში წახტომი იყოს. ეს მაყურებლისთვის შეუმჩნეველი რჩება, მაგრამ ერთი რეზონანსული თემის მეორეთი გადაფარვა ერთხელ, ორჯერ და, მესამედ უკვე ცხადად ჩანს.

რაც შეეხება მეორე მხარეს, ძალიან, ძალიან ვწუხვარ, რომ ეს ყველაფერი ისტერიკას ჰგავს. არავის ეპარება ეჭვი მის ძალაში და თუ ეს ძალა გამოყენებული იქნა, მაშინ საბოლოოდ დავრწმუნდები, რომ ეს ქვეყანა არსებობის ღირსი არ არის!.

და, საერთოდ, რა დროს ამ რაღაცებზე დავაა, როცა, უკან, საბჭოთა კავშირში ვბრუნდებით?!

გლეხი კაცითვინ ევროკავშირიც არალი

2011-07-08T03:24:00.001-07:00

რას იფიქრებდა საქართველოს რომელიღაცა რეგიონის რომელიღაც სოფელში მცხოვრები გლეხი, რომ უკიდურეს გაჭირვების ჟამს, ნალოლიავები და ნაფერები მარჩენალი ძროხის დაკვლისა და გაყიდვის გადაწყვეტილების მიღებაზე მეტად, მისი აღსრულება აუჭირდებოდა. ორმაგად გაკვირვებული კი მაშინ დარჩებოდა, როცა გაიგებდა, რომ პირუტყვის მხოლოდ ორ სასაკლაოზე დაკვლის გადაწყვეტილება არა მთავრობის (როგორც აქამდე ეგონა), არამედ, ევროკავშირის ბრალი ყოფილა.

გლეხების გარდა, რიგითი მოქალაქეებიც ვერ წარმოიდგენდნენ, რომ ხორცის 80%-ით გაძვირებაში ევროპა იყო ჩართული. ეს ამბავი კი საიდუმლოდ დარჩებოდა, ვიცეპრემიერს რომ არ მოეფინა ნათელი. თურმე, ევროკავშირს მთავრობისთვის თანამედროვე სტანდარტების შესაბამისი სასაკლაოების გაკეთება დაუძალებია და თან სასწრაფოდ!. ჰოდა, იმის მიუხედავად, რომ საქართველოს ხელისუფლება ხალხზე ზრუნავს, საერთაშორისო სტანადრტები ევროინტეგრაციისათვის უფრო მნიშვნელოვანი ყოფილა და ასე გაკეთდა
თელეთისა და ნატახტარის სასაკლაოები, დაძალების გამო გაბრაზებულმა ვიცე- პრემიერმა ევროკავშირის ექსპერტებს ასეთი საკითხებისადმი მეტი ყურადღების გამოჩენისკენაც კი მოუწოდა.

მოგეხსენებათ, თანამედროვე სამყაროს შესაძლებლობები და, ამ ინფორმაციამ ევროკავშირის წარმომადგენლობის სოფლის მეურნეობის პროგრამების მენეჯერ ხუან ეშანოვემდე ჩააღწია. თურმე, ნუ იტყვით, ევროკავშირს სულაც არ მოუთხოვია მთავრობისათვის, ახლავე დაეწესებინა ხორცის სასაკლაოზე დაკვლა.

- ჩვენ ხორცის უსაფრთხოებაზე ვზრუნავთ, ბატონო და სასაკლაოები მხოლოდ ერთი პატარა ნაბიჯია, მანამდე საქონლის ვაქციანაციზაცია, კერძო ვეტერინარების აკრედიტაცია და კიდევ მრავალი სხვა ზომა უნდა იყოს მიღებული, რომლებშიც საქართველო სულაც არ არის სასაკლაოების მსგავსად ოპერატიულიო, - ამბობს გულდაწყვეტილი ეშანოვე.

უცნაურია, რომ რეკომენდაციის გაცემისას, ევროკავშირში ვერ გაითვალისწინეს ქართველების ზედმეტად მონდომებულობა, საქმეს ისე რომ ეშურებიან, წესიერად არც ისმენენ რას ავალებენ, მაგრამ ჭიანჭველებივით ფაციფუცობენ და ცდილობენ, ყველაფერი სწრაფად, იაფად და ხარისხიანად მოასწრონ (როგორ გამოსდით, ეს სხვა საქმეა).

საქართველოში, ევროსტანდარტების შესაბამისი მხოლოდ ორი: თელეთისა და ნატახტარის სასაკლაოები არსებობს და საქონლის აქ დაკვლა მხოლოდ იმ შემთხვევაშია აუცილებელი, თუ გამყიდველი ხორცის რეალიზაციას თბილისში აპირებს. ისე, უსაფრთხოების ნორმების დაცვაზე რომ ვსაუბრობთ, წესით, უსაფრთხო საკვების მიღების უფლებას საქართველოს სხვა კუთხეებში მცხოვრები ადამიანებიც ფლობენ. სავარაუდოა, რომ მთავრობისათვის,

ფინანსურ მდგომარეობაზე მზრუნველმა ხელისუფლებამ, რეგიონებისათვის ეს აუცილებლობა გაურკვეველი ვადით გადადო და არანაირ მონოპოლიზაციას ადგილი არ აქვს, თუმცა ევროკავშირისა და საქართველოს მთავრობის ურთიერთგამომრიცხავი განცხადებების შემყურე რიგით მოკვდავებს უფრო და უფრო უმტკიცდებათ ეჭვი, რომ გლეხი კაცითვინ არავინ არალი.

P.S. ... გასული წლის შემოდგომაზე, როცა ხორცი რამდენიმე ლარით გაძვირდა, ცენტრალურმა ტელევიზიებმა სასწრაფოდ გააკეთეს ნიუსი, რომ ძროხის ხორცზე ფასი დავარდა. არადა, განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა. ძროხისა და ღორის ხორცზე ფასები ხომ, ზემოთ-ქვემოთ, სეზონურად იწევს?!

სტინგი VS შერონ სტოუნი

2011-07-05T00:59:00.002-07:00

ერთი-ორი წელი მაინც არის, რაც სტინგის საქართველოში ვიზიტზე საუბრობენ, მაგრამ ფანების ოცნება ოცნებად რჩებოდა.

ერთი-ორი წლის შემდეგ, სტინგი საქართველოს კი ეწვია, მაგრამ ფანების ოცნება ისევ ოცნებად დარჩა: კონცერტზე დასასწრები ბილეთები მხოლოდ ელიტის, მთავრობისა და ქართული ინწილიგენციისათვის იყო გათვლილი. რიგითმა, თუნდაც თავგადამკვდარმა ფანებმა, სამწუხაროდ, კრიტერიუმი ვერ დააკმაყოფილეს, სამაგიეროდ, მთავრობამ მოილხინა:

სინამდვილეში, კონცერტი სტინგის სულაც არ ყოფილა. ამის შესახებ თავიდანვე ყველამ იცოდა, მაგრამ ხალხი მაინც სტინგის კონცერტზე დასასწრებად წავიდა. უფრო დროის სიმცირის ბრალი მგონია (ეჭვი მეპარება, სტოუნის შემდეგ ჩემს ქათმისტვინიან კოლეგებს ჭკუა ესწავლათ) ის, რომ სამწუხაროდ, პირდაპირ ეთერში ვერ გავიგეთ, როგორ ჩარეცხა სტინგმა უნიტაზი, ან რამდენჯერ ამოიხვრინა. რადგან ბალი მოლეულია, ვერც ის გავიგეთ, საკუთარი ხელით გარეცხა თუ სასტუმროს მზარეულებს ენდო, სამაგიეროდ, იმედს ვიტოვებ, რომ კრის ბოტისთვის ჩვენი პირველი ლედის მიერ მირთმეული წითელი ხიზილალიდან რამდენიმე ბურთულა მაინც შეხვდა - ენერგიის წყარო და წარმატების საიდუმლო!.

დიახ, დიახ! როგორც ქართველმა ჟურნალისტებმა საიდუმლოდ გაგვიმხილეს, კრის ბოტის კარიერული აღმასვლა მას შემდეგ დაწყებულა, რაც შვიდი წლის წინ, დედაღვთისმშობლის წილხვედრი ქვეყნის კურთხეული მიწისთვის დაუდგამს ფეხი, მაგრამ ეს ყველაფერი არ არის: მისი წარმატების საიდუმლო ჩვენი პირველი ლედის მიერ მირთმეული წითელი ხიზილალა ყოფილა, ხელმეორედ შეხვედრისას კი, ქალბატონმა სანდრამ, იმ დროის გასახსენებლად, როცა ბოტი ჩამოძონძილი დადიოდა, სალფეტკში გახვეული წითელი ხიზილალა გაუმეორა.

შერონ სტოუნსა და სტინგს შორის პირველის პარიკმახერსა და მეორის დირიჟორს შორის გავავლებდი პარალელს. ნიკა მემანიშვილის პროფესიონალიზმში მე ეჭვი არ მეპარება, მაგრამ არ მესმის, რატომ უნდა მოგინდეს პირდაპირ ეთერში მუსიკოსებთან შეხვედრის ყველა დეტალის გახსენება, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ეიფორიაში ხარ და ზედმეტად ფამილარული ხარ (ფამილარულობა როდის არ არის ზედმეტი ნეტა?!).

ახლა, თურმე, 2 აგვისტოს ენრიკე იგლესიასი ჩამოდის, მაგას მოჰყვება ლედი გაგა, მერე მადონა, მერე სტივ უანდერი, მერე რეი ჩარლზი (მართალია, რეი შვიდი წლის წინ მოკვდა, მაგრამ მაინც ჩამოიყვანენ).. მაგრამ კრის ბოტის კონცერტის შემხედვარეს, მირჩევნია, მაკარტნი საერთოდ არ ჩამოვიდეს, ვიდრე ბათუმში მის კონცერტს ერთ ადგილას პეროგაყრილი ხალხი დაესწროს ისე, მისი სახელი არ ჰქონდეს გაგებული და ნამდვილ თაყვანისმცემლებს კი მიახლოების საშუალება არ ჰქონდეთ.

P.S. ისე, როგორც ენდი გარსიას შემთხვევაში, სტინგის შემხედვარე კრის ბოტი დაიჩრდილა, თუმცა გარსიასაგან განსხვავებით, წითელი ხიზილალა მაინც შეხვდა.

მორიგი მამიდური ვიდეოპოსტი

2011-07-01T04:32:00.000-07:00

გუშინდელი ჩანაწერი, რომელიც მოწმობს, რომ ჰექსე ცოცხალია. გუშინ მეც აიპოდი მოვიგე.

ჩემი კოშმარები

2011-06-30T03:17:00.002-07:00

გამოქვეყნდა lasharela.com-ზე

სიზმრებს იშვიათად ვნახულობ. თუ ვნახულობ ყოველთვის შავ-თეთრს, რომლებიც უფრო კოშმარებს ჰგავს.

ჩემს ორივე ჰემოსფეროგანვითარებულ ტვინს, სამი ტიპის კოშმარი აქვს შენახული:

1. სახლის ტელეფონი რეკავს და მე მკითხულობენ ან სახლში არავინაა და, იძულებული ვარ, ვუპასუხო (ბავშვობიდან მეშინია ტელეფონზე ზარის, ასეთი შეგრძნება მაქვს, ცუდი ამბავი უნდა შემატყობინონ და სანამ ვპასუხობ, მე ჩემი მემართება. მობილურზეც იგივე მჭირს და, რასაც მელაპარაკებიან/ვლაპარაკობ, იმის 5%-ს თუ ვიგებ, მოსალოცადაა საქმე);

2. პარასკევია, გადაცემა თითქმის მზადაა, საღამოს რეგიონებშია გასაგზავნი, ჩემი სიუჟეტიღა აკლია და მე სინქრონებიც კი არ მაქვს ჩაწერილი (ამ დროს მიცახცახებს ხერხემალი, ჭირის ოფლი მასხამს, ვნერვიულობ, ისე მრცხვენია თანამშრომლების, სად დავიმალო არ ვიცი და ცოტა მაკლია, არ მოვითხოვო, რომ გამაგდონ სამსახურიდან ჩემი უქნარობის გამო და ა.შ);

3. გორის ცენტრში, სტალინის ძეგლის ნაცვლად, გაურკვეველი, უცნაური ფორმის მქონე კაცების ამ მონუმენტს დგამენ:

მთელი ქალაქი შეკრებილია, ხმას არავინ იღებს, მე კიდევ ყვირილი მინდა, რას დგამთ ცენტრში, თქვენ ის ხომ არა-თქო, მაგრამ ხმა არ ამომდის. სიტყვები ყელში მჩრია, ვნერვიულობ, ვსხმარტალებ, მაგრამ უცნაურ კაცებს მაინც დგამენ და ოქროს ასოებით აწერენ: "აგვისტოს ომის დროს დაღუპულთა მემორიალი".

გვერდით თანამოქალაქეები უკმაყოფილებას ვერ მალავენ, მაგრამ შიშით ხმამაღლა ვერ ამბობენ და ჩურჩულებენ, მოგვჭრეს თავი საბოლოოდო. ამ დროს, ვიღაც მწვანეშარვლიანი, ფოტოაპარატიანი და თმაგაჩეჩილი ახალგაზრდა ერთვება საუბარში (რუკზაკი, რუკზაკი დამავიწყდა!) და ამბობს, რომ ეს მონუმენტი ქართველი მეომრების მამაცობის, ვაჟკაცობის, მეობის, ჩახუტებისა და გმირობის სიმბოლოა და, რადგან სიმბოლოა, 8 აგვისტოს სიმბოლო სწორედ ასე დაინახა პერსპექტიულმა, ესპანური წარმოშობის მქონე ქართველმა მოქანდაკემ და, რადგან ამქვეყნად, ყველაფერი სიმბოლურია, ჩვენც უნდა მივიღოთ ეს სიმბოლო, როგორც განთავისუფლების სიმბოლო და არა როგორც ის სიმბოლო, რაც ამის წინ იდგა და სიმბოლო, სიმბოლო, სიმბოლო..

ამ დროს გამოდის ჩემი პრეზიდენტი, საზეიმოდ ჭრის ლენტს და მთელი გორი ჭყივის და უკრავს ტაშს ხელების გადაყველფასა და ხმის ჩახლეჩვამდე (მეორე დღეს, ვისაც ყველაზე მეტად ექნება ხმა ჩახლეჩილი და ხელები გადატყავებული, ის მიიღებს პრემიას).

მე კი ამ დროს ვდგავარ ბრბოში, ვუყურებ საზეიმოდ გახსნილ გმირობის სიმბოლოს, გამხდარი კაცები თანდათან ჯოხებად იქცევა და ახლა ჯოხებს აწერია "აგვისტოს ომის დროს დაღუპულთა მემორიალი". ისმის ყიჟინა, ჭყივილი, კივილი, ტაში, ალაგ-ალაგ, ჭკვიანი ადამიანები ოხრავენ, მე კი ისევ ბურთი მჩრია ყელში, მინდა ვიყვირო, რას დგამთ, თქვენ ხომ არ ისა-მეთქი, მაგრამ ხმა ისევ არ მაქვს და ცოტა ხანში ვხვდები, რომ ამის ყვირილს აზრი არ აქვს, რადგან ბრბო იმდენად არის ეგზალტირებული რომ ისა.. :/

--------------------------------------

სამივე შემთხვევაში დილა კატასტროფულად იწყება: ვიღვიძებ დაღლილი, დაუსვენებელი ტვინით, თმა და ნერვებგაჩეჩილი და, მთელი დღის განმავლობაში, საშინლად არაპროდუქტიული ვარ.

მერე დავდივარ და ჩემს კარლსონს დილას და საღამოს სახლში, შუადღისას კი სკაიპში შევჩივი:

- კარლსონ, როგორ ფიქრობ, მე მიშველის ფამუქი?
პასუხი, რა თქმა უნდა, უარყოფითია.

P.S. სინამდვილეში, ლაშამ სულ სხვა რაღაცის დაწერა მთხოვა, მაგრამ მე იმაზე ჩემს ბლოგზე უკვე დავწერე. მართალია, რამდენიმე თვის შემდეგ (რადგან 2008 წელს ბლოგი არ მქონდა), მაგრამ იმ საშინელ დღეებში, როცა გამოთაყვანებული, სახლიდან გამოგდებული და ყურებჩამოყრილი მივჩერებოდი ეკრანს და, რიგითი ობივატელივით, ყველანაირ ინფორმაციას ვყლაპავდი, იმდენი მაინც მოვიფიქრე, რომ მოვლენები და ემოციები ჩამეწერა. ჩამეწერა და მერე გამეერთიანებინა.

არა, დაწერით აქაც კი დავწერდი, მაგრამ, რაღაც, ვერ გადავიყვანე საკუთარი თავი იმ ნოტაზე, 1-დან 22 აგვისტომდე რომ ვდგები ხოლმე. თანაც, აგვისტოს ამბავი ჩემთვის იმდენად პირადი ტრაგედიად იქცა, რომ ამ თემაზე არავისთვის არაფრის თქმა არ მსურს. არ მსურს იმის მიუხედავად, რომ, იმ დღიდან მოყოლებული, ყოველ დღე, ყოველ წუთს და ყოველ წამს (თითქმის ჭეშმარიტი პოეტივით გამომივიდა) თვალწინ მიდგას აგვისტოს ომი. ზუსტად ისე, როგორც ჩემი ჯგუფელი, რომლისთვისაც ძალიან ბევრი რამ უნდა მეთქვა და, ერთი დედააფეთქებული ავარიის გამო, ვერ მოვასწარი...

P.S. მომწონს ეს პოსტი და, მინდოდა, ჩემთანაც ყოფილიყო. :)

კიდევ ერთი მანი

2011-06-27T02:37:00.002-07:00

ისტორიული რომანები გიყვართ?
მე ძალიან. მაგრამ მხოლოდ მაშინ, თუ საქმე ქართულ ისტორიულ რომანებს არ ეხება.

ადრეულ ასაკში შემოტენვის გამო, არ წამიკითხავს "გმირთა ვარამი", არც გამსახურდიას "დავით აღმაშენებელი" მიყვარს (ამ ავტორისადმი ცუდი დამოკიდებულება მაქვს როგორც პიროვნების, ისე მისი წერის არქაული, გატყლარჭული და ზედმეტად პოეტური წერის სტილის გამო), ვერც ბარნოვისა და დადიანის მონათხრობზე ვგიჟდები. ერთადერთი, ქართველებიდან ვისი კითხვაც მიყვარდა, ლევან სანიკიძე იყო..

უფრო დიდი ინტერესით უცხოელი მწერლების ისტოიულ რომანებს ვკითხულობდი. თუნდაც გმირებზე არაფერი მცოდნოდა, მერე ენციკლოპედიებში ვიქექებოდი და სხვა ინფორმაციებსაც ვიგებდი.

ისტორიულ რომანებს შორის, ყველაზე მეტად ჰაინრიხ მანის ერთი რომანი დამამახსოვრდა. ჰო, სათაურმა რომ არ დაგაბნიოთ (უფრო სწორად შესავალმა), ჰაინრიხ მანი თომასას უფროსი ძმა და მწერალია.

არის რა.. იყო..

ზოგადად, ასეა ხოლმე, რომ ორ ძმას შორის ერთი უკეთესი მწერალი გამოდის, მეორე ვერა (ძმებ გონკურებს არ ვგულისხმობ, ბუნებრივია), მაგრამ ამ შემთხვევაში ასე ვერ ვიტყოდი.

ის რომანი, რომელზეც ვამბობ, ორ წიგნად არის გამოცემული. პირველს "მეფე ანრი IV-ს სიჭაბუკე", მეორეს კი - "მეფე ანრი IV-ის მოწიფულობა" ჰქვია. რომანში საფრანგეთის მეფე, ანრი IV-ს ცხოვრებას მოგვითხრობს: დაბადებიდან გარდაცვალებამდე. უფრო კონკრეტულად რომ ვთქვათ, დედოფალი მარგო ყველას გვაქვს წაკითხული. ანრი ეკატერინე მედიჩის სიძე იყო.

ამ რომანის წაკითხვის შემდეგ, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ პირველივე ჯერზე სწორი გადაწყვეტილება მივიღე, როცა ალექსანდრე დიუმას უნდობლობა გამოვუცხადე. მანის ნაწარმოების ფონზე, ხვდებით, როგორი ტყუილით აქვს დიუმას თავისი რომანი გამოტენილი. გერმანელი ავტორი ისტორიულ ფაქტებს ეყრდნობა და ძალიან საინტერესო სახეებს ქმნის.

სამწუხარო ერთადერთი რამ არის: ამ წიგნის მხოლოდ პირველი, "მეფე ანრი IV-ს სიჭაბუკეა" ნათარგმნი. ინტერნეტში ვნახე რაღაც ვარიანტი არაქართულად, მაგრამ ნეტში ვერ ვკითხულობ და არც ამობეჭდვის საშუალება იყო. ერთი, ხუთი წლის წინ მაქვს წაკითხული და, ეს ნაწარმოები ერთადერთი წიგნია, რაზეც მოსვენება მაქვს დაკარგული, ისე მინდა მეორე ნაწილის წაკითხვა. ჰოდა, რადგან 50 წიგნი და რამე, იქნებ ჰაინრიხ მანზეც გვეფიქრა, მეგობრებო?

ამისათვის საჭიროა, შეავსოთ ეს ბმული, მაგრამ ვიცი, რომ ეს წიგნი 50-ეულში ვერ მოხვდება. ამიტომ, კითხვას ვსვამ: ვინმეს ეს მეორე ნაწილი ხომ არ გაქვთ (ინგლისური/გერმანული მოსულა)?

P.S. საერთოდაც, ეს პოსტი იმ შუაში იყო, რომ დღეს თომას მანის ლეგენდარული "ბუდენბროკების" მეორე ნაწილი გამოვიდა.

წერილი ორჰან ფამუქს

2011-06-24T08:14:00.002-07:00

გამარჯობა, ორჰან ბეი. სიმართლე გითხრათ, დიდხანს ვარჩევდი ავტორს, ვისაც წერილს მივწერდი, თუმცა, რადგან მიწაზე მყარად ვდგავარ, თავიდანვე ვიცოდი, რომ ადრესატი აუცილებლად თანამედროვე უნდა ყოფილიყო. ბოლოს ორზე შევჩერდი, თუმცა მარიო ვარგას ლიოსასათვის მიწერას თქვენთან მოწერა ვამჯობინე.

რატომ?

თურქეთი აქვე, ყურისძირშია. პერუ კი დედამიწის მეორე მხარეს. მიუხედავად იმისა, რომ ლიოსას სამშობლოც არანაკლებ საოცნებოა ჩემთვის, თურქეთი უფრო ახლოსაა ახდენასთან. ისე, აშკარაა, რომ თქვენ გურჯისტანზე გაცილებით მეტი იცით, ვიდრე ვარგიტასმა (შეიძლება ამ უკანასკნელმა არც იცოდეს, სად არის საქართველო). ეგ კი არა, რამდენიმე ქართული სიტყვა რომ იცოდეთ, ეგეც არ გამიკვირდება.

ახლა ბევრ სისულელეს გწერთ, მაგრამ მართლა არ ვიცი საიდან დავიწყო, რა მოგწეროთ. უბრალოდ, თქვენ მე თურქეთის იმ სიღრმეებში შემიყვანეთ, რომელიც არ ვიცოდი. უფრო მეტიც: არასოდეს დამაინტერესებდა. წარმოიდგინეთ, შანსი რომ ყოფილიყო, ზღვაზე წასვლას ბათუმში ვარჩევდი, ვიდრე თურქეთის კურორტებზე (მიუხედავად უამრავი პლუსისა),სტამბულში კი სანახავი მარტო აია სოფია მეგონა...

ახლა ასე აღარ არის. თქვენი ნაწარმოებებიდან სტამბული შემიყვარდა. ოღონდ მარტო თქვენი სტამბული. იქ მოხვედრა ჩემთვის ძალიან მარტივია (მოგეხსენებათ, სავიზო რეჟიმი არ გვაქვს თურქეთთან). მარტივი და იაფი (ამ ეტაპზე ჯერ არა, მაგრამ შეიძლება ამ სექტემბერს ვეწვიო). ახლა ზუსტად ვიცი, რომ სტამბულში ჩასვლისას პირველს აია სოფიას კი არ მოვინახულებ, ნიშანთაშში გავვარდები და იმ ქუჩებს დავივლი, რომლებიც თქვენი წიგნებიდან მექნება ამოწერილი და მათზე ძალიან ბევრი გისეირნიათ.

ისევ სულ პირველ აბზაცს რომ დავუბრუნდეთ, მარიო ვარგას ლიოსას ძალიან გამსგავსებთ. ამაზე ერთხელ უკვე დავწერე და თუ დაგაინტერესებთ, შეგიძლიათ, გაეცნოთ. გარდა იმისა, რომ მგონია, საკუთარ თავზე ჰყვებით, ძალიან გულწრფელი ხართ და ამიტომ უფრო მეტად გაფასებთ. თქვენი სულ ოთხი რომანი მაქვს წაკითხული (ერთს ახლა ვამთავრებ, აუცილებლად დავწერ და მერე, თუ დაგაინტერესებთ, ლინკს გადმოგიგზავნით,). კითხვის პროცესში სულ ვფიქრობ, რომ საქართველოზე ჰყვებით. თურქეთის 50 წლის წინანდელი პრობლემები, საქართველოში ახლაა აქტუალური. ცოტა სასაცილოა, არა? ეს ჩვენთვის, თორემ..

წარმომიდგენია, როგორ გიჭირთ თურქეთის გარეშე. ისე, ჩვენში რომ დარჩეს, თქვენ მიერ აღიარებულ სომეხთა გენოციდს თურქეთში (რატომაც გამოგაძევეს), არ ვეთანხმები, მაგრამ ამაზე პირადად რომ შეგხვდებით, მერე ვისაუბროთ. ისე, ამას წინათ, ჩემი კარლსონები იყვნენ თურქეთში და იქ თქვენი სახელი და გვარი იკითხეს. თურქებს არ ესიამოვნათ, თურმე. ვხვდები, რატომაც.

მგონი, ძალიან ბევრს ვლაპარაკობ, მაგრამ ვიმედოვნებ, ჩემს წერილს ბოლომდე ჩაიკითხავთ. სულ ერთხელ მქონდა მწერლისთვის მეილის მიწერის საშუალება. ახლა არ ველოდები, მაგრამ წარმოიდგინეთ, თქვენი შემოქმედების რიგითი თაყვანისმცემლისათვის რა ბედნიერება იქნება, პირველის მსგავსად, რუსთაველის თეატრის კუთხეში რომ შემხვდეთ და თქვენი წიგნები მაჩუქოთ. წიგნები, რომლებიც ჯერ წაკითხული არ მაქვს.

კიდევ, სულ მგონია, რომ სადღაც, ნიუ-იორკში შემთხვევით გადაგეყრებით. გეცმევათ გაცვეთილი კოსტუმი და პერანგი ("მე წითელი მქვიას" ქართული ვარიანტის ბოლო ყდაზე რომ გაცვიათ, აი ის), ხელში პატარა, ქსეროქსებით სავსე საქაღალდე გეკავებათ. მე დაგიძახებთ, თქვენ შემობრუნდებით. ხელს მაგრად ჩამოგართმევთ, გეტყვით, რომ გურჯისტანიდან ვარ და მადლობას გადაგიხდით. თქვენ ვერ მიხვდებით რატომ. შეიძლება, ძალიან ბევრიც იფიქროთ, მაგრამ მე მეცოდინება, რომ მადლობას ყველაფრისთვის გიხდით.

პატივისცემით თქვენი შემოქმედების რიგითი თაყვანისმცემელი საქართველოდან.

P.S. ორჰან ბეი, კოლუმბიის უნივერსიტეტში თქვენს ლექციას რომ დავესწრო, შეიძლება?

ვთაგავ: ეკა ონიანს, ლიტერატორს, მთვარის კლუბს და დათო ლობჟანიძეს.

მძინარე ჟურნალისტიკა

2011-06-23T02:47:00.001-07:00

მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოში აღმშენებლობა მიმდინარეობს, გზები სწრაფად
და ხარისხიანად იგება და წყალმომარაგების მხრივაც თითქმის ყველაფერი წესრიგშია,
დედაბუნებას არ სძინავს და, პერიოდულად, სტიქიურ უბედურებებს გვატეხს თავს.

საგანგებო მდგომარეობაში მუშაობა და ინფორმაციის სწრაფი გადაცემა, ჟურნალისტურ
საქმიანობაში ყველაზე მნიშვნელოვანია, თუმცა ქართულ ჟურნალისტიკაში სიტყვა “ოპერატიულობა”, პირდაპირი მნიშვნელობით მხოლოდ ისეთ განსაკუთრებულ
შემთხვევებში ესმით, როგორიც შერონ სტოუნის მიერ გარეცხილი ბლის კურკის, ან მისი
ნაკვალევის გაშუქებაა, მაგრამ ხანდახან ალოგიკური შემთხვევებიც ხდება. მაგალითად,
მეწყერის უეცარი ჩამოწოლა, მდინარის ადიდება, მოულოდნელი მსხვერპლი და მილიონობით ლარის ზარალი. ამ შემთხვევაში, რეპორტიორების ნომერ პირველი წესი უკანა
პლანზე ინაცვლებს და გასამართლებელი საბუთიც არსებობს: კვირა წმინდა დღეა და ამ
დღეს პურის საცხობებიც კი ისვენებენ.

რიკოთზე მეწყერი გვიან ღამით ჩამოწვა, თუმცა ქართულ მედიას დილის თერთმეტ
საათამდე ეძინა, ტელეეთერი მულტფილმებს, კლიპებსა და ტელემარკეტს ეკავა. ინფორმაციას მხოლოდ ერთი სააგენტო ავრცელებდა მაშინ, როცა სხვა პორტალები “ქრონიკის” გამოშვებას ელოდებოდნენ.

ყველამ კარგად ვიცით, რომ ქართველებს ყველაფერში წესრიგი გვიყვარს. მათ შორის,
საინფორმაციო გამოშვებებშიც. წესრიგი და თანმიმდევრულობა ქართულ ჟურნალისტიკაში
მხოლოდ მაშინ ირღვევა, როცა საქართველოში ზემოაღნიშნული შემთხვევა ხდება და
ამ ღირსშესანიშნავ ფაქტს, შესაძლოა, მთელი დღის განმავლობაში, პირდაპირი ეთერი
დაეთმოს.

- დაღუპულია ათობით ადამიანი, - მიუხედავად იმისა, რომ დაზუსტებული არ არის, ჯიუტად იუწყებიან რიგი საინფორმაციო პორტალები. ბუნებრივია, მთავარი ექსკლუზივია, ამასთან, მსხვერპლი და ვაიუშველებელი არავის სურს, მაგრამ თუ გავითვალისწინებთ დროის ერთ მონაკვეთში გავრცელებულ, თითქმის იდენტურ ინფორმაციას, მერამდენიღაცედ გავიფიქრებთ, რომ ქართულ ჟურნალისტიკაში კონკურენცია არ არსებობს და აქ ვიბნევით. რა თქმა უნდა, ექსპერტები არჩევანის უფლებას გვაძლევენ და აქვე გვთავაზობენ: თუ არ მოგწონთ, გადართეთ, სხვაგან შედით, სხვა წაიკითხეთ, ან, უკეთეს შემთხვევაში, კარგი შენ გააკეთე, ჩემო ბატონოო. სამწუხაროა, რომ ჟურნალისტიკაში ეს პოზა ისეთივე თავდაცვის მექანიზმად იქცა, როგორც ნებისმიერი სახის, უკვე უმრავლესობად ქცეულ, უმცირესობაში თავის შეფარებაა.

ალბათ, სკეპტიკოსები კიდევ გამოჩნდებიან და იტყვიან, რომ ოპერატიულად მუშაობდნენ
და BBC-ს ქცევის კოდექსიც არ ავიწყდებოდათ. მძიმე კადრების პირდაპირ ეთერში ჩვენება
რომ არ შეიძლება და ასეთი მასალა დამონტაჟებას რომ საჭიროებს, აი, ის (ვეჭვობ, კოდექსში
ისიც უნდა ეწეროს, რომ ერთ დასახლებულ პუნქტზე საუბრისას მეორე არ უნდა აჩვენო
(მაგალითად, ზემო მლეთა) და ვინ მიხვდება რა კადრს ვადებთ ტექსტს პრინციპით არ

უნდა ვიდეზინფორმატოროთ). დამონტაჟებულ მასალაში კი, ყველაზე ხშირად, ადგილზე
შემთხვევით აღმოჩენილი მინისტრი ჩანდა, რომელმაც უბედურების ზონიდან ჯერ 300
მანქანა გამოატარა და ბოლოს თვითონ გამოვიდა.

ისე, პარადოკსია, მაგრამ ამ დღეებში ქვეყნის ერთი ნაწილი წყალს მიჰქონდა, მეორე კი
უწყლობით იტანჯებოდა. ამ უკანასკნელ შემთხვევაზე, საინფორმაციო საშუალებების
დიდი ნაწილი ისევე მრავლისმეტყველად სდუმდა, როგორც ათოსის მსახური გრიმო “სამი
მუშკეტერიდან”..

P.S. არადა, დუმილი ზოგჯერ ოქრო სულაც არ არის, განსაკუთრებით -
ჟურნალისტებისათვის.

ორიოდე სიტყვა ცნება "ოპერატიულობაზე"

2011-06-19T00:46:00.000-07:00

გუშინ ღამით რიკოთის უღელტეხილზე ჩამოწოლილმა მეწყერმა გზა ჩაკეტა. მაგისტრალზე მოძრავი მანქანების ნაწილი და რესტორანი ქვეშ მოიყოლა. ადიდებულმა მდინარე სურამულამ წაიღო ხიდები, სურამის ნაწილი დატბორილია. არის მსხვერპლი. არცთუ ცოტა.

თენდება დილა. ჩიტები არ ჭიკჭიკებენ და არც მზე ანათებს (მოღრუბლული ამინდია, უბრალოდ). საინფორმაციო სააგენტოებზე გუშინდელი ნიუსები დევს. ერთ-ერთი ცნობილი სააგენტო პირველ ტოპ ნიუსად სატელეფონო ინდექსის შეცვლასა და წმინდა კვირიაკეს შესახებ ინფორმაციას დებს. ერთი ტელევიზია მულტფილმს უშვებს, მეორე მუსიკალურ კლიპებს, მესამე ტელემარკეტს და ფეხის ფრჩხილის მოვლის ახალ ტექნოლოგიებზე მიყვება.

ამ დროს, რომელიღაცა სააგენტო წერს ნიუსს დაღუპულების შესახებ და, გამომდინარე იქიდან, რომ ნდობის ხარისხი მინუს უსასრულობა აქვს, არავინ იჯერებს. მერე თბილისის ფორუმზე იხსნება თემა, მერე თერთმეტსაათიანი "ქრონიკა" გადის ეთერში, რომელიც სტიქიის დროს კობა სუბელიანისა და სამაშველო სამსახურების გმირობის შესახებ ჰყვება და უკვე მერე იღვიძებს ყველაზე მძიმეწონიანი საინფორმაციო სააგენტო და ნიუსებს "ქრონიკის" მიხედვით ავსებს.

არა, ქართველები, ზოგადად, კი ვართ წესრიგის მოყვარული ადამიანები, მაგრამ როცა ასეთი რაღაც ხდება, მგონი, ტელემარკეტი და "ბემბი" უნდა გაწყვიტო (მადონას კლიპებზე რომ არაფერი ვთქვათ) და სპეცგამოშვება გააკეთო.

ამ საინფორმაციო სააგენტოებს რა დაემართათ კიდევ, არ ვიცი. მოკლედ, მე აღფრთოვანებული ვარ ქართული მედიის ოპერატიულობით.

გმადლობთ, ძვირფასო კოლეგებო.

კარგი მამის შვილი ერის გულის ვარდიაო

2011-06-17T07:41:00.001-07:00

- რას ანიჭებს ადამიანში უპირატესობას ესა თუ ის ერი?

ამ კითხვის მიხედვით, მსოფლიოს რომელიმე სოციალური კვლევის ცენტრს რომ ექსპერიმენტი ჩაეტარებინა, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეთა დიდი ნაწილი დეზოქსორიბონუკლეინის (დნმ) მჟავის სახელს გაუმართავადაც ვერ წარმოთქვამს, ქართველების პასუხი გენი იქნებოდა.

მაგალითად, თუ მამა ვარგა, შვილიც გადასარევი უნდა იყოს და პირიქით. უფრო კონკრეტულად: სამსახურში კადრის აყვანის დროს, ანდაზების მოყვარულ ქართველებს ხშირად ავიწყდებათ, რომ რაც ბრწყინავს ყველაფერი ოქრო არ არის და უპირატესობას არა ნიჭს, პროფესიონალიზმსა თუ გონიერებას, არამედ, წარმომავლობას ანიჭებენ. სწორედ ეს არის ერთ-ერთი მიზეზი, რომ ქვეყნის ისედაც მწირი ინტელექტი საზღვრებს გარეთ გაედინება, აქ კი ქვეყანა გვექცევა თავზე.

ქართველმა უფროსებმა, თოვლის ბაბუის არსებობა მას შემდეგ დაიჯერეს, რაც სხვადასხვა დიდი, საზოგადოებრივი პროექტების განხორციელება, როგორც იტყვიან, ცამოწმენდილზე დაიწყო. თეატრის რეაბილიტაცია, კინოს აღდგენა, ახალი ატრაქციონები, ეკლესიები და ასე, ნელ-ნელა შეიქმნა ლეგენდა. ლეგენდა, რომელშიც, ერთი შოკოლადის რეკლამისა არ იყოს, ვერ ვიგებთ, სად მთავრდება რეალობა და იწყება ოცნება (ჩვენს შემთხვევაში მითი), თუმცა ისევე, როგორც მითების უმრავლესობას, ამასაც რეალური ამბავი უდევს საფუძვლად. ამბავი თოვლის ბაბუისა, რომელიც ნატვრებს ასრულებს.

თოვლის ბაბუა არასოდეს ჩანს. მაგრამ უფროსებს მის შესახებ ყველაფერი აინეტრესებთ. ვინც ეძებს, ის პოულობსო და ქართველმა ერმაც გაიგო, რომ სინამდვილეში თოვლის ბაბუა ლაპლანდიიდან კი არა, საჩხერედან ყოფილა, და რომ მას ჰყავს შვილები და რომ უფროსი შვილი მღერის, და...

და, ერთ მშვენიერ დღეს, ყველაზე ექსკლუზიურ შოუში, ყველაზე ექსკლუზიურად, ყველაზე ორიგინალურად და ყველაზე პირველად მსოფლიოში, შედგა ინტერვიუ ადამიანთან, რომელიც, როგორც ექსკლუზიურად გვითხრეს, ჟურნალისტებთან ხშირად არ გამოდის კონტაქტზე...

იმ დღიდან მოყოლებული, ბერა ივანიშვილის სახელსა და გვარს მთელი საქართველო იმეორებს, ფეისბუქზე მისი ფან-გვერდის მომხმარებელთა რაოდენობა სინათლის წლის სიჩქარით იზრდება, ახალგაზრდა რეპერის შემოქმედებით მოხიბლულნი არიან ყველა თაობის წარმომადგენლები, ტელევიზიები სიუჟეტებს უძღვნიან მის კლიპებს და ა.შ.

მედიაში არსებობს ფრთოსანი გამონათქვამი (ჟურნალისტთა ქართულ ჯიშს პირდაპირი მნიშვნელობით რომ ესმის): თუ კარიდან ვერ შედიხარ, ფანჯრიდან უნდა გადაძვრეო. ჰოდა, რადგან ხალხისთვის კარი დახურულია, ყველა ფანჯარაში გადაძვრომას ცდილობს. ფანჯარა, ამ შემთხვევაში, ახალგაზრდა რეპერია, რომელსაც, ჯასტინ ბიბერთან შედარებით, ორი უპირატესობა აქვს: შეყვარებული არ არის და ქართველია (ამ უკანასკნელი პუნქტით, ორ კურდღელი ებმება მახეში. ერთი, ინგლისურის სწავლა საჭირო არ არის, მეორე: ვინც კურდღელს დაიჭერს, ის მსოფლიოში ერთ-ერთი უკანასკნელი მოჰიკანი იქნება, ვინც ძალიან ძვირად გაყიდის თავის საგანძურს).

სიმართლე რომ ვთქვათ, პირველი კლიპისა და სიმღერის მიხედვით (კიდევ ერთი მითის გათვალისწინებით, რომ საქართველოში ყველა მღერის), ბერას მუსიკის განსაკუთრებული მონაცემი არ აქვს, თუმცა ეს ქართველებს (მიუხედავად იმისა, რომ მათ თვალსა და ყურს არაფერი გამოეპარება) ხელს არ უშლის, რომ ბერა თუ-ფაქის ღირსეულ მემკვიდრედ მიიჩნიონ.

- ბერა, მე მინდა, რომ ჩემმა შვილებმა შენთან იმეგობრონ, - წერს ერთი შუახნის ქალბატონი რეპერის ფან-გვერდზე და ჩვენ უკვე ვხვდებით, რაოდენი სიყალბე და პირადი სურვილები დევს მზრუნველი დედის ამ მესიჯში. დედისა, რომელიც, სავარაუდოდ, ფლობს ქალ-ვაჟსა და, ახალგაზრდა რეპერის ხელში ჩაგდების ორ შანსს - თუნდაც, ოცნების დონეზე.

ვიცი, ბევრი თქვენგანი კომენტარებში ბოღმიანს, შურიანსა და უზრდელს მიწოდებს, მაგრამ მე ბერას მომავალი მაღელვებს (ქართველთა დეზიქსორიბონუკლეინის მჟავას უკვე შევეჩვიე, ან რა იყო შესაჩვევი, მეც ხომ იგივე დნმ მაქვს?!): ხომ შეიძლება, ამ ადამიანმა მართლა დაიჯეროს თავისი განსაკუთრებული მონაცმისა და ნიჭის, ფართო ასპარეზის დაპყრობა სცადოს და, რომ არ გამოუვიდეს, ძალიან დაწყდეს გული?

P.S. გულწრფელად ვწუხვარ, რომ ჩემსა და ბერას შორის საკმაოდ დიდი ასაკობრივი სხვაობაა და, თან ჩამოყალიბებული მამაკაცები მომწონს. ასე რომ არ იყოს, თხა თხაზე ნაკლების პრინციპით, ერთიან, ეროვნულ, საყოველთაო ნადირობაში, მეც ხალისით ჩავებმებოდი. ნადირობაში ბერაზე.

P.P.S. პოსტი „კვირის პალიტრის“ ვებ-გვერდისთვის დაიწერა. ორი საათის განმავლობაში იდო კიდეც, მაგრამ მერე ახსნა-განმარტების გარეშე აიღეს. ვფიქრობ, მიზეზი არა (ჩემი ვარაუდით) დნმ-ს სწორი დასახელება, არამედ, პოსტში გაკრიტიკებული უცნაურობები იყო - იქნებ ვინმემ საკუთარი თავი ამოიცნო?!

შიში

2011-06-15T11:54:00.000-07:00

არ მჯერა, რომ არსებობს ადამიანი, ვისაც რაღაცის არ ეშინია. ჯერ ერთი, ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებას გასდევს იმის სტრესი, რომ მოვკდავები ვართ (ადამიანი ხომ ერთადერთი ცოცხალი არსებაა, რომელიც აცნობიერებს, რომ მოკვდება), მეორეც, იმდენად კომფორტის მოყვარულები ვართ, რომ გამუდმებით გვეშინია რაღაცების და ვიღაცების დაკარგვისა.

სასაცილოა, მაგრამ რაც უფრო დრო გადის, გათავისუფლების მაგივრად, მით უფრო მიპყრობს შიში. მეშინია სიუჟეტის გაკეთების (რომ არ გამომივიდეს), მერე უფრო ვიბნევი და მართლა არ გამომდის, მეშინია, ხვალინდელი დღის, იმის, რომ ერთ მშვენიერ დღეს გავიღვიძებ და შეიძლბა სამსახური არ მქონდეს. ჰო, ყველაზე მეტად უმუშევრობის მეშინია. ზუსტად ვიცი, ასეთი რამ რომ შემემთხვეს ძალიან მძიმედ გადავიტან.

კიდევ, მეშინია ნაოჭების, სიბერის.. იმისაც მეშინია, რომ 22 წლის ვარ. შესაბამისად, დიდი. დიდობისაც მეშინია.

კიდევ, მეშინია ბევრ ადამიანთან ურთიერთობის და ყოველთვის მიკვირს იმათი, დიდი სანაცნობო წრე რომ ჰყავთ. მეშინია სიყვარულის: არ ვარ მზად ზედმეტი პასუხისმგებლობისათვის. კიდევ, იმის, რომ მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებისას არ შემეშინდეს და უკან არ დავიხიო.

მეშინია ცვლილებების. უმუშევრობასთან ერთად, ეს ფობია მოწინავე ადგილებს იკავებს. მეშინია ტელეფონის ზარის. რომ რეკს, ჟრუანტელი მივლის და სულ კანკალით ვპასუხობ (განსაკუთრებით, სახლის ტელეფონის მეშინია. ბავშვობიდან ასე ვარ. სულ მგონია, ცუდი ამბავი უნდა შემატყობინონ. არ ვიცი, შეიძლება, ადრეულ ასაკში მიღებული სტრესის ამბავია, თუმცა მე არ მახსოვს).

მეშინია ახლობელი ადამიანების და მეგობრების დაკარგვის. იმიტომ, რომ ამ უკანასკნელებს ძალიან დიდი სიფრთხილით ვირჩევ. ამიტომაც არის მათი რაოდენობა ასეთი მცირე.

მეშინია სიმსუქნის და, ამ ბოლო დროს, კუჭს მიზანმიმართულად ვიავადებ (იდიოტი ვარ, ვიცი). მეშინია ავადმყოფობის და შვილი რომ არ მეყოლოს, იმის (28 წლის ზემოთ, ბუნებრივია). მეშინია სახლში მარტო ყოფნის და კარზე ზარის (გაზის კაცის მეშინია, მგონია, რომ მოვა და ჩაჭრის)..

მეშინია პეპლების და ჩიტების. :)

კიდევ ბევრი, სულელური რამის მეშინია. არ გინდათ თქმა: ისედაც კარგად ვიცი, რომ იდიოტი ვარ.

P.S. რამდენი ხანია, ასე, ერთი ამოსუნთქვით, პოსტი არ დამიწერია. რა კარგი ყოფილა!.. უფრო სწორად, ის დრო ყოფილა კარგი, მარტო 20 კაცი რომ მკითხულობდა და რასაც მინდა, იმას ვწერდი - სისულელეებს (არა, ახლაც სისულელეებს ვწერ, მაგრამ მაშინ ადამიანურ სისულელეებს ვწერდი, სადაც შეცდომა უფრო მარტივად მეპატიებოდა). :)